به گزارش خبرنگار تجسمی خبرگزاری هنر ایران، نمایشگاهی از نقاشی های رضا مرادی از 16 تیر در گالری اثر به نمایش درآمده است. این مجموعه که بر اساس روایت های شاهنامه شکل گرفته اند، با تکنیک کلاژ و در ابعاد کوچک پدید آمده و نقاش در آنها با حذف کامل عناصر تزئینی معمول در نگارگری محوریت آثارش را به وجوه دراماتیک شاهنامه اختصاص داده است. در روزهای پایانی نمایشگاه گفتگویی با این هنرمند انجام شده که در ادامه می خوانید.
این مجموعه چطور و با چه ایدهای شکل گرفته است؟
حدود 10 سال می شود که با این فضا و پروژه درگیر هستم. این مجموعه در واقع یک خوانش و رویکرد نسبت به نگارگری ایرانی است. نگارگری مثل یک پیکره دست خورده است که به شکلهای مختلفی با آن کلنجار رفته ایم. این درگیری پس از پایان دوره نگارگری سنتی همیشه وجود داشته است. مسئلهای که پیش میآید این است که نگارگری هنری است که در مناسبات خاص و در دل یک سنت شکل میگیرد و دورهها و مکتبهای مختلفی را میگذراند. یک جاهایی هم سیر نزولی پیدا میکند که یکی از مهم ترین دلایلش فقدان خاستگاه اجتماعی است و اینکه صرفا توسط دربارها سفارش و حمایت میشد.
در آثارتان از بخش های عمده ای از مبانی نگارگری مثل عناصر تزئینی و نور مطلقی که یکسان میتابد صرفنظر کردهاید. کدام بخش از مبانی را در نظر داشتهاید؟
مسئله این است که چطور به نگارگری نگاه میکنیم. عاری از همه القائاتی که در گذشت زمان به وجود آمده، من فکر میکنم بعضی از این القائات راه را برای تعامل عمیقتر با نگارگری میبندند. مهم این است که آیا ما ارزش از پیش تعیین شدهای برای این آثار قائل هستیم یا اینکه جستجو میکنیم. من فکر میکنم به یک نگاه نا متعارفی نیاز داریم و شاید بهتر است که ابتدا یک آشناییزدایی صورت بگیرد.
موضوع های آثارتان بیشتر ازبخش های مختلف شاهنامه انتخاب شده، اما چرا جنبه تراژیک در تمام آن ها مشترک است؟
بدون شک تاکید داشتن روی عناصر تراژیک و دراماتیک برای من مهم بوده. البته این جنبهها در داستان هایی که انتخاب کردهام وجود داشته است. فضاهایی که من شکل دادم از ابتدا در جهت روایت پردازی و اینکه عامدانه بخواهم بر اساس متن کارها را پیش ببرم نبود. من درگیر فضایی کلی بودم که ابتدا به صورت آبستره شکل گرفت. در واقع داشتم زمینه هایی را ایجاد میکردم. بعدها بود که احساس کردم که این فضا و زمینه خصلت بیانی پیدا کرده و میتواند یک پیوند را ایجاد بکند.
زمان و مکان روایتها را چطور در نظر گرفتهاید؟
دراین نقاشیها فاصله من از سوژه بیشتر شده و تشخیص پرسوناژها و عناصر، خصوصا اگر بخواهیم عناصر روایی را در آنها پیدا کنیم، اهمیت خودشان را از دست دادهاند. در واقع اشاره من به این بوده که قهرمانهای اسطوره ای و حماسی در دنیای امروز دستخوش تغییر شده و کارکردهای سابق را ندارند. در این فضاها یک فرم روایی وجود دارد اما بیننده درگیر هیچ روایت مشخصی نمی شود. من در این مجموعه، از نقاشی های شرق دور تاثیرهایی گرفته ام. اشاره به فضای وسیع یکی از این تاثیرها است. با این تفاوت که این فضای وسیع و طبیعت دیگر آن طبیعت یکدست و آرامی که در پرده های نقاشی خاور دور میبینیم نیست و یک طبیعتی است که گویی این وجه تراژیک را در دل خودش دارد. به همان شکل که سوژه در حال محو شدن و زدوده شدن و تخریب است این فضا هم این را در خودش دارد و فضایی است که لحن تلخی دارد. یک تعلیق در کارها وجود دارد و شاید به یک شکلی بشود گفت که آخرالزمانی است و زمان در تعریف معمول معلق مانده است.
ولی راه را برای خوانش بیننده هم بازگذاشتهاید. همینطور است؟
من فکر میکنم اجازه دادن و باز گذاشتن این موضوع که مخاطب هم با ساحتهای ذهنی درگیر خوانش و ساخت یک اثر بشود موضوع مهمی باشد و شیوه ای که این بستر را ایجاد میکند که ذهن مخاطب درگیر شود و خودش بخشی از جهان اثر را تخیل کند و بسازد را درست تر میدانم.
انتهای پیام/31/35