سرویس تجسمی هنرآنلاین//

حمید شانس از مجسمه‌سازان با سابقه کشور در دوره کارشناسی را در سال ۱۳۵۹ در دانشکده هنرهای تزئینی به پایان برده و بین سالهای ۱۳۶۷ تا ۱۳۶۹ ضمن تحصیل در رشته کارشناسی ارشد باستان‌شناسی، عضو هیئت مدیره انجمن مجسمه‌سازان ایران نیز بوده است. وی همچنین عضو هیئت انتخاب اولین نمایشگاه مجسمه‌سازی در سال ۱۳۶۸ بود. به بهانه نزدیک شدن به چهارمین سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه‌سازی تهران گفتگویی با وی انجام شده که در ادامه می‌خوانید.

به نظر می‌رسد تامین مجسمه‌های شهری به مرور دارد به هدف اصلی سمپوزیوم بدل می‌شود. آیا سمپوزیوم‌ها چنین وظیفه‌ای دارند؟

طبیعتا مسئله اصلی سمپوزیوم هیچوقت و هیچ کجا تامین مجسمه‌های شهری نیست. هدف اصلی عبارت از این است که یک فضایی ایجاد شود تا هنرمندان حرفه‌ای این امکان را پیدا کنند تا در این فضا تبادل اطلاعات بکنند و بر اساس رابطه‌ای که ایجاد می‌کنند، مردم هم در جریان یک فضای تخصصی کار هنری قرار بگیرند. این هدف هم طبیعتا هدف قدیمی‌ مجسمه‌سازی نیست و به گونه‌ای هدف معاصر است و از زمانی شکل گرفت که بازار، روابط تولیدی را سازمان داد به گونه‌ای که رابطه تولید‌ کننده و مصرف کننده ، رابطه بین دو شخص ناشناخته شد. یعنی تقریبا از انقلاب صنعتی به این طرف و درچنین شرایطی که فضای هنری چیزی بیش از اثر هنری است و فضای خلاقه هنری و تولید اثر هنری جذابیت هایی متفاوت از اثر تمام شده دارد، این از مردم دریغ شد و هنرمند به کنج خلوتش رفت و آثارش هم در گالری‌ها برای آدم‌های معینی عرضه می‌شد و هنرمندان این روابط را با مردم عادی از دست دادند. به گونه‌ای بخشی از وظیفه سمپوزیوم‌ها پر کردن این خلا هست و این خلا را هم نه مجسمه‌سازهای کاملا آوانگارد تجربی که برای خودشان تجربه‌هایی می‌کنند بلکه مجسمه‌سازانی که به صورت حرفه‌ای کار تولید می‌کنند و در حقیقت با عواطف عمومی‌نزدیک‌تر هستند، این فضا را و این ارتباط را که متعلق به مردم است به این شیوه پر می‌کنند و این هدف اصلی است.

چه کاربردهای دیگری را می‌توان از سمپوزیوم‌ها انتظار داشت؟

طبیعتا می‌شود همواره فواید و کاربردهای دیگری را هم از یک پدیده مد نظر داشت. یعنی گاهی می‌شود سمپوزیومی‌ را برگزار کرد و آثارش را در جایی تجمیع کرد یا در شهر پراکنده کرد به شیوه‌ای که استفاده دیگری هم از آن ها بشود. این به عنوان یک اتفاق ثانویه لزوما عمل مخربی نخواهد بود، اما وقتی هدف اصلی را نشناسیم اهداف ثانویه تعریف می‌کنیم. من فکر می‌کنم که سمپوزیوم ها از نظر تعداد نسبت به کشورهای دیگر که ده ها و صدها سمپوزیوم برگزار می‌کنند و آثاری که تولید می‌شود واقعا ناچیز است و قرار است بخش بزرگی از مجسمه‌های شهری را هم تامین کند. با یک مقایسه می‌بینیم که از لحاظ کمی‌و کیفی چه فاصله بزرگی ایجاد می‌شود. در نتیجه باید تعداد سمپوزیوم ها بالا برود و برای آثار تولید شده فضا ایجاد شود و این آثار تبدیل نشوند به جایگزین بخشی از مجسمه‌ها که نیاز‌های شهری را برطرف می‌کند.

جریان تخصصی مجسمه سازی در سمپوزیوم ها چه جایگاهی دارد؟

سمپوزیوم متعلق به مجسمه سازان حرفه ای است. آن ها می‌آیند تا به دغدغه‌های حرفه ای قالبی عمومی‌ بدهند تا رابطه وسیع تری با مخاطب عام برقرار کنند. مردم هم باید در جریان رفتار مجسمه سازی قرار بگیرند، مثلا اینکه مجسمه ساز چطور از دل سنگ مجسمه ای را بیرون می‌کشد.

سمپوزیوم مجسمه سازی برای دومین دوره متوالی به متریال سنگ اختصاص پیدا کرده. آیا این توجیهی منطقی دارد؟

اینکه یک سمپوزیوم سنت معینی را تثبیت کند و ازطریق این تثبیت به گسترش دست پیدا کند روش بدی نیست. مشکل اصلی حجم سمپوزیوم هایی است که در سطح کشور برگزار می‌شود. ما سمپوزیوم های چوب، آهن و سنگ و متریال های دیگر را هم نیاز داریم و به فضاهایی احتیاج داریم که مردم عادی به صورت دسته جمعی و وسیع خلاقیت هنری را در این فضا تجربه کنند. اگر مردم درگیر خلاقیت نشوند و اگر تمرین خلاقیت نکنند، ما بخش وسیعی از قابلیت های انسانی جامعه را عقیم و نازا نگه می‌داریم. جهان آینده جهان خلاقیت و تخیل و رشد قابلیت های مجازی است. همینطور که ورزش همگانی داریم باید هنر همگانی داشته باشیم.

بهروز فائقیان

انتهای پیام//31