علایی در گفتگو با هنرآنلاین گفت: در بخش جشنواره‌ای متاسفانه تولیدی وجود ندارد و بیشتر عکس‌ها آرشیوی است. درنتیجه تولیدی برای جشنواره نیست و این خطر بزرگی است که سال‌ها جشنواره‌های ما را تهدید می‌کند. دوسالانه عکس ایران مانند باقی جشنواره‌هایی که در ایران برگزار می‌شود به خاطر حضور پر شور مخاطبان همیشه شور و حالی دارد که جزء اساسی اغلب جشنواره‌های ایرانی است. شور برگزاری دوسالانه و حضور متکثر عکاسان از دهه‌های مختلف وجه مثبتی دارد ولی در کنار آن نباید نقص‌های دوسالانه امسال را نادیده گرفت.

وی وجه مثبت دوسالانه عکس را حضور پر تعداد عکاسان ایرانی با سوژه‌های مختلف عنوان کرد و گفت:همین وجه باعث شده تا ما به یکی از کشورهایی که پر استقبال‌ترین جشنواره‌ها را دارد تبدیل شویم.

عضو هیات داوری دوسالانه تصریح کرد: بباید گفت آثار امسال، تفاوت قابل ملاحظه‌ای با سال‌های قبل داشت چرا که عکاسان حرفه‌ای حضور نداشتند. عده قلیلی از عکاسان هستند که همیشه با دوسالانه به دلیل ترکیب‌بندی داوران مشکل دارند و بخشی دیگر به دلیل نبود انجمن عکاسان از حضور منصرف شدند. هرچند که این نوع دیدگاه به ضرر عکاسی ایران است اما برای اولین بار در یک برنامه جدی با یک نگاه یک دست آماتوری رو به رو شدیم و حضور آنها در کنار معدود عکاسان حرفه‌ای شادابی خاصی را به دوسالانه می‌داد و ما را به جای اینکه با نگاه کلی به عکاسی ایران آشنا کند با نگاه جوانان آشنا کرد .در واقع این دوسالانه معطوف به عکاسی جوان ایران شد.

علایی ادامه داد: نکته بعدی این است که در کشور ما مکانی برای ارائه عکس وجود ندارد و ارائه آن محدود به جشنواره می‌شود و عکاس امکان ارائه اثر به صورت مستقیم را هم ندارد و نسبت به دیگر هنرها توفیق نمی یابد. متاسفانه به دلایل زیاد نگاه مردم به عکاسی عامه پسند و غیر تخصصی است و نسبت به موسیقی، نقاشی و .... که تخصصی است این نگاه دیده نمی‌شود، چرا که عکاسی نسبت به هنرهای دیگر از جهت تولید مسیر ساده‌تری را طی می‌کند و خانواده‌ها به راحتی به آن دست می‌یابند و دشواری‌های هنرهای دیگر را ندارد. از سوی دیگر عکاسی دیجیتال روند رو به رشدی دارد و علیرغم نگاه مثبت به آن اما ضرری که دارد دور کردن نگاه تخصصی به عکاسی است که جامعه را از آن دور می کند.

سفر و مکاشفه در میان نسل امروز عکاسان گم شده است

عضو هیات داوری دوسالانه عکس در توضیح این که آیا عکاسی طبیعت هم می‌تواند اقبال دیگر شاخه‌های عکاسی را داشته باشد یا نه اظهار کرد: نمی‌شود به صورت مطلق گفت عکاس طبیعت نداریم. هم در نسل قدیم عکاسان برجسته‌ای در این عرصه داشتیم و هم در نسل جوان می‌توان به عکاسان به نامی اشاره کرد. ژانر عکاسی طبیعت بعد از آدامز که در قرن گذشته مولفه‌هایش را پایه ریزی کرد و سایه وی همیشه بر سر این نوع عکاسی بوده است ،به دلیل تکرارهای زیادش درعکاسی مقداری بکر بودن خود را از دست داده است. یک نگاه تاریخی نیز پشت این نوع عکاسی است به دلیل این که بیشترین عکاسان در قرن گذشته به این ژانر پرداخته‌اند و با مولفه‌های یکسان به آن نگاه کرده‌اند. در نتیجه اکنون مخاطب نیازمند یک نگاه و نگرش جدیدی است که باید برای آن بسترسازی کرد تا جامعه نگاه به این نوع عکاسی را تاب بیاورد و قبول کند، همان طور که در دنیا نمونه‌های شاخصی دراین زمینه داریم؛ باید ابتدا ظرفیت‌های اجتماعی آن ایجاد شود. نبود دیدگاه تازه، به ضعف در آموزش، نبود کارگاه‌های عملی و ورک شاپ‌ها باعث می‌شود تا آن بستر فراهم نشود. از سوی دیگر نسل جدید و جوان نسبت به نسل گذشته آدم‌هایی هستند که بیشتر در فضای داخلی کار می‌کنند و سفر و مکاشفه در بین این نسل عنصر گمشده است. در حقیقت آن خلوت‌ها در عکاسی طبیعت، تبدیل به حلقه گمشده‌ای درنسل امروز شده و از نظر روانشناسی هم این اثبات شده است که جوانان امروز بیشتر تمایل به فضای درونی دارند.

ژانر عکس را عکاس مشخص می‌کند

وی در پاسخ به این سوال که چرا فضای کار منتخبین دو بخش مستند و عکاسی خلاق تا این اندازه به یکدیگر نزدیک بود گفت: مرزبندی در تمام عکاسی دنیا وجود دارد و در تمام اکسپوها و نمایشگاه‌ها دیده می‌شود اما هیچکدام از این مرزبندیها قطعی نیست و داوران هم نمی‌توانند قطعی مرزی را اجرا کنند. هیچ داوری از مصادیق خبر ندارد و مرزبندی را شرکت کننده با ارسال اثر به بخش‌ها تعیین می کند. اگر عکس طبیعت در بخش نوآورانه و مستند دیده می‌شود به دلیل مرزبندی عکاس است و این گستردگی نگاه‌ها و ژانرهای مختلف را نشان می‌دهد. آنچه نباید نادیده گرفته شود، تعریف این دو بخش است چرا که این دو ناقض هم نیستند و در تقابل با یکدیگر قرار ندارند. می‌توانند در هر دو عرصه ثبت شوند. عکاسی خلاقه توصیف یک حالت است که خوانش عکس را تغییر دهد و اگر عکاس بتواند از طریق عناصر موجود مانند زاویه، ترکیب بندی، مدیریت رنگ، کنتراست، ویرایش و نوع نگاه به موضوع، مسیر خوانش عکس را در ذهن مخاطب دچار چالش کند تغییر می‌یابد ؛در حالیکه همان عکس می‌تواند مستند هم باشد.

اکسپو عکس یک ضرورت است

وی در پایان با اشاره به بازار فروش عکس صبا و اکسپو دوسالانه عکس گفت: اکسپو و فروش عکس حرکت خوبی است که حضورش نوعی ضرورت است و بهتر است به جای نمایشگاه‌های متعدد، اکسپوهای بیشتری برگزار شوند چراکه ما این خلا را در جامعه عکاسی داریم. حرکت موسسه فرهنگی هنری صبا هم بسیار خوب است و بیان دقیقی از وجوه عکاسی است. در واقع هیات انتخاب آثار نیز در بیانیه خود به درستی عنوان کرده است که عکاسی پروژه‌ای ،یعنی عکاسی جدی ایران و این باعث تلنگرهای زیادی به جامعه عکاسی ایران شده است.

وی گفت: مردم جامعه هنوز تمایلی به خرید آثار عکاسی ندارند بخشی از این عدم خرید آثار عکاسی به این باز می‌گردد که ما سابقه خوبی در برگزاری اکسپو نداریم و امیدوارم این اکسپو با اجرای خوب، افراد را با هنر عکاسی آشتی دهد.از سوی دیگر نیز پروسه تولید متفاوت عکاسی با دیگر هنرها باعث شده مردم خیلی این را نپذیرند و فکر کنند عکاسی هنر سهل الوصولی است. این سرعت زیاد در تولید عکس ازنظر روانی روی مخاطب تاثیرگذار است و به دلیل این که عکاسی هنری است که عوام می‌توانند به آن دسترسی داشته باشند اما نقاشی کاملا تخصصی است و نیاز به یک هنرمند کارشناس دارد درواقع درک خرید آثار عکاسی را کمی مشکل کرده است.

انتهای پیام/۳۲/۳۱