افشین شاهرودی در گفتگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: "مجموعه عکس" یکی از تاثیراتی است که سینما روی عکاسی گذاشت. ماهیت عکاسی، ثبت یک لحظه از زمان است در حالی که ماهیت سینما ثبت تداوم زمانی است و از آن سو می‌بینیم که این خاصیت در عکاسی به صورت مجموعه عکس خود را نشان داده و طرفداران خاص خود را دارد. مسلما این دو نمی‌توانند از تاثیرات هم جدا باشند و تاثیرات زیباشناسانه تازه‌ای بر روی یکدیگر داشته‌اند. همان طور که وقتی عکاسی بوجود آمد در نقاشی و گرافیک هم تاثیرگذاشت. وی افزود: درست است که عکاسی از دل سینما متولد شده است اما مدتی بعد به زبان خاص و مستقل خود دست یافت. ما درعکاسی فقط ثبت یک فریم و یک لحظه از زمان را ‌می‌بینیم و تاثیر هنرهای دیگر مانند گرافیک و ادبیات را روی خود کمتر شاهد هستیم، از سوی دیگر سینما محصول ادغام تمامی این رشته‌ها با هم است و نمی‌توانیم موسیقی، ادبیات و گرافیک را از سینما جدا کنیم، چرا که بخشی از ماهیت سینما را تشکیل می‌دهند. علیرغم نزدیکی این دو با هم اما کاملا فضای جداگانه و مسیر جدایی را طی می‌کنند. این هنرمند عکاس اظهار کرد: حتی گفته می‌شود می‌توان ریشه‌های عکاسی را در تئاتر دید و تاثیر آن بیشتر از باقی هنرهاست درحالی که به ظاهر شاید گفته شود سینماو تئاتر به هم نزدیک تر هستند تا عکاسی و تئاتر. وی تصریح کرد: عکاسی و سینما دوشادوش هم نیستند که بخواهیم بگوییم کدام جلو‌تراز دیگری در حال گام برداشتن است و در مقام رقابت تنگاتنگ می‌توان این موضوع را بررسی کرد؛ هر کدام از این عرصه‌های هنری راه و مسیر و دستاوردهای خود را دارند. دردنیای مترقی اصولا هنرمندان در مقایسه با ما در تمام زمینه‌ها از سایر رشته‌های هنری بهره بیشتری می‌برند. یک سینماگر با موسیقی، ادبیات، نقاشی و ... سعی می‌کند آشنا باشد و هرچه هنرمندان عرصه‌های مختلف از زمینه‌های گوناگون هنر اطلاع داشته باشند موفق‌ترند. اما ما متاسفانه خیلی به این موضوع نمی‌پردازیم، هنرمندان ما در تمام زمینه‌ها نوعی برخورد تعصب آمیز با رشته خود دارند و یک عکاس شاید به این فکر نکند که به موسیقی، نقاشی و ادبیات هم نیازمند است در مورد سینما هم به همین شکل است. اگر چه دنیای ارتباطی امروز شرایطی را بوجود آورده که هنرمندان حتی اگر خودشان هم نخواهند در معرض بمباران اطلاعاتی هستند و همین شرایط باعث می‌شود آگاهی‌های ولو سطحی از سایر هنرها پیدا کنند، اما این آشنایی در حد جستجو، تعمق و علاقمندی خودشان نیست و حتی در عکاسی به نوعی خیلی بیشتر از رشته‌های دیگر این دوری دیده می‌شود. درنتیجه هنرمندان عرصه‌های تجسمی نیز به سایر رشته‌ها آشنایی ندارند و این درد فراگیر است و تمامی عرصه‌های هنری را تحت شعاع خود قرار داده است. به عقیده وی، زیربنای این نقص در شرایط اجتماعی است چرا که شرایط ما به گونه‌ای نیست که امکان آموزش‌های اصولی و درست را به راحتی و خوبی فراهم کند. شرایط اجتماعی و محدودیت‌ها دست به دست هم می‌دهند تا شرایط برای ایجاد موقعیت‌های مناسب تنگ شده و محیط‌های آکادمیک ما تربیت هنرمندشان به آن اندازه که هنرمندان خود آموخته موفق‌ترند وجود نداشته باشد. شاهرودی عنوان کرد: با نگاهی به سطح شهر عدم وجود یک دید بصری خوب به وضوح دیده می‌شود. اگر توجه کنید تنوع بصری در اطراف ما خیلی کم است و محیط زندگی و فضای شهریمان پر از آلودگی بصری است و این ناهماهنگی بصری نتیجه این است که دید بصری وتربیت بصری نداریم و این ناموزونی در جامعه حتی روی لباس پوشیدن، معماری و سایر عوامل محیطی ما اثر گذاشته است. شرایط اجتماعی، پایه و اساس برای آموزش، باعث شده تا دید بصری خوب برای جامعه ضعیف باشد و یا اصلا وجود نداشته باشد. به نظر می‌رسد باید از ابتدا این شرایط را آماده کنیم و این وظیفه بزرگ بر عهده مسئولین فرهنگی کشور است.