بابک برزویه، مدرس و عکاس سینما در گفتگو با خبرنگار تجسمی‌ هنرآنلاین بیان کرد: سواد بصری اصولا نه فقط در میان جامعه هنری و سینماگران مشکل اساسی است بلکه در کنه جامعه ایران این بی‌سوادی دیده می‌شود. با نگاهی دقیق به جامعه می‌بینیم که عموم افراد جامعه دچار نوعی دوگانگی بصری در زندگی هستند. یعنی اگر جامعه را به دو بخش محیط خانواده و محیط اجتماع تقسیم کنیم این دوگانگی به وضوح دیده می‌شود و این دوگانگی در فرهنگ سینماگر و بازیگر ما نیز جای دارد و بی تاثیر نیست. همچنانکه فیلمسازان ما با توجه به شرایط کنونی جامعه نمی‌توانند این سواد بصری را داشته باشند. وی ادامه داد: در شرایط کنونی ما به شدت دچار فقر سواد بصری هستیم به خصوص در سینما چرا که هنرمندان ما با توجه به شرایط اقتصادی حال حاضر جامعه نمی‌توانند بنشینند و تنها فیلم نگاه کنند بلکه باید برای امرار معاش زندگی، کار کنند و شاید این فرصت برایشان ایجاد نشود. این ضعف به وضوح خود را در سینما و به خصوص بخش عکس به خوبی خود را نشان می‌دهد.با توجه به این که عکس در تبلیغات و پروسه بازپروری سرمایه، نقش مهمی دارد، اما همیشه در آخرین لحظه تولید ،عکاس به عنوان یکی از عوامل پیش‌پا افتاده انتخاب می‌شود. برزویه افزود: عکاس فقط به نسبت داشتن دوربین که آن‌هم با توجه به ورود تکنولوژی دیجیتال برای همه امکان پذیر شده است انتخاب می‌شود. متاسفانه این درحالی است که عکس مهمترین ویژگی یک فیلم یعنی فروش و بازگشت را رقم می‌زند و این سرمایه به دست افراد ناپخته‌ای می‌افتد که صرفا علاقمند به سینما هستند و دوربینی هم دارند. کارگردانی که سواد بصری دارد و عکس برایش مهم است آدم خود را به درستی انتخاب می‌کند و در آنجا که سواد بصری مهم نیست قطعا از اولین گزینه استفاده می‌شود. در نتیجه سواد بصری از همین جا نابود می‌شود. همچنان که این اتفاق در پخش هم می‌افتد. متاسفانه گرافیست‌ها و پخش کننده‌های سینمای ایران، سینمای ما را بسنده به یکسری کله و یا کپی از پوسترهای خارجی کرده‌اند. در واقع به نوعی با این کار به شعور مخاطب، جامعه و سواد بصری افراد جامعه توهین می‌کنیم. این مدرس عکاسی تصریح کرد: نبود سواد بصری و نبود درک درست از هنرهای تجسمی‌ باعث شده که ما ردپای هنرهای تجسمی‌ را خیلی کمرنگ تنها در سینمای مستند ببینیم آن هم نه این سینما. چرا که تا زمانی که تابلوی "عکاسی ممنوع" در سطح شهر دیده می‌شود نمی‌توانید سینمای مستند خوبی هم داشته باشید. سینمای مستند راوی است و شما نمی‌توانید دوربین به دست آزادانه در سطح شهر فعالیت کنید در نتیجه سینمای مستند محکوم است و آنچه که دیده می‌شود در واقع فیلم‌های کوتاهی است که با حقه‌هایی تبدیل به فیلم مستند شده‌اند. وی در پایان گفت: ما کارگردانان بزرگی داریم که وقتی فیلمشان مورد توجه جشنواره‌های داخلی و خارجی قرار می‌گیرد می‌بینیم که بیشتر از چند قطعه عکس از فیلم ندارند و این ضعف سینمای ماست. وقتی که سینماگران تحصیلات آکادمیک مرتبط با رشته خود ندارند و هیچ کسی در جایگاه خود نیست در نتیجه مواجه می‌شویم با این که سینماگران ما آشنایی هم با هنرهای تجسمی‌ندارند و در این هنر را در سینما نمی‌توان دید.