به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، نمایشنامه "هولستر، فرزند اصفهان" دو سال پیش به سفارش شهرداری فرایبورگ نوشته شد. این اثر در همان سال به جشنواره صد سالگی فرایبورگ راه یافت و منتخب این جشنواره شد. اولین اجرای عمومی این نمایش اردیبهشت 89 بوده است و اکنون پس از دو سال از پنجم تا چهاردهم اردیبهشت ماه به مناسبت روز اصفهان در حال اجرای مجدداست .

محسن رهنما در رابطه با شکل گیری این نمایشنامه به خبرنگار هنرآنلاین گفت: برای نوشتن این نمایشنامه، دو کتاب به من داده شد تا به عنوان منبع از آن استفاده کنم. یک کتاب از عکس های هولستر که قبل از انقلاب به چاپ رسیده بود؛ و دیگری کتاب "هزار جلد یک زندگی" که سال سال 82 چاپ شده بود. در این کتاب یک مقدمه کوتاه و مقداری از یادداشت های خود "هولستر" از مشاهداتش در اصفهان نوشته شده است و بقیه عکس است.

وی افزود:در آن زمان دوربین "داگر" بوده است و تصاویر بر روی شیشه می افتاده است. شیشه ها می بایستی برای چاپ به خارج از کشور فرستاده می شد و این مسئله نقطه ای بود که من احساس کردم باید به آن بپردازم. قصه درمورد شیشه هایی است که ایشان از شهر اصفهان گرفته است. وی در خاطرات خود به یک نفر اشاره کرده است. این فرد دستیار او است، و به هیچ نکته دیگری اشاره نکرده است؛ من این دستیار را یک فرد اصفهانی انتخاب کردم. "هولستر"، قصه شیشه ها، هولستر و آن دستیار اصفهانی است.

رهنما در رابطه با این عکس ها و تاثیر آنها در نمایش نامه اش بیان کرد: عکس ها بقدری برای من جالب بود که سعی کردم ببینم آن ها به من چه می گویند، حتی در اجرا اثر، با کارگردان کار به همین امر پایبند بودیم و تلاش کردیم میزانسن ها را براساس تصاویری که می بینیم و آنی که در تصاویر وجود دارد خلق کنیم.

وی تصریح کرد: با محدودیت خاصی در زمان نوشتن نمایشنامه روبه رو نبودم. شاید تنها محدودیتی که در آن زمان با آن روبه رو بودم "زمان "بود. اگر فرصت بیشتری داشتم قطعا نمایشنامه بهتریاز لحاظ دراماتیک، کش مکش ها و مخصوصا شخصیت پردازی داشتیم. اگر چه اسم نمایشنامه "هولستر" اما خود نمایش به تمام وجوهات این شخص نمی پردازد و ما بیشتر متوجه شیشه ها بودیم که چه سرنوشتی پیدا کرده اند.

این نمایشنامه نویس اصفهانی درباره ضعف متن ها و آثار نمایشی گفت: یکی از دلایل این مسئله، به این امر برمی گردد که نمایشنامه نویسان نمی توانند از مسائل جامعه حرف بزنند. باید برای مخاطب از مسائل اش گفت تا برایش جذابیت داشته باشد و روی صندلی بنشیند.

نکته دوم، فضایی است که در تئاتر کشور به وجود آمده است، هنرمندان برای خلق خودشان ارزشی قائل نیستند و به هرترتیبی به سمت خلق اثر می روند. خود مقوله سفارش بد نیست ولی سفارش به هر شکلی صحیح نیست. به عنوان هنرمند برای خلق اثر به یک دیدگاه نمی رسیم. نمایشنامه نویس ها و کارگردان ها بدون اینکه از خودشان هویت ثابتی نشان داده باشند دست به خلق می زنند؛ بنابراین ما نمی توانیم موفق باشیم. البته در حوزه کارگردانی هم اتفاق خاصی نمی افتد و این تنها در حوزه نمایشنامه نویسی نیست.

رهنما به ضعف ساختاری نمایشنامه ها نیز تاکید و اظهار کرد: از مواردی که مورد توجه قرار نمی گیرد ساختار نمایشنامه است. یکی از ضعف های ما ضعف ساختاری است. معمولا نمایشنامه ها از لحاظ روایت به یک فرم تکراری رسیده اند و به همین لحاظ مخاطب نیز دید بدی پیدا کرده است و با نمایشنامه هایی که ساختار خطی ندارند کمتر ارتباط برقرار می کنند. البته این مخاطب بیشتر در شهرستان است در تهران مخاطب خاص خودش را دارد.

وی تاکید کرد: از نظر محتوایی اگر چه موضوعات محدود است اما با یک نگاه جدید و تازه می شود به آن پرداخت. البته این نگاه تازه هم کمتر اجازه پرداخت و بروز پیدا می کند سانسور بسیار اذیت کننده است.

نویسنده نمایش هولستر در پایان به این نکته اشاره کرد: حال تئاتر خوب نیست، طبیعتا فضا هم خوب نیست. هنر ارتباط است متاسفانه وقتی هنرمندان ما ارتباط خوبی با هم ندارند و خوب تغذیه نمی شوند فراغ بال و فرصتی اتفاق نمی افتد که بتواند به ارتباطات و گسترش ذهن بپردازد. شهرستان ها ارتباط خوبی با هم ندارند. تئاتر برای تئاتر تولید نمی شود وقتی این اتفاق نمی افتد تئاتر زود از بین می رود.

گزارش تصویری مرتبط

انتهای پیام/