سرویس تئاتر هنرآنلاین: علاء‌الدین قاسمی تعزیه‌خوان پیشکسوت با اشاره به جایگاه تعزیه به خبرنگار هنرآنلاین، گفت: متأسفانه در تهران پایگاه دائمی برای اجرای تعزیه نداریم و گروه‌های تعزیه در میدان‌ها و پارک و گاه در حسینیه‌ها تعزیه اجرا می‌کنند و همین موضوع موجب شده است که بخشی از مخاطبان تعزیه پراکنده شوند. اگر تعزیه هم مثل تئاتر پایگاه دائمی داشته باشند و مردم بداند که در طول ایام هفته چه تعزیه‌هایی در این مکان اجرا می‌شود می‌توانند برنامه‌ریزی کنند و در زمان مقرر به تماشای آن‌ها بنشینند. نداشتن مکان دائمی و مناسب موجب ریزش مخاطبان این نمایش ایرانی که ریشه در دین و فرهنگ ما دارد شده است.

او ادامه داد: مهم‌ترین مشکل تعزیه ایران نداشتن پایگاه است. در تمام دنیا تعزیه را با نام ایران می‌شناسند و از گروه‌های تعزیه‌خوان برای شرکت در جشنواره‌های مهم دعوت می‌شوند. تعزیه به صورت محدود اجرا می‌شود و اگر وضعیت به این شکل ادامه پیدا کند مخاطبان به مرور هنر تعزیه را از یاد می‌برند.

قاسمی خاطرنشان کرد: متأسفانه مسئولان و مخاطبان به تعزیه نگاهی مناسبتی دارند و تنها ماه محرم را زمان اجرای تعزیه می‌دانند، در صورتی که تعزیه به محرم محدود نمی‌شود و در هر زمانی قابل اجراست.

این پیشکسوت تعزیه اظهار کرد: هنر تعزیه ریشه در فرهنگ و وجود مردم ایران دارد. تاریخ شکل‌گیری این هنر به سه هزار سال قبل بازمی‌گردد و به مرور با ورود اسلام این هنر جهت پیدا کرده است. مراحل تکمیلی تعزیه نیز در دوران صفویه اوج گرفت ولی توجه به این هنر تا پیش از انقلاب اسلامی، آن‌قدر پررنگ نبود.

قاسمی در پایان توضیح داد: از آنجایی که تعزیه یک گونه نمایشی مستقل است، باید مکان تخصصی اجرا داشته باشد تا گروه‌ها بتوانند به طور مستمر در طول سال به اجرای تعزیه بپردازند و اگر این اتفاق بیفتد، مشکل کمبود مخاطب تا حدودی حل می‌شود، زیرا مخاطبان با اطلاع از وجود چنین مکانی برای دیدن تعزیه به آنجا می‌روند و برای یافتن محل اجرای گروه‌ها در سطح شهر سرگردان نمی‌شوند و احیاناً اجرایی را از دست نمی‌دهند.