به گزارش هنرآنلاین ، این اثر که پیش از این در تماشاخانه"آو" اجرا شده بود، برای اجرا در ایرانشهر تغییراتی کرده است. کشاورز درباره تأثیر سالن نمایش در نوع اجرا گفت: "به هرحال هر سالن نمایشی کیفیت و خصوصیات مربوط به خود را دارد. ما برای اجرای در سالن استاد ناظرزاده کرمانی مجبور شدیم تغییراتی در قصه، اتفاقات و چیدمان نمایش ایجاد کنیم. در واقع"کچلو" با روی صحنه رفتن در ایرانشهر 50 درصد تغییر کرد و کیفیت دیگری بر این نمایش حاکم شد".

وی در ادامه درباره مایم و کمدیا دل آرته در ایران گفت: "ما در ایران کمدی دل آرته نداریم و به جای آن نمایش تقلید داشتیم که به دل آرته شباهت‌هایی دارد. من فکر کردم چطور می‌توانم کمدی دل آرته را با تقلید ترکیب کنم که هم کار نویی باشد و هم تکراری نشود. قصه ای که ما می‌خواستیم تعریف کنیم، قصه طولانی بود و چون ساختمان کمدی دل آرته برای این کار مناسب بود، از آن استفاده کردیم. البته در صحنه‌هایی مایم هم وجود دارد، اما ساختار مایم به این گونه است که بیش از20 دقیقه نمی‌تواند باشد، پس برای روایت داستان طولانی حسن کچل نمی‌توانستیم از آن بهره ببریم".

کشاورز در ادامه افزود: "تکنیک ما برگرفته از مایم است و شوخی‌ها و مدل برخوردها هم به همین صورت طراحی شده است. ما هم از نمایش تقلید هم از کمدی دل آرته و هم از مایم استفاده کرده‌ایم تا ترکیب محتوا و ظاهر همخوانی داشته باشد. در استایل بازیگرها، موسیقی و... ایرانی بودن اثر را درک می‌کنیم و از لحاظ تکنیکی هم تکنیک‌های مایم، دل آرته، تقلید و... وجود دارد".

کشاورز در ادامه ضمن تاکید به فانتزی موجود در قصه حسن کچل گفت: "چیدن سیب در پشت در توسط مادر حسن کچل به او انگیزه ای می‌دهد تا وارد اجتماع شود و نمادی از طبیعت و وسوسه را در دل آن وجود دارد. در روایت علی حاتمی از حسن کچل هم این فانتزی دیده می‌شود و ما هم سعی کردیم به آن وفادار باشیم. هر کارگردانی برای بیان اهداف خود از ابزراها و توانمندی‌های خودش استفاده می‌کند. ابزار من هم کمدی دل آرته و مایم است که در نمایش استفاده از آن را می‌بینیم".

گروهی که در نمایش "کچلو" حضور دارند، اکثر جوانان خلاق تئاتری هستند. کشاورز در مورد همکاری جوانان گفت: "جوان یعنی پتانسیل کافی برای انجام کارهای بزرگ. من وقتی این انرژی را در روزهای تمرین در جوانان می‌دیدم، حس می‌کردم بهترین ابزار را در اختیار دارم. اینکه فکر کنیم چون بازیگری جوان است و بی تجربه نمی‌تواند بازی قدرتمندی داشته، اشتباه محض است. اساتیدی مثل بهرام بیضایی، داریوش مهرجویی، علی حاتمی، مسعود کیمیایی و... در سنین20 - 21 سالگی مطرح شدند و شاهد کارهای بزرگی از آن‌ها بودیم. بازیگرهای نمایش "کچلو" به صورت کارگاهی کار می‌کردند و من به معنای واقعی کارگردانی کردم و از اتودهای خلاقانه آن‌ها استفاده می‌کردم".

رضا کشاورز در ادامه درباره همخوانی سوژه نمایش‌هایش با شرایط روز اجتماع توضیح داد: "هیچگاه نمی‌توان وضعیت اجتماع را نادیده گرفت و باید به روز بود و براساس شرایط جدید کارکرد. من در زمان حال زندگی می‌کنم و از آنچه در اطرافم می‌گذرد تأثیر می‌گیرم. دل آرته از ابتدا برای بیان انتقادات اجتماعی به کار برده می‌شد و همه مشکلات با غصه خوردن حل نمی‌شود و گاهی خنده دوای دردهای زیادی است. ما راه کاری ارائه نمی‌دهم فقط مشکلات و شرایط جامعه را منعکس می‌کنیم و تماشاگر خودش تصمیم می‌گیرد که چه برخوردی داشته باشد".