سرویس نمایش هنرآنلاین: سالها پیش، شاید ۳۰ سال پیش که تئاتر "چمدان" را در برکلی در آمریکا دیدم، حس از هم گسیختگی، زندگی تکراری و فضای برزخی که در آن همه با آن غریبهاند و بعد تظاهر میکنند که آشنایند و در تلاش برای ارتباط برقرار کردن هستند قالب بود. همه این حسها بخاطر بودن در غربت بود. فضایی که پس از انقلاب، مهاجران زیادی را به آن سوی آب فرستاده بود و ما نظارهگر ورود بیوقفه آنان به آن دیار بودیم و تلاش آنها برای دیدن خود و بعد نشان دادن خود و بعد تلاش برای ارتباط برقرار کردن با جامعه میزبان و ما که قبل از آنان رفته بودیم.
حالا در آخرین روزهای سال ۱۳۹۴، نمایش "چمدان" در تهران و در تئاتر شهر، بار عاطفی دیگری دارد. آن موقع، بحث مهاجرت بود و جدایی از بستر فرهنگی. اما حالا نمایش "چمدان"، بعد از فرو ریختن اتحاد جماهیر شوروی که قطب فکری برای برخی بود و ریختن دیوار برلین که خبر از تغییر بزرگی در چیدمان جهانی میداد و در نهایت استحاله کشور چین که بازهم قطب برخی دیگر بود، از کشوری فقیر و کمونیستی به کشوری سرمایهدار که خود را هنوز کمونیست میداند و اما تجارتش همه کشورهای جهان و اقتصاد جهانی را تحت و الشعاع قرار میدهد و از همه مهمتر تغییرات شگرف در اجتماع ایران و ایرانی و چالشهای حفاظت از فرهنگ ایرانی در مقابل فرهنگ قالب آمریکایی و فست فودی و در عین حال تلاش برای تاثیرگذاری بر فرهنگ غرب و جهان، همه نشان از دورانی جدید دارد.
دوران تازه قرن بیست و یکمی که همگی در فضایی قرار گرفتهایم که ناشناخته است و چمدان بدست به دنبال معنی و مفهوم و دلیلی برای زندگی میگردیم. بله زندگی اقتصادی در این سالها در ایران همه را به چالش کشیده و درام زندگی ایرانی همچنان ادامه دارد، اما ماییم و فرهنگ غنیمان که پر است از کمی و کاستی، دروغ و ریا و زرنگیهای قلابی و در عین حال زیباییها و پاکی و مهربانی و ما در این دوران جدید، چمدان بدست با کوله باری از خوبها و بدها و زشتها تلاش میکنیم به جلو برویم.
نمایش "چمدان" آینه ما به عنوان ایرانی است که ما را در مقابل خودمان قرار میدهد تا نگاهی به خودمان بیاندازیم و کمی به فکر فرو رویم و ببینیم که ورای این که از چه قشر و طبقهای هستیم، وجود داریم و موجودیت ماست که مردم ما را مردم میکند و این مردم در سال ۱۳۹۴، به عنوان یک ملیت و کشور همه با هم این برهه از زمان را در بستری جهانی پشت سر میگذرانیم.
تک تک ما با چمدانهایمان، ما را میسازیم و دوست خوبم فرهاد آئیش نویسنده و کارگردان نمایش و گروه بازیگران خوبش شامل شقایق فراهانی، مائده طهماسبی، شبنم فرشادجو، رامین ناصر نصیر و دیگر بازیگران آن به زیبایی ما را وارد این فضای متفاوت حضور و وقوف میبرند که بتوانیم خود را ببینیم و کمی خود را تماشاکنیم و دیدن خود تماشا هم دارد، خندیدن و اشک ریختن هم دارد.
کامشاد کوشان