سرویس تئاتر هنرآنلاین: گروه نمایش "پاپیون" از سال ۱۳۸۰ کار خود را در زمینه تئاتر با افراد کمتوان ذهنی، جسمی حرکتی، ناشنوا و نابینا شروع کرد. سرپرست و کارگردان این گروه حسین رحیمی فوق لیسانس رشته کارگردانی دانشگاه هنر و معماری تهران است که رسالهاش در مورد نقش تئاتر در اجتماعیسازی افراد کمتوان ذهنی بود. این هنرمند طی سالهای فعالیت خود توانست با تلاش بسیار گامهای قابل توجهی در زمینه تئاتر معلولان کشور بردارد و آثاری را همراه با بازیگران خاص خود به صحنه ببرد که نه تنها در داخل بلکه در خارج از ایران هم نظر منتقدان و عموم مخاطبان را به خود جذب کرد.
این روزها حسین رحیمی نمایش "صندلیها" اوژن یونسکو را با حمایت کمپانی باران به صحنه دارد. او با ارائه توضیحاتی در مورد پرداختن به این نمایشنامه یونسکو و اجرای آن با بازیگران معلول و کمتوان ذهنی به هنرآنلاین گفت: نمایشنامه "صندلیها" به لحاظ کارگردانی و هدایت بازیگر جز پنج متن سخت دنیا به شمار میرود، متنی که از فضای قابل لمس و درکی برای هر جامعهای برخوردار نیست. اما ویژگی منحصر به فردی دارد که میتواند برای بچههای ما هم خوب باشد و آن بازی در بازی است.
او ادامه داد: به لحاظ فلسفی اگر قبول کنیم "صندلیها" جزئی از معنا باختگی دوران خود بوده، این معنا باختگی بیشتر به زندگی ما شبیه است چراکه پیرزن و پیرمردی تنها که مانند انسانهای امروزی ما هستند و ارتباط هایشان را از دست دادهاند، هر شب دست به بازیهایی میزنند تا باقی عمرشان را طی کنند. این روزمرگی در زندگیهای کنونی ما هم وجود دارد. آدمها حرفهای زیادی میزنند که چیزی گفته باشند و در پایان میبینیم دنیایی از ناگفتهها باقی مانده است یا در پایان هیچ کلام و حرفی نمیتواند به این زندگی معنا ببخشد. زمانی که سخنران با آن خصیصهای کر و لالی که دارد و توسط امین جهانگیری اجرا میشود. امین فلج مغزی است وقتی با او تمرین میکردیم میخواستیم که واقعا داد بزند و با این فریادش تمام آنچه را میخواهد بیان کند.
رحیمی با اشاره به مقبولیت آثارش به ویژه در خارج از ایران اظهار کرد: از جمله دلایلی که جشنوارههای دیگر کارهای ما را میپذیرند آنست که ببینند فضای ابزورد آثار یونسکو چگونه توسط این بازیگران ارائه میشود. بازیگرانی که به جز بازیگر زن قدرت استدلال و درکی از فلسفه ندارند. این درحالیست که ایفای نقش در کارهای ابزود نیازمند شناخت فلسفه، تکنیک و بازیهای متفاوت است. این بازیگران همان آدمهایی هستند که باید در نمایش "صندلیها" وجود داشته باشند.
کارگردان نمایش "پردهبرداری" با بیان سختیهایی که در این مسیر بر سر راه آنها قرار دارد عنوان کرد: سختیها همیشه برای من جذاب است، شاید میانبرهای زیادی در زندگی برایم به وجود آمد اما آنها را نپذیرفتم. چالشهایی که گروه من دارد هیچ گروهی ندارد و قابل قیاس نیست. علاوه بر مسائل تکنیکی و هدایت بازیگر و.... باید به فکر حاشیهها هم باشم مانند اینکه کسی نخواهد از این بچهها سو استفاده کند و ... ما هنوز بعد از سه سال فعالیت در ایران و اجراهای متعدد خارج از کشور هنوز نتوانستیم آن نگاه درست به کارمان را به دست آوریم. ما نگاه ترحمی نمیخواهیم، نگاه انسانی میخواهیم. به هرحال به دنبال این چالشها هستم. کار بعدی ما نمایش "در انتظار گودو" است. این متن را پیش از این با تعدادی از بچههای گرگان کار کرده بودم و قصد دارم سال جدید آن را با گروه خودم کار کنم.
رحیمی در پاسخ به این سئوال که هدایت بازیگران در کارهای او چگونه شکل میگیرد توضیح داد: آنچه در بیشتر ورکشاپهایی که خارج از ایران به آن پرداختم نحوه هدایت بازیگران بود. این مسئله را برای شما با ارائه مثالی بیان میکنم، یک انسان دوربین را در نظر بگیرید باید برای او نقطه مجازی را درنظر بگیرید تا بتواند به نقطه اصلی دست پیدا کند. این مثال روشنی برای هدایت بازیگرانی است که استدلال درستی از انجام کارهایشان ندارند. تمام این اتفاقات در قالب ایجاد اتودها و خلق فضاهای مشابه شکل گرفته است شاید برای ایجاد یک صحنه بارها صحبت کرده باشیم.
او اضافه کرد: در نمایش "صندلیها" یونسکو دو شخصیت اصلی خودکشی میکنند، اما اینجا این اتفاق نمیافتد، نمیخواستیم آن را اشاعه دهیم، بنابراین دو بازیگر سوار دو قایق میشوند و هر کدام مسیر خودشان را طی میکنند.
این کارگردان تئاتر در بخش پایانی سخناناش با اظهار قدردانی بابت برخورد مدیریت تماشاخانه باران و حمایت از این گروه نمایشی گفت: تنها جایی که به این بچهها احترام گذاشتند و مانند بازیگران حرفهای با آنها برخورد کردند تماشاخانه باران بود. تمام بازیگران دارای برگههای قرارداد حرفهایاند و هم گروه و هم تماشاخانه ملزم به رعایت آنهاست. خانم امنزاده و آقای کاشانی نگاهی درست، حرفهای و انسانی به این افراد داشتند. در این مدت با مشکل مخاطب هم روبهرو بودیم اما حمایت همه جانبه آنها در این شرایط بغرنج قابل ستایش است. در دورانی که تهیهکنندهها به دنبال ستارههای سینما هستند داشتن چنین نگاهی نشان از خرد و آگاهی تهیهکننده دارد. اتفاقی که حتی مدیران ما هم به آن نرسیدهاند. در این راه کمپانی تئاتر باران و تعدادی از هنرمندان چون ستاره اسکندری، افسانه ماهیان و رویا افشار که دغدغههای اجتماعی دارند با ما همراه شدند تا بتوانیم سال آینده تور اجرایی در تعدادی از کشورهای جهان داشته باشیم.
نمایش "صندلیها" به کارگردانی حسین رحیمی و نقشآفرینی مهران قندهاری، رویا حاجی حسینلو، امین جهانگیری تا 25 اسفندماه ساعت 20 در تماشاخانه باران به صخنه میرود.