سرویس تئاتر هنرآنلاین : نمایش "پدران، مادران، فرزندان" به کارگردانی آرش عباسی با همراهی ژودیت موله کو، مارتا تانانیان و صنم نادری این روزها در سالن سایه مجموعه تئاترشهر اجرا میشود. عباسی کارگردان این اثر با ارائه توضیحاتی در مورد شکلگیری این نمایش گفت: چند سالی بود که ایده اولیه نمایشنامه را در ذهن داشتم و میخواستم کار کنم. اتفاقهایی که در این برهه زمانی برای پناهجویان سوری و ورودشان به اروپا شد، یعنی آمدن حجم عظیمی از جمعیت که برای یافتن زندگی بهتر اروپا را انتخاب میکردند باعث شد تصمیم بگیرم تا این نمایش را به صحنه آورم؛ زیرا اکنون بهترین موقعیت برای اجرای این اثر است.
او ادامه داد: ایده اولیه در مورد مهاجرت و شرایط سخت و دشوار آدمهایی است که سرزمین خودشان را رها میکنند و به امید زندگی بهتر وارد سرزمین دیگری میشوند. مهاجرینی که از خاورمیانه برای زنده ماندن به اروپا میروند. فکر کردم قصه میتواند حول این ماجرا باشد. بنابراین داستانهایی را انتخاب کردم که با شرایط خاورمیانه و اروپا هماهنگی داشته باشد. اتفاقهایی که همه در سراسر دنیا با آن دست و پنجه نرم میکنند، خشونتی که رواج دارد و ناامنی که به همه جا سرایت کرده است. به نظرم جهان دیگر جای امنی ندارد. همه جاهایی که فکر میکردند مکان خوبی برای زندگیاند، شکل اولیهشان را از دست دادهاند. نمایش "پدران، مادران، فرزندان" در رابطه با این جهان ناامن و زندگی امروزه همه آدم هاست.
کارگردان نمایش "زیرزمین" با اشاره به استفاده از سه زبان متفاوت در این نمایش توضیح داد: بازیگران نمایش از سه ملیتاند. نمایش سه زبان دارد. من بازیگرانی را انتخاب کردم که تسلط بیشتری به زبانهای مختلف دارند. این یک نشانه است تمام دنیا با هر زبانی درگیر این قضایا هستند. هر کدام از این زبانها به دلیلی انتخاب شدند. زبان ایتالیایی به این دلیل بود که تمام مردم ایتالیا با قصهای که انتخاب کردم آشنا هستند. سالهاست درگیر مهاجرینی هستند که از جنوب ایتالیا وارد میشوند. مهاجرینی که فجایع بسیاری برایشان رخ میدهد و بسیاری از آنها در دریا غرق میشوند. زبان فرانسویی، به دلیل اتفاقهایی است که اکنون با آن درگیر هستند. انتخاب زبان روسی به دلیل پیش زمینهای مبارزهای است که دارند پدرانی که همه چیز را رها کردند و دنبال مبارزه رفتند.
عباسی در رابطه با این پروژه بینافرهنگی و ضرورت آن خاطرنشان کرد: به هر حال دلایلی باید وجود داشته باشد. برای من راحتتر است، این قصه را در ایران و با بازیگران زبان فارسی کار کنم. اما این داستان و محتوا بینافرهنگی بودن را میطلبید. احساس میکردم وقتی این کشورها را انتخاب میکنم که درگیر این مسئلهاند و برای جغرافیای وسیعی قابل درک است. من دید وسیعتری را مد نظر داشتم، نه آنکه صرفا بخواهم تولید بینافرهنگی داشته باشم. هدف من آن بود که تماشاگران بیشتری را درگیر کنم. اولین اجرای ما در ایران خواهد بود و اجراهای بعدیمان در کشورهای دیگر به صحنه خواهد رفت.
او افزود: امیدوارم شرایطی ایجاد شود تا دوباره بتوانیم این کار را به صحنه ببرم. ما برای این اجرا، تبلیغاتی نداشتیم، زیرا من تا روز اجرا ایران نبودم. شاید آن را با فرم اجرایی دیگری به جشنواره تئاتر فجر ارائه دهم. اجراهای ما در خارج از ایران بلافاصله نخواهد بود زیرا نیازمند زمان بندی خاصی احتیاج دارد. سال ۲۰۱۶ اجراهایمان را از شمال ایتالیا آغاز میکنیم و بعد به کشورهای دیگر میرویم.
او تاکید کرد: در نگارش نمایشنامه هم، ذرهای به آن فکر نکردم که نمایشامه را صرفا به زبان فارسی بنویسم و مخاطبم فارسی زبان باشد، از خیلی بازیهای زبانی و حرکتی بهره بردم تا متعلق به جای خاصی نباشد.
عباسی در پاسخ به این سئوال که آثار او همیشه متکی بر دیالوگاند عنوان کرد: تلاش کردم درگیر دیالوگ نباشم، این نمایش هم کاری قصهگو است و داستان تعریف میگوید، بنابرین متکی بر دیالوگ است. اما تلاش کردیم از دیالوگ کم کنم و با حرکت و تصویر پیش بروم. بازیهایی در سکوت و تصاویری ساخته میشود اما دیالوگ لازمه کار است.
انتهای پیام/