سرویس تئاتر هنرآنلاین: حسین رحیمی کارگردان جوانی است که سال‌هاست به آموزش کودکان و افراد معلول جسمی و ذهنی پرداخته و توانسته با همراهی آنها نه تنها نمایش‌های قابل توجهی را به صحنه ببرد بلکه تغییر بسیاری در روند زندگی این افراد ایجاد کند. نمایش‌هایی که در بسیاری از کشورهای جهان تماشاگران و منتقدان را تحت تاثیر قرار داده است. او با بیان اینکه گروه نمایش‌اش بعد از اجراهای موفق در کشور لهستان به اتریش دعوت شده‌ به خبرنگار هنرآنلاین گفت: خوشبختانه اجراهایمان با بازخورد بسیار خوبی روبه‌رو شده است و زنجیروار دعوت‌های بسیاری از کشورهای مختلف مانند انگلستان، برزیل، مسکو و ... داشته‌ایم.

او بیان کرد: بعد از اجرای نمایش در کشور لهستان توسط یکی از کمپانی‌های تئاتر حاضر در این کشور جهت حضور درجشنواره‌ای به اتریش دعوت شدیم. این جشنواره اردیبهشت‌ماه سال آینده برگزار می‌شود. جشنواره‌ای که مختص معلولان نیست، مانند تمام جشنواره‌هایی که به آن دعوت شده بودیم.

رحیمی با بیان اینکه یکی از بازیگران اصلی گروه برای اجرا در اتریش تغییر خواهد کرد خاطرنشان کرد: شنو قادری به دلیل سکونت در کرمانشاه و طولانی بودن مسیر، امکان رفت و آمد مستمر به تهران را نداشت. به همین دلیل نمی‌توانست در ادامه این پروژه با ما همراه باشد. بنابراین به دنبال جایگزین دیگری با خصوصیاتی مشابه او هستیم.

او در پاسخ به این سئوال که آیا خانم قادری دارای استعداد ویژه‌ای نسبت به سایر افرادی که چنین خصوصیاتی دارند هست خاطرنشان کرد: شنو قادری استعداد ویژه نداشت او کشف شد. سال 80 او جوان بیست ساله‌ای بود، یعنی دقیقا همسن من. ما تمرینات نه ماه‌ای را پشت سر گذاشتیم و او با تئاتر آشنا شد. او در اثر ده سال فعالیت به اینجا رسید و با بچه‌های دیگر تفاوتی نداشت. همچنین او به مانند دیگر بازیگر ما که سندرام دان بود مشکل ذهنی شدید نداشت، شاید نیمی از مغز خود را از دست داده بود اما به لحاظ ذهنی قدرت تحلیل داشت.

این کارگردان جوان در رابطه با بازخورد اجرای نمایش "صندلی‌ها" در کشور لهستان توضیح داد: استقبال و بازخوردی که گرفتیم غیرقابل وصف است. بعد از اجرا تشویق فوق العاده‌ای از گروه شد، جوری که سه بار به صحنه بازگشتیم و هنوز مردم تشویق می‌کردند.

او در مورد اینکه چه اتفاقی برای مخاطبانشان بسیار جذاب بوده اظهارکرد: مسئله اصلی هدایت بازیگر است. بچه‌ها شخصیت‌های یونسکو را بر صحنه جان بخشیدند، بدون اینکه استدلال از آن داشته باشند. یکی از تماشاگران ما که دکترای تئاتر داشت بعد از اجرا به ما گفت: تمام معادلات ذهنی من راجع به "صندلی‌ها" با دیدن این اجرا بهم ریخت. اینکه فلسفه اگزیستالیست در آن بارزتر اتفاق می‌افتد و نتیجه آن ابزوردی که رخ می‌دهد؛ یا چند خانواده که بچه‌های آنها سندرم دان بودند حضور داشتند و از دیدن اجرا شگفت زده شده بودند.

او افزود: یکی از مادران آنها می‌گفت من از دولت کشورم شکایت می‌کنم، که چرا هنرمندان تئاتر نباید به سمت بچه‌ای ما بیایند و آنقدر زندگی آنها را تغییر دهند؟ او خوشحال بود که در کشور ما چنین اتفاقی افتاده است. اما نمی‌دانست که ما با چه مشکلاتی روبه رو بوده‌ایم و خودمان به این مسیر قدم گذاشته‌ایم، نه تنها به ما کمک نشده است بلکه بعضی مواقع رفتارهای بدی هم شده است از جمله اینکه متهم شدیم که می‌خواستیم از شرایط این افراد معلول به نفع خودمان بهره ببریم. آنجا به من نگفتند تو کارگردانی و اعضا گروه‌ات معلول‌اند. ما را با عنوان گروه "فرشته‌ها" خطاب می‌کردند. هیچ فرقی میان ما نبود..

او اجرای عمومی کارشان را با توجه به استقبالی که از نمایش "پرده برداری" که سال گذشته در خانه نمایش اجرا کرده بود ممکن ندانست و گفت: به سالن‌های زیادی مراجعه کردیم اما تاکنون تنها آقای رحمت امینی از ما و اجرای کارمان در حوزه هنری حمایت کرده‌اند. برای همین قصد داریم نمایش "پزشک نازنین"نوشته نیل سایمون را که آماده اجرا داریم در این سالن اجرا کنیم.

انتهای پیام/