سرویس تئاتر هنرآنلاین: افسانه زمانی کارگردان نمایش "ناسور" سالها است که در حوزه کارهای عروسکی و آئینی و سنتی فعالیت می‌کند و به خوبی فضای این نوع نمایش‌ها را می‌شناسد و کار قبلی‌اش "ملی" نیز با اقبال تماشاگران مواجه شد.

نمایش "ناسور" بر خلاف سایر آثار سنتی که فضای شاد و مفرح دارند. فضای تراژیک و تلخی دارد و در آن یک مثلث عشقی روایت می‌شود که همه دل داده به فراغ و حرمان می‌رسند و اجرا روایت‌گر عشق‌های ناکام است. زمان نمایش در اوایل دوران پهلوی و دوران شکل‌گیری مشروطه در اواخر عهد قجری است. دوران جامعه فئودالی خان و رعیت که عامه مردم همچون نوکران بی‌جیره و مواجب باید به ارباب خدمت می‌کردند و بروز جریانات مشروطه و آزادی‌خوای سر فصلی برای تغییر این شرایط استعماری بود و دنیای مدرن برای مردم آزادی‌های فردی و اجتماعی فراهم می‌کرد و به همین دلیل بود شاهان قجری مستبد با آن مخالف بودند.

نمایش سه شخصیت اصلی دارد که نوع رابطه این سه تن درام را به وجود می‌آورد. رابطه اول بین ذبیح‌الله نوازنده و خوانده چیره‌دست که از طبقه رعیت است و تحت نظارت ملک خاتون بزرگ شده است. رابطه بین ملک خاتون و ذبیح الله متغییر است و در دوران کودکی ذبیح الله بیشتر رابطه مادر - فرزندی و یا به تعبیر خودشان خواهر - برادری است و در بزرگسالی و با توجه به علاقه ملک خاتون به دبیح قضیه عاشقی رخ می‌دهد. عشقی که بیشتر یک طرفه به نظر می‌رسد و از طرف ملک خاتون است که او هم صبورانه آن را سال‌ها مخفی کرده است. عشق دوم هم بین ذبیح الله و شیرین دختر صاحب‌خانه است و از ابتدا محکوم به شکست است. زیرا یکی ارباب و دیگری رعیت است. لوکشین اصلی نمایش یک خانه باغ بزرگ قجری است که ملک خاتون در آن به شیرین و شازده خدمت می‌کند. نمایش ساختار سیال ذهن دارد و در زمان حال و در اوایل دوران پهلوی ملک خاتون که پیر شده است با برپایی مجلس زنانه شبیه‌خوانی یوسف و زلیخا عشق ناکامش را واگویه می‌کند. عشقی که ذبیح الله قربانیش می‌شود.

فضای صحنه نمایش صحنه‌ای سه سویه است که توسط پرده‌ای در اطرافش پوشانده شده است و بنا به فراخور داستان نمایش برای اینکه مخاطب متوجه تغییر صحنه شود پرده‌ها به کناری زده می‌شوند و یا دوباره کشیده می‌شوند که در عین ساده و موجز بودن به شدت درست و خلاقانه است. حضور صندوق در وسط قاب صحنه، پرده‌ها، مجلس‌خوانی به این درام عاشقانه سوزناک ساختار سنتی و آئینی بخشیده است. هر چند ریتم نمایش کمی کند به نظر می‌رسد. اما افسانه زمانی صحنه را خوب چیدمان کرده و بازیگران را به درستی هدایت کرده است. نسیم ادبی بازیگر بی‌بدیل تئاتر هم نشان داد که استادانه نقش زنان رومانتیک و عاشق پیشه را با ویژگی‌های درونی بازی می‌کند و بازیش را با مجلس‌خوانی‌ها در نمایش با لحنی رسا و سوزناک تکمیل کرد.

انتهای پیام/

احمد محمد اسماعیلی