سرویس تئاتر هنرآنلاین: علی عامل هاشمی و برادرش هدایت هاشمی سالها است که در حوزه تئاتر آئینی و سنتی فعالیت دارند و در جشنواره تئاتر آئینی سنتی همواره حضوری پر رنگ و مستمر دارند و کارهایشان مورد استقبال قرار میگیرد.
نمایش "اخککندو" که روز هفتم شهریورماه در بخش میهمان هفدهمین جشنواره نمایشهای آیینی و سنتی به صحنه رفت یادآور خاطراتی از دوران کودکی متولدین دهههای پنجاه یا قبلتر است. این نمایش دستفروشانی را به یاد میآورد که سینی به سر فرفره و سایر اسباب بازی ساده و دستساز را به بچهها میفروختند. یکی دیگر از این اسباب بازیهای دست ساز "اخککندو" یا همان جغجغه - وسیله بازی کودکان است که سری گرد و حاوی خرده سنگ دارد و پایه کوچک چوبی به آن متصل میشود که پس از تکان دادن تولید صدا کرده و خردسال را مشغول میکند. نمایش هم برگرفته از نام این اسباب بازی است که در هیبت روح پدر میرزا جهانگیرخان گاه و بیگاه به خواب جهانگیرخان میآید و او را شماتت میکند و با رندی کلید صندوقچه وصیتنامه را میرباید. بنابراین اخککندو در نمایش به عنوان بیس اصلی مطرح میشود و درام حول محور این شخصیت به وجود میآیید که ظاهری بدهیبت و خشن دارد.
هادی عامل هاشمی کارگردان این نمایشها که سالها در این حوزه فعالیت میکند معماری و ساختمان اصلی اثرش بر نمایش سیاهبازی طراحی کرده است و همچنین در بخشهایی از شیوه نمایشهای سنتی ایرانی همچون آیینهبازی، سایهبازی و سنت دیو بر سرکه در قالب کاراکتر اخنککدو و یا مرد دیگ به سر مورد استفاده قرار گرفته است، در نمایشش استفاده میکند. حضور سیاه بامزه زرنگ و عاشق پیشه و تا حدی رند که عاشق گندم دختر اربابش شده است. حاجی یا میرزای پول دوست و منفعتطلب و زورگو که در حق زنانش اجحاف میکند و آنها را در حکم کارخانه بچهکشی میداند. زنان حسود و دو به همزن اندرونی که یکیشان هم رخت تجدد به تن کرده اما اهل جادو و جنبل است و دیگری هم که به شدت خان باجی به نظر میرسد. آژان و یا قزاق بدهیبت و بوگندو که خاطرخواه گندم شده و گندم دختر حاجی گیج و سربه هوا و برادر دوقلوی خوش طینت و مهربان که به کمک سیاه یا همان غمزه مشکلات را حل میکنند. شخصیتهای این اجرا را شکل میدهند و هدایت هاشمی با تسلط بر فن بیان و فیزیک به خوبی یک سیاه سنتی و کاریزماتیک را بازی میکند و به خصوص بازیش در سکانس زیرزمین و مواجهاش با اخککندو و رقص شکمش نشان از تسلطش به نقش دارد. ملودی آرامنیا بازیگر جوان تئاتر که در این سالهای اخیر پیشرفت قابل ملاحظهای داشته و بعد از دو حضور موفق در نمایشهای "رم، لندن، پاریس" و "بازی استریندبرگ" مهارتش را در ایفای نمایشهای سنتی نشان میدهد بازیگری که از فیزیک و استیل بدنیاش در ایفای نقشش استفاده درستی انجام میدهد.
طبق روال و سنت رایج نمایشهای سیاه بازی و تخت حوضی که با پایان خوش مواجهیم. در این نمایش هم وصیتنامه پدر پیدا میشود و دو برادر با هم آشتی میکنند و گندم و غمزه نیز ازدواج میکنند.
به راستی دیدن نمایشهای آئینی سنتی با سبک و سیاق واحد و تقریبا یکسان با تقسیمبندی خوب و بد و استفاده از موسیقی و حاضر جوابی سیاه و ماجراهای عشق و عاشقی و حرص و طمع و آز و پایان خوش برای هر مخاطبی میتواند جذاب باشد.
انتهای پیام/
محمد احمد اسماعیلی