سرویس تئاتر هنرآنلاین: این نمایش ترکیبی از نمایش لالهزاری و نمایش تخت حوضی است که در آن پرسوناژ "سیاه" بر بخش "لاله زاری" نمایش هم تحمیل شده است و به همان نسبت هم نمایش از لحاظ موضوع، به ترتیب دوگانه و سهگانه از کار درآمده است؛ در آن از موضوعات نمایش لاله زاری مثل "زن شدن مرد" به دفعات استفاده شده است و موضوعاتی هم مثل عشق یک پهلوان جوان به "نوشآفرین"، جادوگری "فرفره جادو"، تعریف و توصیف جاذبههای توریستی همدان، کمک مالی گرفتن از یک پرسوناژ متمول و نهایتأ از بین بردن نمادین "فرفره جادو با گوشتکوب و... دستمایه و ذهنمایه نمایش قرار گرفته که ازنظر موضوعی؛ محتوائی، بسیار سطحی، کم مایه و همزمان چندگانه است و جذابیت نمایشی ندارد.
دقیقأ سه تا از بازیگران از لحاظ بیان، ضعف دارند؛ در این رابطه میتوان به بازیگر نقش" پهلوان جوان "، بازیگر نقش" نوش آفرین "و حتی بازیگر نقش" سیاه "اشاره نمود؛ در مواردی صدای آنها برای تماشاگران ردیفهای اول تا سوم هم تا حدی نامفهوم است، زیرا تُن صدا و شیوه بیانشان رسا و سلیس نیست. در نمایش حتی هنگامی که پچ پچ دیالوگ گونهای به بیان در میآید، تماشاگر حتمأ باید آن را بشنود؛ یعنی بازیگر ملزم است اقتضائات مدیوم تئاتر را هم در نظر بگیرد و پچ پچ کلا میرا طوری بیان نماید که مخاطب بشنود و مطلع شود: همه چیز نمایش از آن تماشاگر است.
در این نمایش به تناسب تختحوضی بودنش، از ترانههای محلی و شادی بخش وحرکات موزون نیز استفاده شده است. نمایش در دو پرده به اجرا در میآید و بین دو پرده، یک "پیش پرده خوانی" توسط پرسوناژ" سیاه "خوانده میشود. تنها صحنهای که واقعأ به مضمون و شاکله نمایش نزدیک شده، صحنههای لحظهای و بسیار کوتاه است که در آن پرسوناژ "سیاه" به کمک "وانمودهسازی" و "نقش در نقش" برای چند لحظه نقش اتللو را بازی و پیرزن (فرفره جادو) را "دزدمونا" خطاب میکند.
بازیگر مردی که روی صحنه "زنپوش" میشود، نقشش را خیلی خوب ایفا مینماید. ضمنأ بازیگری هم که نقش شوهر و نیز بازیگری که نقش پسربچه را بازی میکنند، هردو بازیهای قابل قبولی ارائه میدهند. بازیگر نقش سیاه، در مواردی بازیاش ضعیف و در جاهائی هم خوب بازی میکند. بازیگر نقش پهلوان و ارباب هم به طور نسبی بازی قابل قبولی دارد و البته باید یادآور شد که نقش او زیاد دشوار نیست.
نمایش" بنگاه تئاترال با طعم هگمتانه "به نویسندگی علی نصیریان و بازنویسی و کارگردانی سید محمدجواد کبودرآهنگی ترکیبی نامتجانس و سطحی از حداقل دو قصه سرهمبندی شده و کم ربط است و فقط متکی به لباس، نوازندگی، ترانهخوانی و مخصوصأ "قصه سازی" است و انسجام ساختاری، محتوائی و اجرائی ندارد، اما بازیگری بازیگران تا اندازهای نمایش را برای مخاطب تحملپذیر کرده است.
حسن پارسائی