سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش "اتاق 498" نوشته مشترک کامیار صالح‌پور و علیرضا اجلی است و داستان زن و شوهری را روایت می‌کند که در یک اتاق گیر کرده‌اند و صدایی با آنها صحبت می‌کند و قرار است سئوالی از آنها پرسیده شود تا پاسخ بدهند و در صورت پاسخ صحیح از اتاق بیرون خواهد رفت و در صورت پاسخ اشتباه به همراه اتاق برای همیشه محو خواهند شد. نمایشی که فضا و موقعیت محور است و در یک محیط بسته که دو شخصیتش را به چالش می‌کشاند روایت می‌شود. آدم‌هایی که در دنیای کوچکی محصور شده‌اند . درست عین قهرمان اصلی فیلم نمایش "ترومن" به کارگردانی پیتیر ویر و بازی جیم کری. به راستی در این دنیا ذهنی، فانتزی و یا شاید هم واقعی چه کسی راست و چه کسی دروغ می‌گوید. آیا ادعای مرد و داشتن صداقت و علاقه‌اش به زن و کودکش واقعی و یا دورغین است و یا زن در ارتباط با شک داشتن به شوهرش دچار توهم شده است و حضور بازیگرانی که حرکات فرمال را در بخش‌های میانی و پایانی نمایش انجام می‌دهند در ارائه این فضای ذهنی پر تلاطم نقش مهمی دارد و این تاثیرگذار با توجه به خلوتی صحنه و دکوری مینی مال صحنه دوچندان می‌شود.

نمایش دو شخصیت اصلی دارد که زن و مردی هستند که ظاهرا زن و شوهر هستند. هر چند مرد در ابتدا این قضیه را کتمان می‌کند و در جایی دیگر آن را تایید می‌کند. شاید نمایش "اتاق 498 " را باید یک نمایش مدرن دانست که تابع قرارداد نمایش‌های کلاسیک قصه‌گوی خطی نیست و همه چیز در نمایش اعم از حرف‌ها، کنش و زمان و مکان و اتفاقات شناور و به نوعی دچار در هم آمیختگی است و مخاطب در طول مدت نمایش مدام دیدن فضاهای مختلف را تجربه می‌کند. شخصیت‌هایی که در ابهام بودن یا نبودن در تعلیق و نوسان هستند. آدم‌هایی که شاید زندانی و اسیر ذهنیات و دورنیات خود هستند.

شاید داشتن چه ویژگی‌هایی برای نمایش حسن‌های نظیر باز گذاشتن استباط هر مخاطب از فضا و مفهوم نمایش را داشته باشد و به تعداد مخاطبان نمایش نظرات گوناگون هم وجود دارد و از طرف دیگر ممکن است برای مخاطب کلاسیک تئاتر سردرگمی ایجاد کند و نظیر دو شخصیت نمایش در لابیرنت‌های پیچیده و تودرتوی موضوعی، فضایی و مفهومی نمایش اسیر و گرفتار شود.

نمایش با زمان حال شروع می‌شود و زن و مرد اسیر در یک اتاق بسته برای رهایی و خلاصی باید جواب سوالات را بدهند و این امر زمینه ساز فهمیدن رابطه تنش‌آمیز بین این زوج است و به نظر می‌رسد که به پایان رابطه‌شان رسیده‌اند که البته این تلقی هم نسبی است و شاید هم شرایط دیگری در انتظارشان باشد.

زن و مردی که به نظر می‌رسند روشنفکر باشند. حداقل شغل‌هایشان این نکته را گوشزد می‌کند. مرد موزیسن و خواننده و زن نویسنده است. هر چند در نمایش می‌بینیم هر کدام‌شان هنرمندان سترون و عمیقی هستند و هنوز موفق به خلق اثر هنری نشده‌اند. آدم‌هایی که بیشتر تظاهر به روشنفکری و هنرمند بودن دارند.

ساختار نمایش روایتی دوار و معکوس‌واری دارد و ما در انتهای نمایش دوباره بعد از سیر و گذری در زندگی ذهنی این زن و مرد دوباره به اتاقی که در آن محبوس شده‌اند برمی‌گردیم. به هر حال تئاتر بر خلاف سینما که جنبه تجاریش باعث می‌شود کمتر امکان تجربه‌های جدید را داشت. این امکان را به گروه نمایشی می‌دهد که تلاش کند که با تلفیق فضاهای مختلف و استفاده از حرکات فرمی تجربه‌های جدیدی را در پیش روی مخاطب قرار بدهد. نمایش "اتاق 498" حداقل از این جهت نمایشی قابل تامل می‌تواند باشد

ترکیب تیم بازیگری نمایش متفاوت و نه لزوما ویژگی برای نمایش محسوب نمی‌شود. نسیم ادبی در نقش زن نویسنده که احساسات و اکت‌های بیرونی را با تشویش و اضطراب در بازیش در هم آمیخته تلاش قابل توجهی دارد. حامد کمیلی هم بر روی صحنه توانسته قابلیت‌های خود را نشان بدهد.

انتهای پیام/

احمد محمد اسماعیلی