سرویس نمایش هنرآنلاین: نمایش " اسم" نوشته اتیو دولاپورت و الکساندرولاپتولیر و به کارگردانی لیلی رشیدی این روزها در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه است. "اسم" نمایشنامه‌ای باحال و هوایی طنزآمیز است که با دست گذاشتن روی مسائل ساده و به‌ظاهر روزمره زندگی، مفاهیمی فلسفی را به مخاطب عرضه می‌کند. این نمایش به شکلی ساده شروع می‌شود اما هرچه پیش می‌رود مفاهیم فلسفی در پس اتفاقات خود را بروز می‌دهند. دکور نمایش کاملا رئال است و آپارتمانی امروزی در فرانسه را نشان می‌دهد. همه چیز عادی و طبیعی، کتابخانه، مبل، تابلوهای روی دیوار و غیره. آپارتمان متعلق به زوج جوانی است که دو بچه دارند. آنها میهمانی شامی ترتیب داده‌اند که ونسان (حسن معجونی) برادر خانم میزبان (لیلی رشیدی) و همسرش و همچنین یکی از دوستان قدیمی به نام فلیپ دعوت دارند. ونسان که از کودکی با شوهر خواهرش دوست و همکلاسی بوده است می‌داند که او انسانی اهل فلسفه و کتاب است؛ بنابراین شوخی می‌کند و به او می‌گوید قرار است اسم فرزندش که به زودی به دنیا می‌آید را آدولف بگذارند. این اسم که برای دیگران تداعی‌کننده نام آدولف هیتلر است مورد مخالفت قرار می‌گیرد و بحث و جدلی بر سر آن صورت می‌گیرد. موضوع از حالت شوخی خارج شده و به شکل جدی مطرح می‌شود. ونسان وقتی به شوخی‌اش اعتراف می‌کند؛ دیگر دیر شده و شب میهمانی خراب شده است اما این موضوع باعث می‌شود که مسائل دیگری درباره آدم‌ها رو شود که در مخیله آنها هم نمی‌گنجد. از جمله اینکه فلیپ دوست صمیمی ونسان و خواهرش که سال‌هاست مجرد است اعتراف می‌کند که با فرانسوا مادر آنها ارتباط عاشقانه دارد. نزاع کوچکی در می‌گیرد و در نهایت آنها مجبور به تسلیم شدن در برابر چیزهایی می‌شوند که گریزی از واقعیت وجودی آن نیست... نمایشنامه دیالوگ محور است و این کار را برای کارگردان و بخصوص کسی که اولین تجربه جدی کارگردانی‌اش را از سر می‌گذراند سخت‌تر می‌کند. دیالوگ‌ها گرچه عمیق، حساب شده و پر مفهوم هستند اما طولانی هستند و نیاز به تفکر و حلاجی شدن در ذهن تماشاگر دارند. میزانسن‌ها اندکی شلوغ و پر رفت و آمد است اما کارگردان جز این هم چاره‌ای ندارد و برای جلوگیری از افتادن ریتم و حاکم شدن سکون در صحنه این تمهید را فراهم آورده است. با این همه نمایش از آن دست آثار است که پس از دیده شدن تا مدت‌ها در ذهن تماشاگر باقی می‌ماند و او را به فکر کردن وا می‌دارد. تماشاگر ناگزیر به نگاهی نو نسبت به خودش، اطرافش و مفاهیم حکاکی شده در ذهنش می‌شود. بازی‌های بازیگران رئالیستی و بسیار باورپذیر است و هرچه اکت نمایشی هست درون بازیگر رخ می‌دهد. هر لحظه یکی از بازیگران صحنه را به دست می‌گیرد و قهرمان یا ضد قهرمانِ اثر می‌شود. با اینکه نمایش بر دیالوگ محض تکیه دارد اما اتمسفر و فضای گرمی بر صحنه حاکم است که تماشاگر را با ماجرا همراه می‌کند. ونسان تلاش دارد که این سئوال را مطرح کند که؛ آیا آدولف فقط یک اسم است؟ یا باورهای متعصبانه، ما را به این سمت می‌کشاند که از اسم آدولف متنفر باشیم؟ تنها به این دلیل که تداعی‌کننده نام آدولف هیتلر است غافل از اینکه این فقط یک ذهنیت است. ذهنیت وجود خارجی ندارد و آدولف تنها ترکیبی از حروف آ، د، ل، و، ف است. این مسئله نشان می‌دهد که دنیای ما چگونه با نشانه‌های کلامی و گفتاری می‌تواند به جهنم یا بهشت تبدیل شود و چگونه فلسفه تمام زندگی را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد. قدرت کلماتی که در واقع وجود خارجی ندارند. همچنین درباره رابطه عاشقانه فلیپ و فرانسوا، ونسان پسر فرانسوا این موضوع را فاجعه می‌داند و نمی‌خواهد آن را بپذیرد اما در حقیقت فرانسوا و فیلیپ انسان‌هایی معمولی هستند که یکدیگر را دوست دارند ... این اثر نمایشی، تماشاگر را به فکر کردن وا می‌دارد ، به این که باورها و ذهنیت‌ها چگونه قدرتمند هستند و زندگی انسان‌ها را تحت تاثیر خود قرار می‌دهند و در پایان شاید بتوان با جدایی از آنها به زندگی به گونه‌ای دیگر نگریست و جهانی نو خلق کرد... محمد حسن معجونی، داریوش موفق، لیلی رشیدی، عباس جمالی و سارا افشار در این نمایش ایفای نقش می‌کنند. نمایش " اسم" تا 9 مرداد ماه ساعت 23 در سالن استاد ناظرزاده کرمانی نمایش‌خانه ایرانشهر اجرا می‌شود.

انتهای پیام/ سارا سالک