به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی صحنه کاغذی؛ در ابتدای این نشست رامین فناییان منتقد و مجری ضمن معرفی مجموعه نمایشنا‌مه‌ "مارش پیروزی" و اینکه این اثر تم واحدی دارد، گفت: نمایشنامه‌های "مارش پیروزی"، تلفن بی‌موقع و تلفن آن‌سوی خط سه گانه‌ای از بهزاد صدیقی در خصوص جنگ و بازتاب و آسیب‌های آن بر روی انسان‌ها است؛ موضوعی که بی شک جهان‌شمول و فرامرزی است و در نگاه و پرداخت نمایشی نویسنده هم این موضوع، به گونه‌ای برجسته وجود دارد.

بهزادصدیقی نویسنده‌ نمایشنامه‌ها‌ی "مارش پیروزی"، "تلفن بی‌موقع" و "تلفن آن سوی خط" در آغاز سخنان خود در این نشست گفت: من در این نشست آمده‌ام نظرات دوستان منتقد و مخاطبان را بیش‌تر بشنوم. فقط در این بخش اشاره‌می‌کنم که به پبش‌نهاد برخی از دوستان از آغاز سلسله نشست‌های صحنه‌ کاغذی، بالاخره بعد از برگزاری بیست و نه نشست راضی به برگزار شدن نشست نمایشنامهخوانی و بررسی نمایشنامه منتشرشده‌ای‌ از آثارم شدم.

در بخش دیگری از این نشست همایون علی‌آبادی منتقد، پژوهش‌گر و مدرس تئاتر در ابتدا با اشاره به ادبیات جنگ و این‌که برخی از آثار ادبیات جنگ تاریخ مصرف دارند و شعاری هستند، گفت: برخلاف این که بسیاری از ادبیات نمایشی جنگ کلیشه‌ای و شعاری هستند، در نمایشنامههای مارش پیروزی،تلفن بی‌موقع و تلفن آن سوی خط در این مجموعه نمایشنامه،هیچ گونه شعاری در آن‌ها دیده نمی‌شود و بهزاد صدیقی به عنوان نویسنده‌ی این نمایشنامه‌ها به طور غیر مستقیم تلخی‌ها‌ی جنگ را بررسی کرده و بسیار دقیق شخصیت‌ها و دیالوگ‌ها رانوشته و به روان‌شناسی عمیقی از آدم‌ها پرداخته‌است.

او در ادامه نیز یادآور شد: صدیقی در نمایشنامه‌ها تمثیلی از وضعیت آدم‌های بعد از جنگ را نشان‌داده و با دراماتیزه‌‌کردن قصه‌ی خود نمایشی واقعگرایانه نوشته است. نویسنده با زبان درام و تئاتر، خیلی ساده ، روان و عادی مثل خود زندگی به روایت قصه‌ی نمایشنامهاش پرداخته است.

علی‌آبادی اضافه‌کرد: آدم‌ها و شخصیت‌های این مجموعه ‌نمایشنامه، شعار نمی‌دهند و هیچ چیز در آن‌ها سطحی نیست و در واقع نویسنده با روان‌کاوی آدم‌ها تلاش می‌کند قصه‌‌هایی باورپذیر، پیش روی مخاطب قرار ‌دهد.

بهزاد صدیقی در ادامه پس از سخنان علی آبادی گفت: در هر سه نمایشنامهی مارش پیروزی، تلفن بی‌موقع و تلفن آن سوی خط تلاش کردم تأثیرات جنگی را بر روی خانواده‌‌ها و به خصوص زنان جامعه خودمان به تصویر بکشم زیرا که در هر سه اثر از این مجمعه نمایشنامه زنان شخصیت‌های محوری را دارند و جنگ و تأثیرات آن بر آدم‌ها و جامعه و نیز بررسی شخصیت زنان جامعه، همواره در آثارم برایم از اهمیت زیادی برخوردارند.

این نمایشنامه‌نویس گفت: من به اتفاق گروه نقش‌خوانان عزیز این اثر تلاش کردیم نمایشنامهخوانی ساده‌ای را در زمانی کوتاه آماده‌کنیم زیرا که نمایشنامهخوانی، نمایشنامهخوانی است و نه دوبلوری و یا نمایشنامهی رادیویی.اگرچه امروزه به دلیل امکانات کم و محدود سالن‌های تئاتر، بسیاری از گروه‌های جوان به آن روی آورده‌اند و اثری ما‌بین نمایشنامهخوانی و اجرای صحنه‌ای را به اجرا در‌می‌آورند.

بهاره رهنما بازیگر تئاتر، سینما، تلویزیون و یکی از نقش‌خوانان این اثر، در ادامه‌ این بخش از نشست صحنه‌ کاغذی گفت: در نمایشنامه "مارش پیروزی" ما با نوعی از تم و مفهوم انتظار روبه‌رو هستیم؛ به نظرم این اثر نوعی از تم در انتظار گودیی زنانه را با خود همراه دارد و این حس انتظار و رفتن زن‌هایی که در آن وجود دارد، این باور را در من تقویت می‌کند. نویسنده در این اثر از دو نسل از زن‌ها سخن می‌گوید، یکی نسلی که متعلق به گذشته است و میلی به تغییر ندارد و دیگری زنی متعلق به نسل جوان است که نه تنها از آینده هیچ‌گونه ترس و واهمه‌ای ندارد بل‌که میل به رفتن و خطر‌کردن نیز دارد.

رهنما هم‌چنین اشاره‌کرد: نمایشنامه "مارش پیروزی" قابلیت اجرایی خوبی دارد و من به آقای صدیقی پیش‌نهاد اجرای آن را توسط خودش داده‌ام. به نظرم زبان شکسته‌ آدم‌ها و دیالوگ‌های زنانه‌ آن‌ها روان و باورپذیر است و نویسنده حس و مفهوم انتظار و رفتن و نرفتن آدم‌ها را به درستی به تصویر کشیده‌ است.

فناییان با تصریح‌ این نکته که داستان هر یک از این سه نمایشنامه در آپارتمانی کوچک می‌گذرد و ساکنان آن به دنبال تغییر شرایط برآمده از جنگ، در پی ترک آن یا مهاجرت هستند، گفت: تنهایی و انتظار و گریزناپذیری از سرنوشت، تم مشترک این نمایشنامه‌هاست که نویسنده آدم‌های واقعی آسیب‌دیده از جنگ را در موقعیت‌های نمایشی نشان می‌دهد. تأکیدهایی که نویسنده بر معلق بودن این آدم‌ها دارد، حضور پررنگ عناصری هم‌چون چمدان، وجود در ورودی که در پشت آن صدای مارش پیروزی همواره در جریان است، پایان‌بندی‌های باز و... همه‌گی در راستای درون‌مایه‌ مرکزی نمایشنامه‌ها عمل‌ می‌کند و اندیشه‌ مورد نظر نویسنده را به مخاطب انتقال می‌دهد.

این منتقد در بخش دیگری از سخنان خود یادآور شد: مهاجرت راهی است که کاراکترهای نمایشنامه بی‌آن‌که بدانند چاره‌ی مشکلات آن‌ها نیست، در پی آنند و این مسئله در پایان اثر هم مورد مناقشه قرار می گیرد و رجعت پایانی نیز دلیلی بر اشتباه بودن آن است. در واقع این نمایشنامهها می‌گوید آدم‌های آسیب‌دیده از جنگ هرگز از آسیب‌های آن رهایی ندارند و در هر جایی از دنیا این آسیب‌ها، و در حقیقت جنگ، به دنبال آن‌ها ست.

همایون علی آبادی نیز در این نشست هم‌چنین یادآور شد: در نمایشنامههای مارش پیروزی و تلفن بی‌موقع حرف‌‌هایی گفته‌می‌شود که تازه است، دیالوگ‌ها دراماتیزه هستند. بهزاد صدیقی طرح‌هایی نمایشی را در قالب درام، ساده و بی‌ادعا نوشته است. اما در این آثار دستور صحنه‌ها زیاد و برخی نیززائد‌ اند و این عنصر، کار کارگردان‌هایی که بخواهند این اثر را اجراکنند، محدود می‌کند.

او در پایان سخنان خود در خصوص برخی از دیالوگ‌های شکسته‌ی نمایشنامه وزبان آدم‌های آن تصریح‌کرد: به نظرم بهزاد صدیقی اگر در بازنگری به اثرش، برخی از دیالوگ‌ها را از شکسته‌نویسی بیرون‌آورد، اثرش زبان پالوده و منقح‌تری پیدا‌می‌کند.هر چند که اساسن زبان فارسی زیبایی در این‌ آثار دیده‌می‌شود.

رامین فناییان در پایان این نشست در خصوص پایان‌بندی این سه نمایشنامه گفت: پایان‌بندی در هر کدام از این سه نمایشنامه به شکلی معلق است. در نمایشنامه "مارش پیروزی"، رجعت دو شخصیت رعنا و پری صورت می‌گیرد. در نمایشنامه تلفن بی موقع، شخصیت فرشید سهم خود را از این دنیا می‌گیرد و در نمایشنامه تلفن آن سوی خط، شخصیت فاطی که مثل اسیری در قفس گیر کرده و در حبسی خودخواسته به‌سر‌می‌برد، حتا در کشور فرانسه هم مصون از بازتاب و تبعات جنگ نیست و جنگ برایش به گونه‌ای دیگر ادامه دارد.

گفتنی است، در پایان این نشست پرسش‌های تماشاگران و نیز پاسخ‌های مدعوین مطرح شد و سپس از طرف مدیریت فرهنگی هنری منطقه‌ پنج و رییس فرهنگسرای فردوس لوح تقدیری به هریک از مهمانان آن اهدا شد.

در این نشست صحنه‌ کاغذی که با استقبال بسیاری از علاقه‌مندان برگزار‌ شده‌ بود، بهزاد صدیقی کارگردانی این نمایشنامه‌خوانی را برعهده داشت و بهاره رهنما و فهیمه امن‌زاده به همراه نویسنده‌ نمایشنامه، این اثر را نقش‌خوانی کردند.

انتهای پیام