سرویس تئاتر هنرآنلاین : شاید برای بسیاری وجود بازیگران نام آشنا و کارگردان‌های شناخته شده از نخستین فاکتورهایی باشد که برای به تماشا نشستن یک نمایش به آن توجه می‌کنند، که هیچ ایرادی هم به آن وارد نیست. اما در این میان هستند نام‌هایی که نه بازیگرند و نه کارگردان مشهوری، ولی کافیست رد پای آنها در نمایشی دیده شود تا پای بسیاری را به سالن‌های تئاتر باز کند. به تایید بسیاری از اهل فن، نغمه ثمینی از همان معدود نام‌هایی است که باید کارهایش را با جدیت دنبال کرد و هر جا نشانی از آثار او هست نباید از آن غافل شد. حال اگر نمایشنامه‌ای از او را محمد یعقوبی و گروه‌اش اجرا کند که جای خود دارد.

به بهانه اجرای نمایش "هیولا خوانی" نوشته نغمه ثمینی که این روزها در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر با کارگردانی محمد یعقوبی روی صحنه است، با این نمایشنامه‌نویس مطرح گفت‌وگویی انجام دادیم که ماحصل آن را در ادامه می‌خوانید.

بالاخره بعد از گذشت بیش از سه سال نمایشنامه "هیولا خوانی" پس از چندین بار بازنویسی، به طوری‌که حتی صحنه فینال در سه چهار روز مانده به اجرا نهایی شد، روی صحنه رفت. در مجموع از اجرای کنونی از نمایشنامه راضی هستید یا ترجیح می‌دادید که متن اولیه بدون هیچ تغییری اجرا شود؟

ثمینی: در مجموع از اتفاقاتی که در متن افتاده راضی هستم اگرچه فکر می‏‌کنم این متن اگر سه سال و نیم پیش اجرا می‎شد با تب و تاب و هیجان تماشاگران همراه‌تر بود، در حالی که امروز شاید انرژی تماشاگر صدرصد بر مدار اصلی این متن قرار نداشته باشد. بنابراین شاید ترجیح می‌دادم که همان سه سال‌ونیم پیش اجرا می‌شد اما به هر حال این زمان گذشته است و من با توجه به حضور آقای یعقوبی، این امکان و این علاقه را داشتم که متن را دوباره بازنگری کنم.

- شما جامعه ایران را جامعه‎ای سیاست‌زده می‏‌دانید و چند بار نیز سعی کرده‏‌اید که این موضوع را در کارهایتان بازگو کنید و همین مسئله باعث شده نمایشنامه‌ای مثل همین "هیولا خوانی" با توجه به موضوعی که به آن می‌پردازد پس از چند بار بازنویسی و تغییر نام بتواند مجوز اجرا بگیرد. از طرفی در آن زمان (سه سال و نیم قبل) حال و هوای مردم و فضای جامعه نسبت به امروز خیلی سیاسی‌تر بود. دوست دارم بدانم شما خودتان در آن زمان تا چه تحت تاثیر فضای سیاسی حاکم بر جامعه بودید و این مسئله در شکل‌گیری و نگارش متن چقدر تاثیر داشت؟

ثمینی: به نظر من سه سال و نیم یا چهار سال قبل کسی در کشور ما نبود که درگیر فضای سیاسی نباشد. ما اکنون دوباره در یک وضعیت آرام‏‌تری نسبت به آن زمان قرار داریم و می‏‌توانیم بسیاری از پدیده‎ها را خارج از فضای سیاسی مورد توجه قرار دهیم. در آن روزها که روزهای بسیار سخت، خشن و نامشخصی بود، کسی نبود که فارغ از این فضا زندگی کند. هر نویسنده‎ای راوی ِ زمان‌ه‏ای است که در آن زندگی می‏‌کند قطعا من نیز از این قاعده مستثنی نبوده‏‌ام و این نمایشنامه عمیقا از آن روزها نشات گرفته است.

- "نغمه وار" بودن هیولا خوانی حرفی است که آقای یعقوبی درباره نوع نگارش این متن به کار بردند و با توجه به دیگر کارهای شما، برداشتی که من از عبارت نغمه‌وار می‌کنم وجود چند عنصر مشخص است که مهم‌ترین آنها اهمیت دادن همیشگی شما به طبقه متوسط، وجود راوی، زمان‏‌بندی‎های غیرخطی و در نهایت محوریت زن به عنوان یک ناظر ساکت است. شما با این عناصر به عنوان شاخصه‌های آثارتان موافق هستید یا اساسا این نغمه‎وار بودن را در چیزهای دیگری می‏‌بینید؟

ثمینی: این اصطلاح آقای یعقوبی مرا بسیار خوشحال می‏‌کند البته که من نخستین بار است که آن را از شما می‏‌شنوم. فکر می‏‌کنم این عناصر تکرار شونده در کارها به مرور قابل کشف است اما من برنامه‌ای برای تکرار آنها ندارم تا یک امتداد فرمی و معنایی را در آثارم حفظ کنم. این عناصر در ذهن من هستند و دوباره به کارهایم راه پیدا می‌کنند. البته من با بعضی از آنها بسیار موافقم و مثلا بازی با زمان یکی از علایق من است. اما در عین حال اینکه شما از محوریت زن به عنوان ناظر خاموش یاد کردید برای من تازگی دارد اما اگر در کارهای مختلف تکرار شده است چه بسا شما به موضوع درستی اشاره کرده‎اید. در مورد طبقه متوسط نیز باید بگویم که این یکی از مهم‏ترین‎ عناصر آثار من است. من خودم در طبقه متوسط به دنیا آمده‎ام و دوران کودکی و جوانی و حال من در این طبقه گذشته است. این طبقه را بسیار خوب می‌شناسم و جزییات آن برای من جذاب بوده است. البته گاهی تلاش کرده‏‌ام از فضای آن بیرون بزنم مثلا روایت یک خانواده طبقه متوسط که از دل یک خانواده اشرافی پدید آمده یا طبقه متوسطی که درگیر یک سری افکار خاص است. در واقع طیف‏‌های مختلف طبقه متوسط را مورد توجه قرار داده‎ام. در نهایت از میان چهار عنصری که شما به آنها اشاره کردید به روایت‌گری می‏‌رسیم. موضوعی که همیشه برای من جذاب بوده و به نظرم این عنصر امکانی ویژه‌ای را در اختیار نویسنده قرار می‌دهد و مرزهای نویسنده را گسترش می‌دهد.

- حتما ایده‌های زیادی در ذهن دارید که شاید روزی درباره آنها بنویسد، دوست دارم بدانم چه چیزی در بین این ایده‌ها هست که تصمیم می‌گیرید آن را به نمایشنامه تبدیل کنید و قصه ننویسید و یا برعکس؟

ثمینی: نخست این است که من داستان نمی‌نویسم. اتفاقا نکته‎ای است که همواره در کلاس‎هایم به دانشجویانم می‌گویم این است که هنگامی‌که نمایشنامه می‌نویسید چیز دیگری ننویسد. این را به این دلیل می‌گویم که عقیده دارم نمایشنامه‌نویسی کار بسیار دشواری است و به بازنویسی‏‌های بسیار نیاز دارد. به محض آنکه نویسنده امکان کوچکی را برای نوشتن چیزی به جز نمایشنامه به دست آورد به سرعت به آن روی آورده و در آنجا خود را ارضاء خواهد کرد و بنابراین نمایشنامه‎نویس نمی‏‌شود. شخصا آخرین داستان‌هایی که نوشتم به سال‎ها قبل بازمی‏‌گردد و اگر در این میان چیزهایی نوشته‌ام هیچ‌گاه روی آنها محکم نایستادم. اما به بخش نخست سوال شما بازمی‏‌گردم؛ در واقع من مثل هر نویسنده دیگری ممکن است در آن واحد ده‎ها ایده داشته باشم. هیچ منطقی وجود ندارد و بعضی ایده‎ها هستند که شما را رها نکرده و گام به گام شما را دنبال می‎کنند. مثلا همین حالا که با شما صحبت می‏‌کنم ایده یک نمایشنامه را در ذهن دارم که مشخصا درباره طلاق است. ایده‏ای که یک و سال و نیم تلاش کردم تا آن را پس بزنم اما می‏‌بینم که هست و نمی‌توانم به آن نپردازم.

- درباره نمایشنامه "هیولا خوانی" که می‌تواند از ایده‌های زیادی مثل مقوله سانسور، مقوله انقلاب و تغییرات آن در سیستم حکومتی، موضوع زمان و تاثیر آن بر خانواده و روابط اجتماعی و... سرچشمه گرفته باشد، کدام‌یک برای شما آنقدر پررنگ شد که در نهایت این نمایشنامه را بنویسید؟

ثمینی: "هیولاخوانی" برای من با یک تصویر آغاز شد؛ "خط بکش، خط بکش، خط بکش". فکر کردم اینکه یک نفر روی صحنه چیزی را بخواند زیر جملاتش خط قرمز بکشد یا حتی روی یک صدا خط بکشد می‎تواند بسیار جذاب باشد. در واقع این ایده محوری هیولاخوانی بود و چون به شکل جدی با آن مواجه شده بودم به نظرم برای اجرا روی صحنه بسیار جالب آمد. نکات بعدی مثل گذشته آدم‎ها و مسائلی از این دست بعد از این موضوع محوری به نمایشنامه اضافه شد.

- آقای یعقوبی به شدت عقیده دارند که هر نمایشنامه‌نویس بهتر است که خودش متن‌هایش را کارگردانی کند و البته از ین طرز فکر نتیجه خوبی هم گرفتند و موفق بودند. اما نویسنده‌هایی مثل شما یا آقای چرمشیر و یکی دو نفر دیگر از هم‌نسلان شما برخلاف بسیاری ظاهرا تمایلی به کارگردانی ندارد. دوست دارم علت این عدم تمایل شما را به کارگردانی متن‌های خودتان بدانم؟ فکر نمی‌کنید شاید اگر متن‌هایتان را خودتان کارگردانی می‌کردید نتیجه بهتری می‌گرفتید؟

ثمینی: من شخصا به این موضوع عقیده ندارم و کارگردانی شخصا برای من امر جذاب و برانگیزاننده‎ای نیست. حتی چند سال قبل سعی کردم کارگردانی را با متنی از یکی از دوستان نمایشنامه‌نویس تجربه کنم. اما در هر جلسه تمرین فکر می‏‌کردم که من چرا اینجا هستم در حالی‌که باید پشت کامپیوترم در حال نوشتن باشم. به نظر من اگر شخصا نمایشنامه خودم را دست گرفته و بخواهم آن را کارگردانی کنم خطا پیش خواهد آمد. نکته دوم اینکه بسیاری اوقات کار با کارگردان‎های خوب موجب شده که متن من ارتقا پیدا کند. بسیاری از دوستان هنگام کارگردانی نوشته‌های خودشان دل‌شان نمی‎آید که متن را کوتاه کرده یا آغاز و پایانی را جا‌به‌جا کنند. اما من زمان کار با یک کارگردان دیگر همیشه به خودم می‌گویم که آماده باش تا نمایشنامه‎ات را با ذهن دیگری بخوانی.

- اصولا چقدر به کارگردان‌ها اجازه می‏‌دهید در متون شما دخل و تصرف کند؟ ضمن اینکه با توجه به علاقه زیادی که برای اجرای متون شما هست و ممکن است بعضی با اجرای بد متن‌ها به کار شما لطمه بزنند. اگر کارگردانی برای اجرای آثارتان از شما اجازه بگیرد، چه ملاکی برای اجازه دادن یا ندادن به آنها دارید؟

ثمینی: اگر این کارگردان یک دانشجوی شهرستانی باشد و مثلا بخواهد در یک جشنواره محلی شرکت کند بله حتما این اجازه را خواهم داد زیرا فکر می‌کنم متن من چاپ شده و در دسترس همه قرار دارد و من نمی‎توانم فرصت کار یک دانشجو را با این متن را از او دریغ کنم. اما با توجه به اینکه نخستین اجرای هر نمایشنامه برای من از اهمیت بسیاری برخوردار است باید برای صددرصد نسبت به کارگردان اطمینان داشته باشم.

- "تلخ‎بازی قمر در عقرب" نخستین متنی که از شما توسط یک کارگردان حرفه‌ای اجرا شد و جزو اجراهای موفقی هم در زمان خودش بود. فکر نمی‌کنید اگر این تجربه نبود اکنون این حس را نداشتید؟

ثمینی: من آن زمان بسیار کم تجربه‌تر بودم. آن متن نخستین کار از من بود که توسط یک کارگردان و گروه حرفه‌ای در تئاتر شهر اجرا می‌شد و برای من تجربه بسیار عجیبی بود و من خیلی از آن تجربه درس گرفتم. مثلا متوجه شدم که انعطاف مرزی دارد و اگر در یک نقطه خاص محکم نایستی متن تو از میان خواهد رفت. نکته دیگر اینکه آموختم نویسنده به جز کارگردان با هیچکس دیگر نباید درباره تعویض یا تغییر متن صحبت کند و تنها کارگردان است که این تغییرات را به گوش گروه اجرا خواهد رساند. در واقع درباره آن کار بیش از آنکه خود اجرا برای مهم باشد تجربه‌ای که از خلال سختی‎های آن کار آموختم برای من ارزش داشت. البته تجربه بعدی من با آقای مرادی و اجرای نمایشنامه "افسون معبد سوخته" برای من اتفاق بسیار خوبی بود.

- جایی من مطلبی از شما خواندم که گفته بودید "همیشه تاریخ در گوش من صدا می‏‌کند" و هیولاخوانی هم به یک تاریخ خاص یعنی سال‎های نخست پس از انقلاب ارجاع دارد. نکته دیگری که در گفته‎های شما بسیار شنیده‎ام تاثیر سفر در آثارتان است و گویا این امر هم برای شما بسیار مهم است. اینکه سفر جهان‌بینی انسان را تغییر می‏‌دهد جمله بسیاری زیبایی است و تردیدی هم در آن نیست اما دوست دارم کمی درباره این دو موضوع با جزئیات بیشتر صحبت کنید.

ثمینی: زمانی 18 یا 19 سالم بود مثل هر فرد دیگری در آن سن حس می‏‌کردم که زندگی من در حال آغاز شدن است. فکر می‏‌کردم اکنون زمانی است که من اجازه دارم برای باقی زندگی‎ام یک آرزو کنم. آرزو کردم که خدایا هیچ‌گاه امکان سفر کردن را از من نگیر و فکر می‏‌کنم خدا مرا خیلی دوست داشته است چون از یک دوره‎ای برایم امکان‎ سفرهای زیادی مهیا شد و این امکان تاثیر عمیقی بر من و متن‎هایم گذاشت. نخست اینکه فرهنگ‎ها با هم متفاوت هستند و باید نقاط روشن این فرهنگ‏‌ها را شناخته و آنها را دوست داشت. بسیاری از متن‎هایی که من نوشتم عمیقا تحت تاثیر این سفرها بوده است. به عوان مثال نمی‌توانم فکر کنم که "افسون معبد سوخته" بدون سفر من به ژاپن شکل می‎گرفت یا "اینجا کجاست؟" محصول تجربه مهاجرت و سفر است و به نظر من بسیاری از این ایده‎ها خودشان را به شکلی با سفر مرتبط کرده‎اند. از سوی دیگر تاریخ نیز به نظر من نوعی سفر است. سفری که در زمان شکل می‌گیرد و همان جذابیت و هیجان سفر در مکان را دارد و باز می‎توانم بگویم که هر ایده‎ای که در ذهن می‏‌آید سفرش را در زمان نیز آغاز می‎کند. آخرین متنی که در حال نوشتن آن هستم "تمشک‎های وحشی" نام دارد و همانطور که اشاره کردم به موضوع طلاق اختصاص دارد اما به طرز عجیبی وقتی من به آن فکر می‌کنم گذشته‎ای با آن در حال ساخته شدن است که ریشه در تاریخ دارد زیرا اساسا من معتقدم هویت اکنون ما پیوند محکمی با آنچه در تاریخ روی داده، دارد. این رشته‎ای است که در "خواب در فنجان خالی"، "شکلک"، "هیولاخوانی" و حتی "خانه" وجود دارد. در "خانه" ما با موضوعی تاریخی مواجه نیستیم اما این نکته بسیار در این نمایشنامه دارای اهمیت است که همه شخصیت‎ها در سال‎های انقلاب و جنگ متولد شده‎اند.

- خانم ثمینی حدودا 10 سال قبل با آقای یعقوبی به عنوان نمایشنامه‌نویس گفت‏‌وگویی می‏‌کردم. در آن زمان تمایل و گرایش زیادی برای اجرای کارهای ابزورد و مدرن وجود داشت و اصولا کارهای رئالیستی و اجتماعی طرفدار چندانی نداشت و من واقعا علت آن را نمی‌فهمیدم. اما در سال گذشته در جشنواره تئاتر فجر که تقریبا بیشتر از 125 نمایش اجرا شد که شاید بیش‌ از 80 درصد کارها کاملا رئالیستی و به موضوعات اجتماعی اختصاص داشت و من باز هم متوجه این جریان نمی‌شوم که تحت تاثیر چه چیزی است که طی ده سال این همه تغییر جهت در جریان تئاتری ما به وجود می‌آید. گویا هر بار جریانی مثل یک ویروس در جامعه تئاتری ما می‏‌افتد و کمتر کسی است که به جریانی که از درون او شکل گرفته است پایبند باشد. اما شما از جمله نویسندگانی هستید که این موضوع خیلی کمتر در کارهایتان دیده می‌شود. به نظر شما این تغییر گرایش‌های آنی از چه چیزی ناشی می‌شود؟

ثمینی: این درست است اما باید به دلایل این موضوع نیز توجه کرد. نخست اینکه دوره‎های فرهنگی ما در هر دولت به شدت با هم متفاوت است و طبیعی است که نویسنده نداند در هر دوره باید برای ارائه کارش چه کند. نکته دوم اینکه به شکل غریبی هر نویسنده‎ای دوست دارد در هر دوره‎ای خودش را بشکند و تجربه‌‏های جدیدی داشته باشد اما این دوره‎های شکست‎ معمولا نتیجه خوبی نمی‏‌دهد. به عنوان مثال من نمایشنامه "مرگ و شاعر" را به این دلیل نوشتم که دوست داشتم دوره "خواب در فنجان خالی" و "شکلک" را بشکنم. این متن خوب نبود و هیچوقت هم آن را برای چاپ ندادم.

- دقیقا نکته همین‎جاست که شما در رفتار حرف‌ه‏ای خود دارای سامانی هستید که به شما اجازه نمی‌دهد تا اثر بدی را به انتشار برسانید. چه دلیلی وجود دارد که شما به این قاعده‌مندی رسیده‏‌اید ولی دیگران این قاعده‌مندی کمتر دیده می‌شود؟

ثمینی: به نظر من نمایشنامه‎نویسان حرفه‏‌ای آثار خود را در یک خطی حفظ کرده‌‏اند و کسانی‌که آثار نظام‎مندی ندارند یا تازه‎کار هستند و یا اینکه مسئله و دغدغه آنها یک تجربه مستمر نمایشنامه‎نویسی نیست. ضمن اینکه نمی‌‏توان انکار کرد که ما بسیاری اوقات به شدت تحت تاثیر سینما هستیم. به عنوان مثال فیلم "جدایی" آقای فرهادی به شدت بر تئاتر تاثیر گذاشت و ناگهان همه فکر کردند مردم رئالیسم اجتماعی را می‏‌پسندند. البته این‌ها موج‌هایی هستند که ممکن است سال آینده فرم و شکل دیگر بگیرد اما در این میان هرمندان غربال می‏‌شوند و کسانی می‌‏مانند که در نهایت بتوانند ایده‌ای را و ذهنیتی را با خودشان پیش ببرند و نهایتا با کمی انحراف به نتیجه برسانند.

- رئالیسم اجتماعی برای نغمه ثمینی چه در متن و چه در زندگی شخصی چه اندازه اهمیت دارد و اصولا معتقدید که چقدر باید در اولویت باشد؟ اگر مثلا همزمان با "هیولاخوانی" ایده یک کار غیراجتماعی به ذهن شما می‏‌رسید کدامیک برای شما اولویت داشت؟

ثمینی: در اینجا دو بحث وجود دارد؛ نخست بحث رئالیسم اجتماعی به مثابه یک سبک و دوم پرداختن به مسائل اجتماعی به مثابه یک دغدغه. شیوه کاری من هیچگاه به شکل مشخص رئالیسم اجتماعی نبوده اما با این حال مسائل اجتماعی به شدت برای من اهمیت دارد به این معنا که اگر همزمان با یک موضوع اجتماعی ایده‎ای به ذهن من برسد که زندگی من و مردم و سرزمین من با آن درگیر نیست به راحتی می‏‌توانم آن را کنار بگذارم و ایده‎ای که موضوع روز باشد کاملا برنده خواهد شد.

- می‌توانید بگویید از بین آثارتان کدام یک شخصی‌تر بوده است؟

ثمینی: مثلا "اسب‎های آسمان خاکستر می‎بارند" برای من نمایشنامه‎ای شخصی است که بسیار دوستش دارم. اما با این حال آن زمان هم فکر می‏‌کردم که سیاوش دوران ما می‏‌تواند آنقدر منفعل باشد که میان آتش رفته و دیگر دلش نخواهد بیرون بیاید. یا به عنوان مثال من نمایشنامه "خانه" را که برایم بسیار مهم است، به دشواری نوشتم زیرا به شدت با خاطرات و گذشته‎ام درگیر بود. در عین حال تمثیل کوچک شدن خانه بسیار وابسته سرزمینی بود که آینده نامشخصی آن را تهدید می‏‌کرد.

- به تازگی تعدادی از نمایشنامه‌های ایرانی به زبان‎های دیگر ترجمه شده، به عنوان مثال ترجمه نمایشنامه‌هایی آقای یعقوبی به زبان‌های ترکی و انگلیسی که در ترکیه اجرا هم شده است. شما برنامه‌ای برای ترجمه آثارتان ندارید؟ ضمن اینکه اصولا فکر می‌کنید نمایشنامه‎های ایرانی این ظرفیت را دارد که به زبان‏‌های دیگر ترجمه شده و با مخاطب جهانی ارتباط برقرار کنند؟

ثمینی: نمایشنامه‌های من به کردی، ارمنی، انگلیسی و زبان‌‏های دیگر ترجمه شده است. هر چند ما در این زمینه بسیار فقیر هستیم و این تقصیر نمایشنامه‌نویس‌ها هم نیست. این روند نیاز به یک جریان حرفه‎ای حمایت شده دارد تا در کشورهای دیگر امکان چاپ آثار وجود داشته باشد. به نظر من نمایشنامه‎های ما این قابلیت را دارند که ترجمه شوند. البته من دچار خودکم‌بینی نیستم و بارها دیده‎ام که وقتی نمایشنامه‌ای ایرانی ترجمه شده و به دست مخاطب خارجی می‎رسد آنها از دیدن آنچه در جریان نمایش ایران می‎گذرد شگفت‌زده می‌شوند. از طرف دیگر با توجه به آنچه در کشورهای همسایه ما اتفاق می‎افتد ما در زمینه تجربه‏ در فرم نمایشنامه بسیار پیشرفته هستیم. فکر می‏‌کنم اگر ترجمه آثار نمایشی ما امکان وقوع داشته باشد و اگر ایرانی بودن ما مانع نباشد این امکان برای معرفی آثار ما در عرضه جهانی وجود دارد. در عین حال باید به این موضوع نیز توجه داشته باشیم که موضع ضعیف سیاست خارجه ما در هشت سال گذشته اجازه نمی‏‌دهد فرهنگ و هنر ما به راحتی راهی به جهان خارج باز کند.

- در کارنامه شما گرایشی هم به کارهای عروسکی دیده می‎شود که گویا از آن دور شده‏‌اید. این جریان در حال حاضر برای شما موضوعیت دارد؟

ثمینی: این چیزی بود که 16 -17 سال قبل من به آن می‎پرداختم و برایم بسیار اهمیت داشت. به مرور زمان این کارها برایم کم‎رنگ شد و فقط گاهی برای تمرین و یادآوری آنچه در گذشته انجام می‎دادم چیزهایی در زمینه نمایش عروسکی می‎نویسم ولی درنهایت نمایش عروسکی موضوع امروز من نیست.

- بین کارگردان‎هایی که با آنها کار کردید کسی هست که متن جدیدی را بدون تردید به او برای اجرا بسپارید؟

ثمینی: بله هستند کارگردانانی که واقعا به آنها اطمینان دارم ولی از آن طرف هستند افرادی هم که دیگر به راحتی متن‌هایم را در اختیارشان نمی‌گذارم که البته ترجیح می‏‌دهم نامی هم از آن‌ها نبرم.

- به عنوان آخرین سوال اگر نکته‌‏ای هست به ویژه درباره تجربه "هیولاخوانی" و یا موضوعات دیگر خوشحال می‏‌شوم آن را با ما در میان بگذارید.

ثمینی: راستش جذاب‎ترین تجربه در مورد "هیولاخوانی" این نیست که این نمایش اکنون روی صحنه است یا مخاطبان به خوبی از آن استقبال کرده‎اند. مهم‎ترین نکته در اجرای این نمایش وفاداری آقای یعقوبی در سه سال و نیم گذشته به این نمایش است. بارها دوستانی به من گفتند که محال است که این متن با آقای یعقوبی روی صحنه برود و احتمالا ده برابر من آقای یعقوبی این حرف‎ها را ‎شنیده ولی با این حال یعقوبی همیشه با امید درباره این نمایش صحبت می‏‌کرد و وفاداری و علاقه اش به این متن سر آخر ثمر داد.

انتهای پیام/

حسین سینجلی