درعرصه نشر، این روزها نویسندگان و شاعران جوانی به چشم می‌خورند که بعضا نام آشنایی در این عرصه دارند و مخاطبان به خوبی با کارهای آنها ارتباط برقرار کرده‌اند. علیرضا آذر یکی از این شاعران جوان است که با کتاب شعر "آتایا" به بیست و هفتمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران آمده است. او که بیشتر با دکلمه غزل‌های لیلی، بمب جنون و تومور جایگاه خود را در بین مخاطبانش تثبیت کرده است در گفتگو با خبرنگار هنرآنلاین درباره کتاب خود گفت: برخلاف کتاب قبلی‌ام که با نام" اسمش همین است" که از فضای عاشقانه‌ای برخوردار است، امسال با کتاب "آتایا" به نمایشگاه کتاب آمدم. این کتاب از فضای اجتماعی برخوردار است و نگاهی جهانی دارد. چرا که جهان برایم بیش از هرچیز دیگری مهم است.

او ادامه داد: سعی کردم در این کتاب بیشتر به نکوهیده بودن جنگ و فضاینده شدن رشد صلح در سطح جهان که برایم قابل ارزیابی بود بپردازم. هر چند که این اشعار نسبت به اشعار کتاب سال گذشته‌ام قدیمی‌تر هستند اما ترجیحم این بود که بعد از عاشقانه‌ها کار شود.

این شاعر جوان درباره مفهوم "آتایا" عنوان کرد: بسیاری از دوستان گمان بر این داشتند که "آتایا" نامی ترکی است و یا راجع به کلمه "آتا" فکر کرده بودند اما از نظر من این کلمه تنها آلف - تا - ی بود که می‌خواستم به نوعی 32 حرف فارسی در آن حضور داشته باشد.

آذر با اشاره به علاقه مردم به مطالعه، ارزیابی خود را از نمایشگاه بیست و هفتم این‌طور ابراز کرد: احساس می‌کنم نمایشگاه امسال بسیار شلوغ‌تر از سال گذشته است و حجم مردم به سمت خرید کتاب و علاقمندیشان برای مطالعه بسیار پر و پیمان‌تر از سال‌های گذشته است و امیدوارم که این روند ادامه پیدا کند.

او درباره حضور در نمایشگاه کتاب و جذب مخاطب از طریق ارائه آثار مولفان جوان در نمایشگاه گفت: من سال‌هاست که به نمایشگاه نمی‌‌آمدم و گریز هم نمی‌زدم، به این دلیل که فضای مسمومی در ذهن مردم شکل گرفته بود و گمان می‌کردند که هر کسی که رابطه‌ای داشته باشد، می‌تواند کتابش را به اداره فرهنگ و ارشاد رسانده و مجوز بگیرد. اما بعد با تلاشی ساده و کوچک دو سالی است که کتاب‌هایم به نمایشگاه رسیدند.

آذر افزود: تا جایی که در توان داشتم سعی کردم مخاطبینم را خودم پیدا کنم. با توجه به شعرهایی که پخش می‌شد و سینه به سینه می‌گشت و به گوش مردم می‌رسید از این کانال وارد شدم تا شعرم به گوش مخاطب برسد. اما امسال بستر را بسیار مناسب دیدم و فکر می‌کنم این بستر محیا شده و در آتی می‌تواند فوق‌العاده موثر باشد. شما اگر نمایشگاه‌های دیگر را نگاه کنید، هیچ کدام به شلوغی نمایشگاه کتاب نیستند چرا که مردم علاقمندند. ضمن این که سطح مطالعاتی مردم بالا رفته است و به زعم من این اوج گیری به نفع فرهنگ است، که درحال سپری کردن یک دوره رنسانس است. در سطح کشور می‌توان آن را مثبت ارزیابی کرد و این موید این قضیه است که کتاب رشد فزاینده‌ای دارد، چه در مورد نگارش و تالیف، و چه در مورد مخاطب و خواننده.

شاعر "کبوترها" در ادامه با اشاره به وضعیت شعر در ایران اظهار کرد: ما در ادبیات دو مبحث داریم، یکی حقیقت‌گویی و دیگری سیاه‌نمایی. شما نمی‌توانید با مسائل روزمره جامعه خودتان سر و کله نزنید وقتی که در گودی این قضیه قرار گرفته‌اید. وقتی در سطحی هستید که تمام درد و رنج‌های جامعه و جامعه جهانی به سمت ذهن شاعر و مولف سرازیر شده است. این سرازیری می‌تواند بسیاری از مسائل را در بر بگیرد که یکی از آن‌ها می‌تواند عشق باشد. همه آدم‌ها در زندگی‌شان قطعا یک بار این دوره را سپری کرده‌اند و این می‌تواند دستمایه مناسبی برای شاعران جوان باشد. اما زاویه دیدی که برای این موضوع انتخاب می‌کنید مهم و حائز اهمیت است و از هر چیزی بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرد. من فکر می‌کنم هنوز هم پروژه عشق در دست احداث است و شاعران هنوز در این باره می‌نویسند. هنوز درباره بیان رویکردهای اجتماعی می‌نویسند و از زاویه دید خودشان به جهان نگاه می‌کنند. اما نباید این نکته را از یاد برد که آنچه که من نگاه می‌کنم و برداشت می‌کنم با آنچه که شما برداشت می‌کنید کاملا متفاوت است. مگر ما تا چه حد موضوع برای دستمایه قرار دادن شعر داریم؟ مگر غیر از این است که ما به جز معضلات اجتماعی و عشق موضوع دیگری برای بیان نداریم؟ اینجا تنها زاویه دید است که تغییر می‌کند. در حال حاضر شاعران بسیار جوانی داریم و برایم جالب است که امسال مولفین با سن پایین در نمایشگاه بسیار زیاد بودند.

او در پایان با اشاره به دکلمه اشعارش خاطرنشان کرد: آنچه که مرا می‌آزارد، این است که در خانه‌هامان کتاب‌خانه‌ای مملو از کتاب‌هایی در گیر با خاک داریم اما هیچ نمی‌خوانیم‌شان. شعر مثل هر متن دیگری محتاج شنیده شدن است. وقتی مخاطب نمی‌خواند، باید بشنود. از همین رو شعرها را دکلمه کردم. هرچند علاقه بخصوصی به دکلمه ندارم اما شعر را خوب می‌خوانم و همین باعث شد تا مخاطب را در گیر شنیدن کنم. از این اتفاق راضی‌ام، چرا که به اعتقاد من هر چیزی که باعث شود مخاطب حرف‌ها را بشنود راهکاری در جهت مطالعه است.

انتهای پیام/