روحالله جعفری، نویسنده و کارگردان شناخته شده تئاتر درباره قطعی بودن اجرای این نمایش از روز اول اسفندماه و در پاسخ به این سوال که آیا موفق به اجرای ژنرال در تالار چهارسو شدند به خبرنگار هنرآنلاین گفت: اگر ابر و باد و مه و فلک دست به دست هم بدهند اجرای نمایش از اول اسفندماه قطعی است اما هنوز این امکان برای اجرای ژنرال برای گروه مهیا نشده و امیدوارم که با توجه به تعداد زیاد پرسوناژها و داشتن بیست صحنه بتوانیم حداقل یکی دو اجرای ژنرال داشته باشیم. مضاف بر اینکه یک اجرا نیز درروز 30 بهمنماه ویژه عکاسان خواهیم داشت.
جعفری که اجرای دو نمایشنامه "تماشاچی محکوم به اعدام" و "اسبهای پشت پنجره" نوشته ماتئی ویسنییک، نویسنده رومانیاییالاصل فرانسوی را در کارنامه هنری خود دارد، در پاسخ به این سوال که چه چیزی در این متن برای شما تا این حد اهمیت داشت که بیش از سه سال بر اجرای آن پافشاری کردید و به قولی پای آن ایستادید، اظهار داشت: علت اصلی اینکه گروه ما چند سالی است بر اجرای آثار ماتئی ویسنییک تمرکز کرده و سعی دارد که متنهای او را در فضای حرفهای تئاتر روی صحنه ببرد در واقع به نگاه جهانشمول و دغدغههای این نویسنده برمیگردد که کارکترهایی را که در یک فضای دراماتیک خلق میکند و به وجود میآورد سرتاسر پر از ایماژها و تصاویر ذهنی است که میتواند با من و ما ارتباط برقرار کند و گستره این حوزه علاوه بر کشور ما سراسر دنیا را دربرمیگیرد.
این نویسنده و کارگردان در ادامه افزود: بنابراین کاراکترها رنگ و بو و شکل و شمایلی جهانشمول دارند و به زعم من مخاطب پس از روبرو شدن با فضای درماتیکی که کاراکترهایش از فضای ذهنی نویسنده برآمده و خلق شدند میتواند به راحتی و بدون واسطه با آن ارتباط برقرار کند. اما اینکه چطور شد که در این سه سال بر اجرای این متن مومن ماندم و مومن هستم به دلیل معصومیت از دست رفته آدمهایی است که در این نمایش به تصویر کشیده شده است و به نظرم این مسئله به قدری درست و دقیق و موشکافانه توسط نویسنده مورد آنالیز قرار گرفته که میتواند برای جامعه ما حرفی مهم به جساب بیاید. چراکه انسان را در برابر انسان قرار میدهد و او را وادار میکند که از خودش بپرسد که در این معصومیت از دست رفته کاراکترها من در کجای این عالم ایستادهام. در واقع مجموعه اینها باعث شد که پس از اینکه دو بار در نزدیکی اجرا کار متوقف شد باز هم این متن را دست بگیرم و برای اجرای آن تلاش کنم. البته این متن را پیش از این یک بار برای کمک به زلزله زدگان در بوشهر نمایشنامهخوانی نیز کردیم.
کارگردان نمایش "غروب در دیاری غریب" درباره شیوه اجرایی این اثر نمایشی نیز با اشاره به تنوع متنهای ویسنییک که شیوههای مختلف نمایشی را در برمیگیرد، اظهار داشت: در اینباره ترجیح میدهم به جای آنکه من پاسخ این سوال را به صورت شفاهایی بدهم، ابتدا مخاطب با کار روبرو بشود و خودش کشف کند. چراکه فکر میکنم اگر من نوع نگاه و فرمی که کار کردم را بیان بکنم دیگر برای کسی که این گفتوگو را میخواند پس از دیدن کار جذابیت کشف و شهود باقی نمیماند و اصولا تئاتر یعنی کشف و جستجو کردن.
کارگردان و نویسنده نمایش "بر فراز ناقوسها" همچنین درباره تئاتر ترجمه شده و اینکه چه تغییراتی لازم است تا نمایشنامههای خارجی بتوانند ارتباط بیشتر و بهتری با مخاطب ایرانی برقرار کنند، توضیح داد: اساسا من کارهایی را که روی صحنه میبرم دراماتورژی آنها را هم خودم انجام میدهم و معتقدم که تئاتر ترجمه شده بخاطر اینکه با یک فیلتر به دست تماشاگر میرسد نمیتواند بسیاری از موقعیتها و تصاویر را به تماشاگر منتقل کند. ضمن اینکه به نظرم تئاتر ترجمه شده باید رنگ و بوی جایی را بگیرد که میخواهد در آن مکان اجرا شود. این به آن معنی نیست که مثلا اسامی یا مکانها ایرانی بشوند، بلکه آن متن باید با توجه به فضا و جایی که میخواهد اجرا بشود بتواند به لحاظ انسانی با مخاطب یک پیوندی برقرار کند.
او ادامه داد: در چنین شرایطی است که آدمها رنگ و بوی یک فضا و ملک بخصوص را به خودشان نمیگیرند بلکه رفتار و شخصیت آنهاست که با مخاطب حرف میزند. بنابراین اگر مکان و زمان را از آن حذف کنیم، کاراکتری که در صحنه به نمایش گذاشته شده میتواند با ملیتهای مختلف ارتباط برقرار بکند و میتواند به یک زبان مشترک برسد، به یک مفاهمه و یک مکاشفه دوطرفه برسد. در این اثر هم با توجه به تجربههایی که در اجرای آثار این نویسنده داشتم به این سمت حرکت کردم، یعنی زمان و مکان را حذف کردم. بنابراین مخاطب با داستان و اتفاقات آن درگیر میشود و این یک درگیری دو طرفه است، یعنی هم مخاطب با اثر و هم اثر با مخاطب.
جعفری اضافه کرد: البته باید این نکته را بگویم که تینوش نظمجو بخاطر تسلطش بر ادبیات نمایشی ترجمه دقیقی از این اثر ارائه کرده، ضمن اینکه به جز یک بار نمایشنامهخوانی، برای نخستین بار است که نمایشنامه "من چه جوری ممکنه یه پرنده باشم؟" به صورت کاملا اورجینال در معرض دید مخاطب قرار میگیرد.
نویسنده و کارگردان نمایش "شهادتخوانی انسانهای سرگشتهای که به بهای اندک مسیحشان را به صلیب کشیدند از بهر آنکه راست کردار بودند!" در ادامه با بیان اینکه؛ این نمایش از 20 صحنه تشکیل شده و بیش از 30 بازیگر در آن ایفای نقش میکنند، درباره علت انتخاب تالار چهارسو گفت: من در این چند سال گذشته در هر سالنی که اجرا داشتم سعی کردم که از معماری سالن به بهترین نحو استفاده کنم. در این اجرا هم با توجه به اینکه تعداد نفرات گروه ما بیش از 50 نفر است و همچنین بیش از صد ورود و خروج در صحنه داریم، سعی کردم که از تمام زوایای تالار چهارسو به شکلی استفاده کنم که نهایتا به بهترین وجه بتوانیم این محصول فرهنگی را ارائه کنیم. بهعبارتی دیگر من معماری سالن را اصل قرار دادم نه آن چیزی که از قبل به من بعنوان یک کارگردان تحمیل شده باشد. بنابر این هیچ تحمیلی نیست.
گفتنی است، نمایش "من چه جوری ممکنه یه پرنده باشم؟" نوشته ماتئی ویسنییک با کارگردانی روحالله جعفری، درباره کودکی است که به هنگام تولد، به جای یک دست، یک بال دارد و همین موضوع سبب میشود اطرافیانش برای پیشرفت خود از او سوء استفاده کنند.
در این این اثر نمایشی نسرین درخشانزاده، شیرین اسماعیلی، مریم رحمان قلهکی، سارا اله یاری، سامان دارابی، یلدا عباسی، سامان کرمی، مهرداد باقری، کهبد تاراج، بهرام سرورینژاد، مهدیث یگانهفر، آریان غلامی امیر عدل پرور، مریم راسخ، علی مدنی، مجید رحمتی، رضا بهرامی، مهسا کریمزاده، امین حسینی، رضا پاپی، فریبا امینیان، خسرو شهراز، ندا نوری، فرزانه فدوی، فرزانه زینتی، نازنین بابایی، مجید امیری، الهام شعبانی و جواد مولانیا بعنوان بازیگر در این نمایش ایفای نقش میکنند.
نمایش "من چه جوری ممکنه یه پرنده باشم؟" از روز اول اسفندماه هر شب ساعت 19/30 در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر به روی صحنه میرود.
انتهای پیام/32/