به گزارش خبرنگار تئاتر هنرآنلاین، صد و یازدهمین قسمت برنامه تلوزیونی مجله تئاتر شب گذشته چهارشنبه 20 آذر در ساعت 23:15 از شبکه چهار سیما پخش شد.

در ابتدا منوچهر اکبرلو مجری برنامه درگذشت سینا نادری فرزند 21ساله علیرضا نادری از نمایشنامه‌نویسان سرشناس کشور را تسلیت گفت.

در قسمت اول برنامه سئوالی برای تماشاگران مطرح شد که نمایشنامه "سایه ماه" نوشته کدام نمایشنامه‌نویس است همچنین سئوال نظرسنجی برنامه مطرح شد که طی آن از تماشاگران پرسیده شد که تامل بیشتر رسانه و تئاتر تا چه اندازه می‌تواند منشا خدمات متقابل و موثر در دو حوزه باشد.

در ادامه برنامه گزارش تمرین نمایش "بی بی بی دل" به نویسندگی نادر برهانی مرند و کارگردانی آزاده انصاری که قرار است دی و بهمن سال جاری در تالار قشقایی به روی صحنه برود پخش شد. پس از آن طی 9دقیقه تیزرهای تبلیغاتی نمایش‌های روی صحنه از جمله نمایش‌های "در شوره زار"، "شب بیست و یکم"، "ما فقط 5دقیقه وقت‌داشتیم"،عروسک‌های سکوت " ،"دایی وانیا" و چند نمایش دیگر پخش شد.

منوچهر اکبرلو در بخش دیگر برنامه از جلسه‌ای درباره رابطه رسانه ملی و هنر تئاتر خبر داد که در هفته گذشته با حضور عزت‌الله ضرغامی رئیس سازمان صدا و سیما و جمعی از هنرمندان تئاتر برگزار شده بود و سپس بخش‌هایی از این جلسه پخش شد که در آن جمعی از هنرمندان از جمله ایرج راد، محمود عزیزی، علی نصیریان ، بهزاد فراهانی، تاجبخش فنائیان، حسن اکلیلی، آتیلا پسیان، نادر برهانی مرند، نیما دهقان، کوروش نریمانی، زهرا صبری، ستاره اسکندری ، رحمان سیفی آزاد و تعدادی از کارگردانان و بازیگران حضور داشتند.

در تصاویر کوتاهی که از این جلسه پخش شد عزت الله ضرغامی گفت: ما می‌خواهیم تئاتر را توسعه بدهیم نه اینکه فقط برنامه نقد و بررسی آثار داشته باشیم که البته آن ‌هم در جای خود پخش می‌شود؛ اما در حال حاضر پخش تئاتر در تلویزیون بسیار محدود است. ما می‌خواهیم این امر را به خود شما بسپاریم و بودجه لازم را هم در اختیار شما قرار می‌دهیم. متاسفانه در این سال‌ها نسبت به تئاتر غفلت و کوتاهی شده در حالی که تئاتر خودش یک رسانه مستقل است. تئاتر خیلی مهجور است و فکر می‌کنم پخش تئاتر تلویزیونی مردم را به دیدن تئاتر صحنه‌ای ترغیب می‌کند.

در بخشی از این گزارش محمود عزیزی گفت: ما از لحاظ تولیدکننده تئاتر تلوزیونی مشکلی نداریم اما قانون مشخصی در این زمینه نیست و مسئولان تئاتر هم تاکنون پاسخ‌گو نبوده‌اند، اگر این اتفاق بیافتد اتفاقی تاریخی می‌شود.

نادر برهانی مرند هم در ادامه این جلسه گفت: نگاه به مقوله تئاتر باید دگرگون شود. متاسفانه نگاه مدیران سازمان به تئاتر ناشی از یک سوتفاهم تاریخی بوده است و این نگاه فاصله بین سیما و تئاتر را بیشتر کرده است. همچنین بهزاد فراهانی با اشاره به لزوم به وجود آمدن بخش مستقل تئاتر در صدا و سیما تاکید کرد: تئاتر باید برای خودش در تالویزیون بخش جداگانه‌ای داشته باشد مثل فیلم و سریال که هرکدام مستقل عمل می‌کنند.

ایرج راد درباره شیوه‌های جدید ضبط تئاتر تلوزیونی گفت: باید چاره‌ای بیاندیشیم چرا که 40-50سال پیش تئاتر تلوزیونی را با دو یا سه دوربین در استودیوها ضبط می‌کردند الان این سئوال مطرح است که چرا این اتفاق در فضاهای واقعی یا بیرونی نیافتد. متن تئاتر تلویزیونی با تئاتر صحنه‌ای فرق دارد. یک نمایشنامه صحنه‌ای باید برای ضبط تلوزیونی تنظیم شود.

در قسمت دوم برنامه شب گذشته مجله تئاتر، نمایش "دایی وانیا" که این روزها در تالار اصلی تئاتر شهر به روی صحنه است با حضور اکبرزنجان‌پور کارگردان و رامتین شهبازی کارشناس نقد و بررسی شد.

زنجان‌پور در پاسخ به این سئوال که لزوم اجرای این نمایش و نسبت آن با جامعه امروز ما چیست گفت: از 5کار متول چخوف 4 تا را اجرا کرده بودم و "دایی وانیا" کار پنجم است. از دوره دانشجویی عاشق این نویسنده بودم و سعی کردم دنیای چخوف را بشناسم. یکی از مسئولین تئاتر شهر چند سال پیش به من گفت مگر این چخوف چه دارد؟ همیشه قصه‌هایش ثابت است من می‌گویم بله قصه همین است و مسئله مهمی را بیان می‌کند و آن هم تبدیل دوران فئودالیزم به سرمایه‌داری است. پرسوناژها نماینده قشر فئودال هستند که دوره آنها تمام شده و چخوف اتفاقا این موضوع را خیلی رو بیان می‌کند. دنیای چخوف را باید کشف کرد. چخوف مثل حافظ رند است پس باید او را کشف کرد و منظور او را دریافت که چرا این شخصیت‌ها را در مقابل هم قرار می‌دهد. در خوانش چخوف دریافتم که او می‌خواهد بگوید که بشریت یادش رفته کره خاکی ودیعه‌ای است که به دست ما سپرده شده ما باید آن را به آیندگان تحویل دهیم. پس ما در قبال تاریخ مسئولیت داریم و این در نمایشنامه‌های چخوف گفته می‌شود که آیندگان چطور به ما نگاه می‌کنند. ما در اجرا بر اساس کشف جلو رفتیم و من نه برای بازیگران و نه برای تماشاگران نسخه‌ای از پیش نپیچیدم.

زنجانپور در پاسخ به این سئوال که چرا سالن اصلی را برای این اجرا انتخاب کرده چرا که در بعضی لحظات صحنه خالی می‌ماند گفت: ما برای معرفی فضای بزرگ به این سالن احتیاج داشتیم تا بتوانیم فضای دنگال و سرد و بی روح را نشان دهیم. ضمن اینکه وقتی دو نفر در صحنه هستند طبیعی است که بقیه صحنه خالی بماند.

او درباره ترجمه این نمایشنامه گفت: جاهایی از نمایشنامه را کوتاه کردیم چرا که نمایشنامه 120سال پیش نوشته شده بود و در آن روزها ریتم همه چیز کند بود و نیاز به توصیف‌های طولانی بوده است که الان ما نیازی نداریم که شخصیت نمایشی 10 صفحه درباره خودش صحبت کند و همه چیز را باید با توسل به تصویر سازی نشان داد.