به گزارش خبرنگار تئاتر هنرآنلاین سیامک احصایی،کارگردان تئاتر که از سال 80 اقدام به تصویربرداری تمام نمایش هایش کرده است درباره ورود فیلم تئاترها به شکل گسترده در شبکه نمایش خانگی می گوید: نظر شخصی من این است که چنین اتفاقی در صورتی جواب موثری می دهد که از تئاترها فیلمبرداری درستی صورت بگیرد. به نظرم خیلی ها که تنها به خاطر ثبت نمایششان از آن فیلم می گیرند می توانند به این فکر کنند که چه کار کنند تا این ثبت بهتر به نتیجه برسد و قابل دیدن تر و جذاب تر باشد.

او ادامه می دهد: تئاتر در تصویر هیچ وقت نمی تواند حس تئاتری که روی صحنه بوده را به مخاطب منتقل کند اما درصدی از آن را می تواند مضاف بر اینکه برای امر تحقیق بسیار موثر است و همین طور به کار کسانی که به دلیل مشغله یا غیره نتوانستند کاری را ببینند اما علاقمندند بدانند چه سبکی اجرا شده می آید.همه اینها هم یعنی رجوع به این آثار و یعنی خریدن آثار و برگشت مالی و بازده اقتصادی. اما اینها به شرطی است که به شکل مداوم این عادت شکل بگیرد.

احصایی با اشاره به وجود گسترده دانشجویان و هنراموزان رشته های هنری ،آنها را بهترین بازار هدف چنین آثاری دانسته و می گوید: به هر دلیل مرور تئاترها می اتواند جنبه کمک آموزشی برای این دانشجویان و هنرآموزان باشد. وقتی استادی سر کلاس درباره یک نمایش که چند سال قبل یا چند ماه قبل اجرا شده صحبت می کند،در صورت وجودش در بازار نمایش خانگی از حالت گنگ خارج می شود و هنرجو با مراجعه به آن درصدی به اتفاقی که روی صحنه موقع اجرا رخ داده نزدیک می شود.

احصایی که تنها اولین نمایشش را تصویربرداری نکرده و از سال 80 آن هم به شکل حرفه ای به تصویربرداری از آثارش پرداخته در این باره می گوید: اولین کارم را از مازیار میری خواستم که کارگردانی تصویری کند. او می دانست برای ضبط بهتر آن کار چه تعداد دوربین لازم است که کجاها گذاشته شود و بعد چگونه کار را مونتاژ کند که دیدنی تر باشد.

این کارگردان و طراح صحنه ادامه می دهد: وقتی ما می دانیم اصل تئاتر جذاب تر از تصویرش خواهد بود باید لااقل تصویرش را با کیفیت 100 ارائه دهیم تا مخاطب تا انتها آن را دنبال کند و حتی با خود بگوید کاش تئاترش را دیده بودم.

اما وی به جنبه های دیگری از ورود گسترده فیلم تئاترها به شبکه نمایش خانگی هم اشاره می کند که تاثیر آن بر افزایش مخاطب تئاتر است. در این باره می گوید: خیلی از آدم ها ممکن است به خاطر اسم بازیگران یک نمایش یا حتی کارگردانش آن اثر را بخرند و بعد از دیدن با خود مقوله تئاتر آشنا می شوند. واقعیت این است که ما درصد ناچیزی آدم داریم که تصوری از سینما ندارند اما آمار بالایی داریم از آدم هایی که هیچ تصوری از تئاتر ندارند و دیدن این آثار می تواند یک تصوری به آنها بدهد و شاید چند درصد آنها ترجیح بدهند دفعه بعد خود تئاتر را روی صحنه ببینند. از آن گذشته با آمدن این آثار به شبکه نمایش خانگی ممکن است دو دقیقه تبلیغ این آثار اول سریال ها و فیلم هایی که در شبکه نمایش خانگی تهیه می شود بیاید که باز تبلیغی برای تئاتر است.

احصایی در پایان می گوید: کارگردانان و عوامل تئاتر در ابتدا نباید انتظار چندان مالی از این قضیه داشته باشند اما اگر اراده ای برای گسترش فیلم تئاترها در سبد کالای خرید فرهنگی مردم باشد-که شاید با آمدن حسین مسافر آستانه این اتفاق بیافتد- شاید بتوان امیدوار بود یک درصد به مخاطبان تئاتر اضافه شود که درصد قبال توجه ای است.