آرمان جعفری نماینده خانه هنرهایی شهری در نشستی که در دفتر هنرآنلاین برگزار شد، درباره فعالیت‌های این خانه گفت: خانه هنرهای شهری مجموعه فرهنگی است که بیشتر به عنوان موسسه ثبت شده فرهنگی است ولی نحوه شکل‌گیری آن بیشتر NGOمحور بوده است و با این تفکر شکل گرفته که عده‌ای دور هم جمع می‌شوند و محور دغدغه‌هایشان بیشتر جریان فکری‌ باشد که آنها را کنار هم جمع کرده است. به همین دلیل هم خانه نام گرفته که خانه‌ای باشد در پشت صحنه اجتماعی برای آدمهایی که دغدغه فرهنگی دارند تا بتوانند در آن خانه جمع شوند و با فکرهای مشترک فعالیت فرهنگی انجام بدهند. سهم و اندازه حضور هر کدام از این آدمها در خانه هنرهای شهری کاملا به میزان مشارکت و به میزان انگیزه‌ها و علائق آنها بستگی دارد.

او درباره نحوه شکل‌گیری این خانه افزود: مجموعه خیلی پیر نیست . محسن شهرآزار که خودشان از انسان شناسان حوزه موسیقی هستند و من ایده کلی تشکیل این خانه به فکرمان رسید؛ محلی فارغ از فضای رسمی و سلسله مراتبی داشته باشیم که مثل فضای خانه صمیمی باشد . آرش صادقی از گرافیست‌های خوب و فیلمسازان شناخته شده است که به ما اضافه شد و بعدها شادی رفیعی نژاد. اینها جمع مرکزی خانه هنر شهری هستند باقی دوستان که متصل ‌هستند تحت عنوان مدیران پروژه و کسانی که ایده‌های پیش برنده داشته باشند به جمع ما اضافه شدند.

جعفری ادامه داد: خانه هنر شهری تاکیدش سپردن کار به افراد متخصص است .سرمایه محور نیست بلکه فکر محور است. مجموعه دو سال است که شکل گرفته و بر اساس دو رویکرد کلی که ما رابه مقوله شهر رسانده است پایه ریزی شده است. یکی اساسا مسئله رابطه علوم انسانی به طور عام با هنر بوده که ما حس می کردیم که در واقع به این جریان در ایران پرداخته نمی‌شود . در همه جای دنیا با شکل‌گیری مباحث میان ‍رشته ای هنر و علوم انسانی با هم پیوند دارند. از فلسفه گرفته تا رشته های دیگر.

تاکید ما به طور ویژه روی انسان شناسی شهری است چون زیست شهری مقوله جدی فعالیت ما شده است. مقوله دوم ما این است که هنر در یک دور تسلسل است. یعنی در اجتماعی بسته بین مخاطب و هنرمند جریان دارد و اساسا با طبقات اجتماعی رابطه پیدا نمی‌کند. هنر در سالن‌ها محدود شده است و آن کارکرد اجتماعی که ارتباط برقرار کردن بدون واسطه با مردمی است را ندارد.یا هنر فضای خاص خودش را دارد یا اینکه یک دفعه هنر دم دستی می شود مثل سی دی هایی که در فروشگاه‌ها می‌فروشند و به تعداد بیشتری تولید و در اختیار آدم‌ها قرار می‌گیرد. ولی سلیقه مردم نیست چون خوراک فرهنگی دیگری ندارند به دنبال آن می‌روند.ما گفتیم حد وسط را انتخاب کنیم که هنر هم در فضای خودش باشد هم مردم در سطح گسترده تر با آن درگیر شوند این دو مقوله ما را در شرایط فعلی سیاسی و اجتماعی به این رسانده که شهر می‌تواند این کارکرد را داشته باشد و ما را به هدفمان نزدیک کند.

تهران دارد شهری می‌شود که جامعه شناسان هم به زودی به سراغش می‌ایند. اساسا شهر جایی است که نیازی نیست مردم را در آن به سالن رسمی بکشانیم . محل گذر آدمها است پس ما اگر در آن فعالیت فرهنگی هنری داشته باشیم ناخودآگاه مردم را می توانیم درگیر کنیم و این کل اساس شکل‌گیری این خانه است .

جعفری ساختار خانه هنر شهری را تشریح کرد و گفت: خانه هنر شهری از لحاظ ساختاری 7 دپارتمان دارد و 7 کلید که هر کدام نشانگر یک مدیوم هنری است : تجسمی، سینمایی- مستند، تئاتر ،معماری که به رابطه فضا با انسان تاکید دارد، صدا و موسیقی، نشر و آموزش که اینها به طور کلی ساختار مجموعه شهری را شکل داده است. معتقد بودیم که مناسبات ارتباطی خانه شهری باید در شبکه افقی و اجتماعی تعریف شود. واقعیت این است که در خیلی جاها معتقد بودیم که شکل فعالیت جریان عوض شده است ولی مسیرش تغییر نمی‌کند. رونقی که این روزها هنر و فعالیت‌های فرهنگی نه از نگاه سیاسی بلکه از نگاه مردمی پیدا کرده را کمتر در ایران در دهه های گذشته احساس کردیم. این روزها مردم تئاتر می‌بینند و موسیقی گوش می‌کنند انرژی نهفته‌ای در شهر وجود دارد که با فعالیت‌های فرهنگی شهری قطعا می‌توانیم ان را آزاد کنیم.خانه هنر شهری محلی است برای خلاقیت و مطالعه، برای سرمایه گذاری درباره هنر و فرهنگ شهری در سالهای سختی که اقتصاد و هنر با آن درگیر است هنرمند هرچقدر هم دغدغه مشارکت داشته باشد باید به مسائل معیشتی فکر کند.

او درباره فعالیت‌های اخیر اجرایی خانه هنر شهری گفت: در هر بخشی رویدادهای اجرایی داشته‌ایم به طور مثال هفته موسیقی تلفیقی را برگزار کردیم که بخش خصوصی توانست پیش قدم شود و بدون حضور بخش دولتی آن را برگزار کند. هفته موسیقی کلاسیک را داشتیم که اتفاق مثبتی بود. در بخش تجسمی نمایشگاه‌های مختلفی را برگزار کردیم .در سال گذشته در عاشورا رویدادی را برگزار کردیم به عنوان "شهر و آئین مذهبی" که آئین سنج و دمام بوشهر را در آن برگزار کردیم و از فضای خیابان به سمت گالری رفتیم. خیلی از مردم برای اولین بار وارد فضای گالری شدند و در آنجا جلسه پرسش و پاسخ را برگزار کردیم. در بخش آموزش مباحث انسان شناسی برگزار کردیم و در تمام بخش‌های دیگر.

جعفری در پایان گفت:توان ما تا اینجاست از اینجا به بعد این خانه متعلق به هیچکس نیست وابسته به حضور آدمهایی است که دغدغه مشترک فرهنگی داشته باشند.آدم خوشحال می شودکه به واسطه حضور مردم در صحنه و تغییر مناسبات در جریانی که امروز سر کار آمده حرف از اتفاقات امیدوارانه تری زده می‌شود. منتظریم ببینیم که صحبت‌هایی که درباره خصوصی سازی می‌شود در ساز و کار عملیاتی چگونه عمل می‌کند.می‌دانیم که شعار خصوصی سازی شعار جدیدی نیست. ولی به واسطه حضور آدمهای کارآمدتر در رده مدیریتی بخش فرهنگی امید را می‌بینیم.