گروه نمایش هنرآنلاین ، راستش قبل از اینکه رکوردر دستم بگیرم و با همکار عکاسم برویم بین مردم و از رابطهشان با تئاتر بپرسیم فکر میکردم اغلب مردم امروز جامعه ما با تئاتر اندیشمند فقط بیگانهاند و تئاتر یا هر هنر نمایشی را وسیلهای برای وقت گذرانی و داشتن اوقات خوش فرض میکنند.
انتظار میرود تئاتر هم در رفتار و هم در اندیشه، یک چتر گشاده باشد روی سر آحاد جامعه اما وقتی خودم به جمعشان رفتم و با گوشهای خودم میشنیدم که ˝اصلا تئاتر چیه؟ شکم زن و بچه رو سیر کنیم شاهکار کردیم˝ آنجا بود که فهمیدم چقدر هنر نمایش نامرئی است در تمدن 7500 ساله ما.
در بخش نخست این گزارش با من همراه شوید تا از نقطه نظرات مردمی که در همین جامعه و با همین اکسیژن پایتخت نفس میکشند و تئاتر برایشان یک هنر که چه عرض کنم یک بهانه تفریح هم نیست بیشتر آشنا شوید.
محمد قربانی ؛ 34 ساله، دارای مدرک تحصیلی دیپلم، متاهل است و یک فرزند 4ساله هم دارد. شغلش هم سالهاست خواروبار فروشیست.
او یکبار در سال برای تماشای تئاتر هزینه میکند که اون هم تئاتر کمدی یا به اصطلاح خودمون تئاتر لاله زاری است.
وی تا حالا یکبار هم پایش تئاتر شهر نگذاشته اما میگوید بنا آنقدر براش جذابیت دارد که شده یکبار برود و در فضای باز آنجا هوایی بخورد.
حسن رحیمی؛ 53 ساله، متاهل و تا ششم ابتدایی بیشتر درس نخوانده.
حسن آقا 30 ساله قصاب است و قبل از انقلاب چند باری رفته به لاله زارو و تئاتر تماشا کرده اما از آن به بعد و به ویژه در سال های اخیر نه وقت برای تماشای تئاتر دارد، نه علاقه و دل و دماغی و نه نیازی می بیند که پولی که به این سختی در میاورد خرج تئاتر کند.
شنیده که بچه هایش گهگاهی به تماشای تئاتر میروند اما یکبار هم سرو کله یک بورشور تئاتر در منزلشان پیدا نشده.
یک راننده تاکسی که نخواست خودش را معرفی کند، 53 ساله است و روزی 150 هزار تومان درآمد دارند و از 7 صبح تا 7 شب در حال دور زدن شهر با تاکسیاش است.
اتفاقاً خیلی وقتها مسافر تئاتر شهر، سنگلج و ایرانشهر هم مسافرش است. اما خودش یکبار هم هوس رفتن به این جور جاها به سرشان نزده. وقت آزاد داشته باشند ترجیح می دهند با پسرشان بروند کوه تا اینکه رنگ سینما و تئاتر را ببینند.
ادامه دارد...
گزارش از: عطیه پژم
انتهای پیام/52/53