سرویس نمایش هنرآنلاین// چیستا یثربی

قبل از این که نمایشنامه خوانی در ایران باب شود به جرئت می‌توانم بگویم نخستین نمایشنامه خوانی توسط من و در جام جهانی 1998 فرانسه و در پاریس صورت گرفت که به دعوت ژان کلود کاریر و همسسرش نهال تجدد نمایشنامه "شعبده و طلسم" من با صدای خودم نمایشنامه خوانی شد و یک مترجم فرانسوی همزمان آن را ترجمه می کرد.

آن زمان من اصلاً نمی دانستم نمایشنامه خوانی چیست. قضیه مربوط به پانزده سال پیش است.

در ایران نمایشنامه خوانی باب نبود و وقتی از طرف کاریر به من زنگ زدند که "شعبده و طلسم" به دلیل ویژگی های اسطوره ای ایران برای خوانش انتخاب شده است. آنها به من گفتند هر کشوری که در جام جهانی شرکت دارد یک نمایشنامه از آن کشور در "جشنواره شبهای ادبی" با دبیری ژان کلو کاریر خوانده می شود.

سالها بعد در امریکا، کانادا، ژاپن و ترکیه نیز نمایشنامه خوانی داشتم. اما آنجا به نمایشنامه خوانی طور دیگری نگاه می کردند در صورتیکه در ایران وقتی گروهی جوان و یا حرفه ای امکان اجرا ندارند به نمایشنامه خوانی روی می آورند.

من در ایران متونی را خواندم که هرگز مجوز اجرا نداشتند مثل موفق‌ترین آنها "زنی که تابستان گذشته رسید" و یا در فرهنگسرای نیاوران "بانو و مرد مرده". در ایران خیلی سخت یک بازیگر معروف قبول می کند نمایشنامه خوانی کند؛ من بارها از بازیگران چهره خواستم در نمایشنامه خوانی هایم بازی کنند اما قبول نکردند در صورتیکه در آخرین نمایشنامه خوانی ام در کره جنوبی یکی از نقش های نمایشنامه ام را بازیگر معروف این کشور و کسی که نقش پادشاه یوری را در جومونگ 2 بازی کرد به اجرا گذاشت.

به هر تقدیر به این فکر رسیدم که چرا در ایران نمایشنامه خوانی اینقدر بلاتکلیف و پراکنده است و بدون متولی؛ کسی که قوانین آن را تعریف کند و مثلاً بگوید در نمایشنامه خوانی حق میزانسن گذاری نداری مگر اینکه در بروشور قید کرده باشید اجرا نمایشنامه خوانی همراه با بازی.

این روزها خیل عظیمی از تئاتری ها نمایشنامه هایی دارند که هرگز فرصت اجرا پیدا نکردند و همواره به فکر ایجاد تشکلی بودم که برخی دوستان نمایشنامه نویس در تأسیس آن دخیلند و زیر نظر دانشگاه های ایران از جمله جهاد دانشگاهی الزهرا که خودم متعلق به آن بودم این برنامه هدایت شد.

در حال حاضر باشگاه نمایشنامه خوانی ما در حال شکل گرفتن است و علاقه مندان می توانند به راحتی عضوآن شوند. هر هفته چهار نمایشنامه خوانی داریم که تنها شرط آن قابلیت اجرای نمایشنامه و بازیگری است چرا که یک نمایشنامه خوب وقتی بد خوانده شوئد اثر آن از بین می رود.

فکر می کنم باشگاه ما می تواند به این نمایشنامه خوانی های پراکنده سر و سامان دهد. در عین حال یک کارگاه آموزشی هم داریم که بازیگران را برای نمایشنامه خوانی آماده می کند؛ کاری که خودم در فرانسه آموختم و هدیه ای بود از جام جهانی 1998 فرانسه.

انتهای پیام/52/53