سرویس نمایش هنرآنلاین، نمایش "نظمیه زنان" به کارگردانی اصغر خلیلی که این روزها در سالن قشقایی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه می رود، داستانی آشنا دارد، مردی جوان که رئیس شهربانی است در یکی از حساس ترین ماموریت های شغلی خود در آزمونی دشوار قرار می گیرد که در نهایت به نابودی او، عشق و آینده اش می انجامد. "نظمیه زنان" با اشاره به ماجرای کشف حجاب اجباری در مشهد مقدس و اعتراض مردم این شهر به اصرار حکومت برای این موضوع، برگ هایی از مهمترین بخش های تاریخ معاصر ایران را روایت می کند.

اما مشکل نمایش این است که در روایت و اجرا بسیار ساده است، کمی پیچیدگی و خلاقیت در روایت و اجرا می توانست، این اثر را جذاب تر کند، بازیگوشی در قصه گویی و کارگردانی برای تازه تر کردن داستانی که با همه هولناکی و اهمیتش زمانی که در قالب نمایش روی صحنه می رود باید تماشاگر را سر ذوق بیاورد و با اثر همراه کند، می توانست "نظمیه زنان" را به نمایشی در یادماندنی تبدیل کند.

موضوع ویرانی یک خانواده و قربانی شدن یک عشق در دل طوفان های سیاسی همیشه جذاب است و نویسنده و کارگردان به خوبی از این موضوع استفاده کرده، تمرکز روی رابطه عاطفی اتابک (کامران تفتی) و مه لقا (نرگس محمدی) پیش از شروع بحران اصلی، زمینه ای فراهم کرده تا دو شخصیت مهم نمایش به خوبی معرفی شوند، تا فرجام تراژیک این خانواده در پایان تاثیرگذارتر باشد. نوع شخصیت پردازی و فاصله گرفتن نویسنده از قضاوت درباره شخصیت ها هم برای "نظمیه زنان" امتیازی است. به ویژه که اثر در حال واکاوی تاریخ و اشاره به اشتباه هایی است که ممکن است در همه ادوار تکرار شود. در چنین فضایی لغزیدن نویسنده و کارگردان به دام کلیشه ها، توجه بیش از حد به بعضی شخصیت ها و قضاوت درباره آنها آفتی برای اثر بود.

"نظمیه زنان" به حضور کامران تفتی مدیون است، انرژی و تلاشی که او برای اجرای درست اقتدار، محبت و وظیفه شناسی اتابک دارد قابل توجه است. او روی صحنه بدون آنکه خودنمایی کند بهترین بازیگر "نظمیه زنان" است، انتخابی درست برای نقش مردی که می کوشد آینده، احساس مسئولیت و ترقی را با سنت و عشق پیوند بزند، اما درمانده و مستاصل می ماند و همه چیز را از کف می دهد. تفتی با توجه به فیزیک و صدا و لحنی که دارد به خوبی این ویژگی ها را زنده می کند و در قالب قهرمانی قرار می‌گیرد که حتی اشتباههایش او را در چشم مخاطب به شخصیت منفی "نظمیه زنان" تبدیل نمی کند، او اگرچه به اندازه مه لقا معصوم نیست و بی گناه به مسلخی که سیاستمداران برایش آماده کرده اند نمی رود، اما دوست داشتنی است و قربانی شدنش، دریغ تماشاگر را به همراه دارد. شخصیت سفیدآب خانم (زری اماد) هم خوب طراحی شده و به عنوان نماد طبقه ای که به دلیل محرومیت آماده پذیرش ظلم است، جایگاهی درست در قصه دارد و مرگ غریبانه اش او را تطهیر می کند.

کارگردان صحنه را به سه بخش تقسیم کرده و از فضای موجود سالن بیشترین استفاده را کرده، قسمت انتهایی که صحنه های درگیری و مرگ سفیدآب خانم در آن اتفاق می افتد، به دلیل فاصله ای که از تماشاگر دارد، میزانسن کارگردان و بدون دیالوگ بودن آن بخش ها اجرا را از حالت یکنواختی درآورده است، اگر کارگردان تلاش می کرد تا در میزانسن هایش از سادگی صرف فاصله بگیرد، قطعا نتیجه بهتری به دست می آمد.

بوروشور نمایش به شکل و شمایل روزنامه های قدیمی طراحی شده که جالب و مناسب حال و هوای "نظمیه زنان" است، اگر یکی از مهمترین هدف های این بوروشورها اطلاع رسانی درباره عوامل یک نمایش و فضای کلی اثر باشد، این سبک نگارش خواندن را کمی سخت کرده است، می شد با ادای دین به خاطره روزنامه های سال های دور، بخشی از بوروشور را طوری طراحی کرد تا تماشاگر راحت تر اطلاعات مورد نظرش را پیدا کند.

محدثه واعظی‌پور