سرویس تئاتر هنرآنلاین ، مسعود دلخواه دکترای تئاتر از دانشگاه کانزانس آمریکا، کارگردان، بازیگر و پژوهشگر تئاتر عضو هیات علمی دانشگاه تربیت مدرس است. در سال 1386 سمیناری با همکاری دانشگاه "اوسنابروک " آلمان و دانشگاه تربیت مدرس تهران، پروفسور"آندریاس پوپه"، "نادین گیزه" در تهران برگزار شد و دلخواه نیز یکی از دو استاد ایرانی برگزارکننده این سمینار بود، همچنین مقاله‌ای در رابطه با "تئاترپداگوژی" از وی در مجله تخصصی نمایش به زودی چاپ می‌شود در زیر گفت و گویی با وی در رابطه با تئاتر پداگوژی را می خوانید.

تاریخچه مختصری از پیدایش "تئاتر پداگوژی" بیان کنید؟

تئاتر پداگوژی به شکل منسجم، سازمان یافته و آکادمیک برآمده از جریان‌های تئاتری دهه 60 و 70 در اروپا و امریکا است که تئاترهای تجربی نقش بسزایی در این شاخه داشته‌اند ولی به طور ویژه تئاترهای آموزشی که متاثر از شیوه "برشت" است مخصوصا قطعات آموزشی " برتولوت برشت" در شکل گیری این تئاتر در اروپا و به ویژه در آلمان تاثیر گذار بوده و به طور مشخص می‌توان کشور آلمان را پرچمدار این تئاتر در اروپا دانست که در نظر داشتند با راه اندازی آن در تعلیم و تربیت شکل آکادمیک و تخصصی به این شاخه از تئاتر بدهند.

آیا در ایران فعالیت‌هایی در این عرصه انجام شده است؟

در طول چند سال گذشته گروه کارگردانی دانشکده هنر دانشگاه تربیت و مدرس به سرپرستی محمدرضا خاکی تلاشی برای همکاری با دانشگاه "اوسنابروک " آلمان برای ایجاد این رشته از تئاتر انجام شد و پروژه های مشترک بین دو دانشگاه شکل گرفت اما هیچ یک به پیروزی نهایی نرسید. تمام فعالیتها در ایران در این زمینه محدود و پراکنده است، ضمن اینکه پژوهش‌ها در این زمینه نیز کم بوده و اخیرا 2 دانشجوی دانشگاه تربیت مدرس به منظور سفر تحقیقاتی در این رابطه به آلمان فرستاده شده اند.

جایگاه تئاتر پداگوژی در داخل و خارج کشور چگونه است؟

تئاتر پداگوژی در کشورهای پیشرفته به علت جامع بودن و در بر داشتن تمامی اقشار و طبقات مختلف اجتماعی رو به رشد است. افرادی که در این عرصه هستند نیاز نیست فقط در سالن های تئاتری به فعالیت بپردازند بلکه در نهادهای گوناگون اجتماعی همانند مهد کودک نیز به تخصص آنها نیاز است. موضوع تئاتر پداگوژی در ایران مبحثی نو و جدید است فعالیتها در این زمینه پراکنده بوده همانند جشنواره تئاتر معلولین، جشنواره تئاتر بانوان و افرادی که در زندان با زندانیان تئاتر کار می کنند اما هیچ گاه مرجع و مسئول مستقیمی برای ساماندهی این فعالیتها وجود نداشته و در نتیجه در ایران تئاتر پداگوژی با فعالیتهای منسجم وجود ندارد و به طور آکادمیک نیز هنوز این شاخه مطرح نشده است.

جامعه تا چه میزان پذیرای این گونه تئاتری خواهد بود؟

لزوم وجود این شاخه از تئاتر در جامعه به دیدگاه افراد بستگی دارد، یک دیدگاه بدین شکل است که جامعه نیازی به فرهنگ وهنر ندارد، از دیدگاه دیگر فرهنگ و هنر می‌توانند انسان ساز باشند و تئاتر انسان سازترین هنرها است. تئاتر پداگوژی کاملا با تربیت انسان و توانایی بخشیدن به اقشار مختلف جامعه، بالا بردن اعتماد به نفس در افراد، راهی برای مطرح کردن معضلات و دغدغه‌های گروه ها مختلف اجتماعی است که جنبه آموزشی و تربیتی دارد. از دیدگاه دولت‌ها به دلیل نقش تربیت شهروند این تئاتر مثبت ارزیابی می‌شود.

نتایج مثبت گسترش تئاتر پداگوژی در جامعه چیست؟

در تئاتر پداگوژی از هنر تئاتر به عنوان ابزاری برای تربیت فرد و جامعه استفاده می شود رشد و گسترش چنین هنری اگر به طور علمی و آموزشی باشد بسیار مفید است.

انتهای پیام/54/53