ناصر حسینی‌مهر در رابطه با ضرورت و هدف از تالیف کتاب "دراماتورژی و تمرین‌نگاری ویتسک" به خبرنگار تئاتر هنرآنلاین گفت: تلفظ دراماتورژی حدود یک دهه به طور جدی در ایران مطرح شده است در حالی که تئاتر جهان اواسط قرن 18 با این واژه توسط نظریه پرداز آلمانی به نام "لیسینگ" آشنا شد. او اعتقاد داشت دراماتورژ با تحلیل و بررسی نمایشنامه به گروه اجرایی و به خصوص کارگردان کمک زیادی می‌کند.

حسینی‌مهر در ادامه با بیان اینکه قرن 18 آغاز جدی شکل‌گیری و تحول علوم مختلف اجتماعی بوده و علوم مختلف در این قرن شکل گرفته است گفت: طبیعی است که شاخه‌های مختلف هنر نیز از این علوم بهره برده‌ به عبارت دیگر علم دراماتورژی نیز به نوعی جلا دادن یا به اعتلا رساندن هنر تئاتر به وسیله شناخت‌های علمی بوده و هست.

وی تصریح کرد: در ایران متاسفانه تا چندی پیش بسیاری تصور می کردند که دراماتورژی یعنی همان نمایشنامه‌نویسی یا اداره کردن یک شرکت تئاتری و تعیین شیوه‌های اجرایی اما این گونه نیست وظیفه دراماتورژ به خصوص در طول قرن 20 و امروز فقط در حیطه پیدا کردن، یافتن و انتقال همه وجوه زیبا شناسی و درون مایه نمایشنامه است.

این مدرس تئاتر عنوان کرد: دایره کار دراماتورژ در حیطه عمل مفهوم واقعی خود را به دست می‌آورد ویک پدیده نظری نیست. از زمان آغاز تمرین گروه نمایش و حتی در طول اجرا دراماتورژ به عنوان ناظر خلاق و پویا اجازه نمی‌دهد نمایشنامه و اهداف آن به بیراهه برود. خوشبختانه در سالهای اخیر به ضرورت آشنایی با دراماتورژی پی برده شده و در دانشکده‌ها و مراکز آموزش تئاتر به آن پرداخته می‌شود اما در بحث عملی این موضوع هنوز ضعیف هستیم.

وی در رابطه با کتاب "دراماتورژی و تمرین نگاری ویتسک " گفت: سال 85 همزمان با تدریس در دانشگاه تنکابن با اجرای نمایشنامه "ویتسک" به تجربه های خوبی در این عرصه همراه با دانشجویان رسیدیم و این کتاب محصول یادداشت‌برداری ها و تمرین نگاری‌های آن دوران است و نخستین کتاب در بخش دراماتورژی بوده که در حیطه عمل تالیف شده است.

حسینی‌مهر هدف از تالیف این کتاب را ضرورت داشتن دیدگاه معین درباره دراماتورژی بیان کرد و گفت: در این کتاب متوجه می شویم دراماتورژی در طول تمرین و اجرا بدست می‌آید و نحوه شکل گیری و پیدایش آن را نشان می دهیم. دراماتورژ باید شناخت وسیعی از اثر نمایشی، نویسنده آن، شرایط اجتماعی حاکم، ادبیات داستانی و دراماتیک، تاریخ هنر داشته باشد. یک فرد به عنوان دراماتورژ مغز متفکر گروه اجرایی نمایش است اما در شیوه‌های اجرایی نمایش نمی تواند دخالت کند.

وی در پایان بیان کرد: دراماتورژی رشته‌ای مستقل در تئاتر ما نیست و تعبیر عمیق و درستی از این علم نداریم. گام‌های آغازین برداشته شده است اما برای پیشرفت در این عرصه نیاز به زمانی طولانی مدت است. انتهای پیام/54/53