بهروز غریب‌پور درباره جایگاه ادبیات نمایشی ایران در سطوح جهانی به خبرنگار تئاتر هنرآنلاین گفت: خوشبختانه با بررسی روند رو به رشد هنر نمایشنامه‌نویسی در 150 سال سابقه ورود تئاتر به کشور و به ویژه پس از انقلاب اسلامی باید گفت به جایگاهی در شأن تئاتر ایران دست پیدا کرده‌ایم.

بازار صدور نمایشنامه ایرانی را به کشورهای هم‌جوار و فارسی‌زبان رونق بخشیم غریب‌پور گفت: رشد بومی بر جهانی شدن اولویت دارد و امروز نمایشنامه ایرانی در منطقه حرف نخست را می‌زند؛ همین که بازار صدور نمایشنامه ایرانی را به کشورهای هم‌جوار و فارسی‌زبان رونق بخشیم خود کاری بس بزرگ و درخور است.

این پیشکسوت تئاتر با اشاره به تفاوت میان حضور بین‌المللی تئاتر از مسیر اجرا و حضور مکتوب گفت: زبان فارسی متعلق به منطقه‌ای خاص است، درست مانند برخی زبان‌های اروپایی، غالب نویسندگان از طریق ترجمه آثارشان به زبان فرانسه و انگلیسی مطرح شده‌اند. اما در بحث اجرا کمی تفاوت وجود دارد چرا که کارگردان با ایجاد جلوه‌های بصری و تصویری خاص می‌تواند توجه هرنوع مخاطبی را به اثر جلب کند.

غریب‌پور گفت: متأسفانه غرب به دنبال آثار برآمده از مشکلات مردم در جوامع خاور میانه است، از این‌رو از نگاه فاخر و انسان‌ساز بسیاری از نمایشنامه‌نویسان ایرانی استقبال نمی‌کنند.

یونسکو، یکی از راه‌های عبور نمایشنامه ایرانی از مرزهای داخلی است وی از برخی تجربه‌های خود در عرصه جهانی شدن نمایشنامه‌هایش یاد کرد و گفت: چندی پیش و از سوی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، دو نمایشنامه من با نام‌های "هرچیز به جای خویش نیکوست" و "جنگ کور" به چند زبان رایج عضو یونسکو ترجمه و در برخی کشورها به روی صحنه رفت.

وی در ادامه تصریح کرد: یونسکو در خارج از کشور می‌تواند یکی از راه‌های عبور نمایشنامه ایرانی از مرزهای داخلی باشد و طبیعی است در این مسیر یک نهاد مسئول مانند مرکز هنرهای نمایشی می‌تواند در ارتباطی سازنده با این سازمان، حرکت تأثیرگذار خود را برای جهانی ساختن نمایشنامه ایرانی آغاز کند.

انتهای پیام/52/53