سرویس تئاتر هنرآنلاین// صبح زود زنگ تلفنم به صدا در آمد همکارم بود، خبر کوتاه بود اما تکاندهنده: استاد سمندریان چشم از جهان فروبست. اصلا متوجه نشدم چطور به خبرگزاری رسیدم باورکردنی نبود، کلمات یکی پس از دیگری از جلوی چشمانم رژه می رفت: عشق به تئاتر، انسان ها و گذشت را از حمید سمندریان آموختم، سمندریان بزرگترین معلم تئاتر ایران است، هیچ تئاتری نیست که مدیون سمندریان نباشد و ...
به آموزشگاه استاد می رسم، مکانی که دانشآموختگان تئاتری و غیر تئاتری بسیاری سر کلاس های معلم بزرگ تئاتر ایران حاضر شده بودند و حالا هر کدام برای خود صاحب نظر هستند و شاگردانی دارند. کوچه اندیشه یکم در خیابان شریعتی که گام های هنرمندان بسیاری از آن گذشته است و حالا...
کوچه ای که همیشه در این موقع پر هیاهو بود اما اکنون ساکت و آرام بود کمی منتظر ماندیم بعد از زمانی اندک شاگرد قدیمی استاد افسانه ماهیان آمد در آموزشگاه را باز کرد، وارد شدیم رنگی از اندوه همه جا را فرا گرفته بود. روی دیوار در سالن تابلوهایی از نمایش های به صحنه رفته به چشم می خورد، مرده های بی کفن و دفن، بازی استریندبرگ، دایره گچی قفقازی، و ملاقات با بانوی سالخورده ... همین هفته گذشته بود که با هما روستا صحبت می کردم و خبر از بازسازی نمایش بازی استریندبرگ به کارگردانی استاد را داد حیف... اتاق ها خالی بودند عکس بزرگی از چهره همیشه خندان استاد در سالن بود. پلاتو، رختکن، تمرین که همیشه از هنرجویانی پر بود که مشتاقانه آموزش میدیدند اما حالا خالی بودند. هنرجویان استاد یکی پس از دیگری وارد می شدند همه در بهت بودند آنها نیز کوچ پدرشان را باور نداشتند تصویر خندان و لبخند پر از متانت استاد استقبال کننده هنرجویان گریانش بود که هنوز رفتن او را باور نداشتند. حس و حال عجیبی در آموزشگاه حاکم بود. هنرجویان استاد همانند فرزندی در سوگ پدر با فریاد می گریستند هر یک چیزی می گفتند: کجا آمدیم، خودش که دیگه نیست، صداش دیگه
نیست، خدا بد بخت شدیم... همدیگر را در آغوزش می کشیدند: یتیم شدیم... خانمی مسن که ۱۲ سال بود در آموزشگاه همراه فرزندان خود با استاد کار می کرد از مهربانی استاد گفت اینکه هر هنرجویی دوره اش که تمام میشود برمی گردد. می گفت همه زندگی من خاطره از استاد است. از پارسا پیروزفر می گفت و شهاب حسینی و مهناز افشار که همه شاگرد استاد بودند، از رفتار استاد با هنرجویانش که همانند پدری دلسوز مشوق تربیت آنان بود و با صبر و حوصله در آموزش شاگردانش گام بر میداشت. از ۱۲ سالی که هیچ گاه از استاد جز مهربانی و گذشت ندیده بود. همه از خوبی استاد می گفتند همسایههای آموزشگاه هم به خوبی با نام حمید سمندریان آشنا بودند یکی می گفت: "نصف بازیگران سینمای ایران را ایشان تربیت کرده است خدا رحمتش کنه". دیگری می گفت: "خیلی خوب بود حیف شد. دیگری می گفت بی ریا بود و ... خلاصه همه از خوبی استاد می گفتند. شمع سیاه، خرما، ربان سیاه و..." از اندیشه یکم بیرون آمدم باید به خبرگزاری می رفتم برای نوشتن گزارش، نوشتن درباره بزرگ مردی همچون سمندریان سهل و ممتنع است. نوشتن درباره سمندریان مردی با خصایل اخلاقی بالا ابتدا آسان است اما بعد دل نگران این هستم
که قطعا واژه ها بزرگی و صلابت او را به تصویر نکشند. کمتر فردی در تئاتر این سرزمین وجود دارد که خود را شاگرد استاد نداند درخششی که در تئاتر ایران است از شعاع نورانی حضور افرادی چون سمندریان است شعاع نورانی که هرگز فروکش نمی کند بی شک یکی از تاثیرگذارترین چهره ها در موفقیت و تربیت هنرمندان کشور حمید سمندریان بوده است. چه خوب که در آیین اختتامیه اردیبهشت تئاتر تجلیل از استاد صورت گرفت، تالار سمندریان و مجسمه استاد در تماشاخانه ایرانشهر که همیشه یادآور یاد و خاطره معلم بزرگ تئاتر ایران است و چه خوب که استاد در تالار سمندریان حضور یافت مجسمه خود را دید و شاید این اتفاق ها هرچند کم اما مرهمی باشد بر دل تمام کسانی که او را دوست دارند اما باید پذیرفت زندگی در گذر است سمندریان دیگر در بین ما نیست اما هستند کسانی که باید قدر دانسته شوند عزت الله انتظامی، جمشید مشایخی، بهرام بیضایی، علی نصیریان، اسماعیل خلج و ... جالی خالی استاد همواره پیداست و یادش از حافظه تئاتر ایران هرگز پاک نخواهد شد و همیشه در تاریخ تئاتر ایران همراه ما خواهد بود. ۲۲ تیر برگ تلخی از صفحه فرهنگ و هنر تاریخ ایران بود که هرگز پاک نمی شود اما باید
برخیزیم تا ادامه دهنده راه استاد باشیم و تئاتر را به روزهای شکوه و بالندگی رسانیم.