سرویس استان‌ها هنرآنلاین، بهروز بقایی، هنرمند نام‌آشنای عرصه تئاتر و تلویزیون، سه شنبه21 شهریور مهمان خبرگزاری هنر ایران بود. بقایی پس از بازدید از تحریریه هنرآنلاین، در نشستی صمیمانه به سئوالات خبرنگاران حوزه های مختلف خبرگزاری هنر پاسخ داد. مشروح این گفتگو را در ادامه می خوانید.

درحال حاضر مشغول چه فعالیت‌هایی هستید؟ درحال تدارک یک برنامه نمایشنامه‌خوانی هستم که اگر موفق به گرفتن مجوز بشوم، کار را آغاز خواهم کرد. عنوان این نمایشنامه " ساندویچ مخلوط" است که رضا دانشور آن را نوشته است و یک نمایش دونفره است که با درون‌مایه ای تراژیک به انسان معاصر می‌پردازد و خیلی خوب و شیرین نوشته شده . اگر بتوانم مجوز اجرا را از ناشر اثر بگیرم، این برنامه به زودی و در طی هفته‌های آینده در خانه هنرمندان اجرا خواهد شد.

از برنامه‌هایتان برای صحنه تئاتر بگویید؟

قصد داشتم کاری را برای جشنواره فجر آماده کنم. این اثربرداشتی بود از رمان "گالیور" اثر "جاناتان سویفت که در حقیقت از زبان اهالی "لی لی پوت" بیان می‌شد. در این طرح گالیور یک عروسک غول‌پیکر است که آب به ساحل آورده و در واقع این بقیه هستند که این عروسک را حرکت می دهند. اما به دلایل عدیده ای از جمله تنبلی مفرط خودم نتوانسته ام کار را شروع کنم. درواقع این طرح هنوز شکل نهایی‌اش را پیدا نکرده و مشغول ورز دادن این طرح هستم و امیدوارم تا پایان سال یا حداکثر اوایل سال آینده بتوانم این کار را روی صحنه ببرم.

آیا این نمایش برای مخاطب بزرگسال طراحی می‌شود؟ بله ولی درعین حال تمایل دارم که کار کودک و نوجوان هم انجام بدهم. در همین رابطه با مسئولین کانون در روزهای آینده ملاقاتی خواهم داشت. در حقیقت طرحی را هم در زمینه کودک و نوجوان می خواهم پیشنهاد بدهم به نام "دهکده احمق‌ها" که اثر هنرمندی لهستانی تبار است.

اخیرا طرحی از سوی معاونت هنری ارشاد مطرح شده که تئاتر کودک و نوجوان از یکدیگر تفکیک شوند. به نظر شما چه ضرورتی برای طرح چنین رویکردی احساس شده است؟ البته پاسخ این را باید از مسئولین ارشاد بپرسیم، ولی به نظر من این تفکیک می‌تواند طور دیگری مطرح شود. یعنی اینکه تئاتر کودک و نوجوان داشته باشیم و همچنین مقوله ای با نام تئاتر خردسال را مطرح کنیم. چرا که کودک و نوجوان تا حد زیادی مسائل یکدیگر را درک می‌کنند، اما خردسالان در فضا و ذهنیت‌ متفاوتی قرار دارند.

برگردیم به برنامه نمایشنامه‌خوانی شما که اجرایش خیلی نزدیک است؟ این برنامه چند روز اجرا خواهد داشت؟ فقط یک اجرا از این برنامه خواهیم داشت. اجرای نمایشنامه‌خوانی یکی دو ماهی هست که در خانه هنرمندان آغاز شده است. این یک فعالیت داوطلبانه برای پرداختن به تئاتر است و هیچ دستمزدی هم بابت آن پرداخت نمی‌شود.

آیا چنین اجراهایی می‌تواند موجب شکسته شدن انحصار گیشه های نمایش بشود؟ گیشه ای که حتی به جذابیت چهره‌های سینمایی متوسل می‌شود؟ البته من با نفس حضور چهره‌های سینمایی در تئاتر هیچ مخالفتی ندارم. اما بگذارید این‌طور عنوان کنم که صحنه نمایش همان‌قدر که آموزگار خوبی هست، همان‌قدر هم ممتحنی بی‌رحم و سختگیر است. تئاتر یک بار اندیشمندی با خودش دارد که کسی نباید از آن بگذرد و کسی می‌تواند جواب صحنه را بدهد که حداقل درصدی از این بار را با خودش حمل کند. هرکسی با هر عنوانی که به صحنه تئاتر می‌آید باید بداند که حق ندارد از کیفیت آن کم کند.

درحال حاضر اصلی‌ترین کمبود حوزه تئاتر را در چه می‌بینید؟ نبود سالن به اندازه کافی کمبود عمده این حوزه است. اگر ما سالن به اندازه کافی داشته باشیم، آن‌وقت بالطبع دنبال نمایش‌گر می گردیم. وقتی نمایش‌گر یعنی نیروی انسانی داشته باشیم این موجب رونق فعالیت‌های نمایشی و جذب مخاطب می‌شود. این مسئله نیازمند یک طراحی و مدیریت سیستماتیک است که در آن همه چیز پیش بینی شده باشد. اعم از معاصر سازی و به‌روز رسانی آموزش‌ها واز این قبیل. ما باید در هر ده کوره ای حداقل یک سالن اجتماعات داشته باشیم که در آن تئاتر هم بشود کار کرد و آموزش‌گرانی به این مناطق بفرستیم که به انسان ‌ها یاد بدهد از محیط اطرافشان تاثیر بگیرند و این تاثیرها رادر زندگیشان به کار ببرند. این مسئله رنگ و لعاب نگرش انسان‌ها به زندگی را عوض می‌کند. آن‌وقت نیازهای ما و داده‌ها و گرفته‌هایمان متفاوت می‌شود و اصولا مبنای روابط انسانی در مسیر متفاوتی قرار می‌گیرد. ما به سالن‌های متعدد نمایش نیاز داریم. و این نیاز خیلی ضروری‌تر از نیاز به داشتن مثلا پارکینگ خودرو در مجتمع ها است.

جدا از بحث امکانات اولیه نمایش، آیا راهکار سهل‌الوصول تری می توان یافت که به رونق نمایش به‌ویژه در استان‌ها بیانجامد؟ مثلا توجه به نمایش‌های آیینی و یا مقوله ‌ای که با عنوان تئاتر بی‌چیز یا تئاتر فقیر می‌شناسیم می‌تواند کارساز باشد؟ آنچه که ما بیشتر از هرچیزی به آن نیاز داریم برنامه‌ریزی برای توزیع نیروهای متخصصی است که در یک نقطه به عنوان پایتخت متمرکز شده‌اند. این می‌تواند بخشی از سیاست تمرکز زدایی که در سال‎‌های اخیر مطرح شده باشد که از ابزارهای تشویقی برای مهاجرت معکوس پایتخت‌نشین‌ها به نقاط دیگر کشوراستفاده می‌کرد. شکل گسترده این سیاست این می‌شود که نیروی متخصص هم در میان این مهاجرها دیده شود و چون این طیف از مهاجرت نیاز به استانداردهایی مشخص از قبیل سالن سینما و تئاتر، کتابخانه ، فضای سبز و از این قبیل دارد خودبه‌خود سطح استانداردهای آن نقاط نیز باید بالاتر برود.

درمجموع این سئوال مطرح می‌شود که آیا اساسا تئاتر می‌تواند روی پای خودش بایستد؟ تئاتر همیشه باید از حمایت دولت‌ها برخوردار باشد. تئاتر یک هنر زنده است و هنری است که امکاناتی مثل سینما و تلویزیون در جذب سرمایه و یا درآمدهای جانبی مثل اسپانسرهای بخش خصوصی را ندارد. در حقیقت تئاتر جنبه آموزشی و پرورشی دارد و به تبع همین امر از حساسیت بالایی هم برخوردار است و دولت‌ها با حمایت از تئاتر در حقیقت آموزش و پرورش نسل‌ها را حمایت می‌کنند.

انتهای پیام/