به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، در بعضی شهرها و حتی روستاهای مناطق مختلف ایران، هنرمندان خودآموخته‌ای را می‌توان یافت که به واسطه آثار خود شهرتی جهانی یافته‌اند. در این زمینه می‌توان از مکرمه قنبری هنرمند خودآموخته شمال کشور نام برد که آوازه اش به اقصی نقاط جهان رسید. هرچند همیشه بخت با هنرمندان خودآموخته یار نیست و بسیار هستند هنرمندانی که آثار بسیار ارزشمندی را می‌آفرینند، اما ناشناخته و دور از مردمی که آن‌ها و هنر آن‌ها را بشناسند مانده‌اند.

"عثمان رحمان‌زاده" از هنرمندان دسته اول است. او 56 سال دارد و توانسته است با ساختن پیکره‌های چوبی و گاهی مجسمه‌های بتنی، سبک زندگی مردم کُرد را به نمایش بگذارد.

رحمان‌زاده پیکرتراشی را از ۱۰ سالگی شروع کرده و به اعتقاد خودش، قادر است با این پیکره های چوبی، سبک زندگی هر قوم و طایفه ای را به تصویر بکشد. وی می‌گوید:گردشگران از راه‌های دور و نزدیک به ناچیت می‌آیند و سراغ مرا می‌گیرند و از دیدن پیکره‌هایم لذت می‌برند. چراکه من در کارهایم تنها از مردم کرد و فرهنگشان سخن نگفته‌ام. من ایران و ایرانی را به تصویر کشیده‌ام. برای من کرد و لر و ترک و فارس و بلوچ و عرب یکی است. مهم این است که آدم‌ها همدیگر را دوست بدارند.

رحمان زاده قبل از شروع به ساخت آثار، ابتدا در ذهنش سناریویی را می‌سازد و بعد از ساخت هم برای چیدمان آن‌ها صحنه‌های مختلفی را کارگردانی می‌کند.

مجموعه‌ای از مجسمه‌های او، رقص محلی کردی را نمایش می‌دهند.

این مجموعه نمایی از بازی "جورابین" که یک بازی سنتی کردی است را نشان می‌دهد.

و بالاخره این اثر که قسمتی از مجموعه‌ای است که فاجعه حلبچه در دوران دفاع مقدس را به تصویر کشیده است.

عثمان رحمان‌زاده در کارهایش، خاطرات جوانی خود را تصویر کرده و براین باور است که هرکس با دیدن کارها و مجسمه‌های او، خاطره های دور و نزدیکش را در ذهن مرور می‌کند. او از آداب و رسومی که امروز کمرنگ شده یا از بین رفته‌اند، می‌گوید. آثار این پیکرتراش، به تنهایی یک موزه مردم‌شناسی است که بی هیچ ادعایی در معرض نمایش همگان قرار می گیرد.

انتهای پیام/