به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، گوهر خیراندیش بازیگر نامدار سینما، متولد 1333 درشیراز، فعالیت خود را از 1349 با تئاتر آغاز و از ابتدای ورود به عرصه سینما و تلویزیون، هنرش مورد پسند همگان واقع شد. او با فیلم "روزهای انتظار" وارد سینما شد و در فیلم "بانو" درخشید. بازی در فیلم های "روز باشکوه"، "میکس"، "ارتفاع پست"، و ده ها فیلم دیگر از نقش آفرینی های ماندگار او به شمار میرود.
در خصوص وضعیت فرهنگی و هنری زادگاه این هنرمند برجسته گفتگویی با وی انجام شده که در ادامه می خوانید:
وضعیت فرهنگی و هنری شیراز را در حال حاضر چطور می بینید؟
متاسفانه به دلیل مرکزیتی که در تهران برای هنر قائل هستند، آن جا دارد به جایگاهی تبدیل می شود که فعالیت های فرهنگی و هنری اش آرام آرام شکل دبیرستانی پیدا می کند و همه یا به کارهای تلویزیونی ضعیف رو می آورند یا کوچ می کنند. هنر تئاتر، هنر پایه و تاثیرگذاری است،چه برای مخاطب و چه تاثیرش در سینما و تلویزیون، اما متاسفانه به این هنر مادر و تاثیرگذار بر فرهنگ جامعه به اندازه کافی پرداخته نمی شود. نه تنها در شیراز، بلکه من در اصفهان هم که مدت ها تدریس می کردم و شاید شهرهای دیگرمان که تقاضا داشتند به نحوی کمک بکنم و داشته هایم را تقسیم کنم، متاسفانه باید بگویم که بی بضاعت ترین بخش هنرمندان، گروههای تئاتر هستند و این بسیار باعث تاسف است و مسئولین بودجه مناسبی را برای رونق دادن به تئاتر و هنرهای نمایشی استانها اختصاص نمی دهند. من غصه خوردم و از دستم هم کاری بر نمی آمد. امیدوارم در مجلس بودجه ای به هنر و به خصوص تئاتر مملکت اختصاص داده شود.
در بحث مدیریت شهری، فرهنگ و هنر باید دارای چه شاخصه ها و استانداردهایی باشد؟
من فکر می کنم، همانطور که لازم است در شهرها مثلا درمانگاهی داشته باشیم، هنر هم که تبلور فرهنگ و تمدن ما است و ما را در واقع به ریشه های خودمان وصل می کند، می تواند برای مردممان از جهت روحی و روانی نقش ترمیمی و پانسمانی داشته باشد.
انتقال جشنواره ها و رویدادهای عمده هنری به استان ها تا چه حد می تواند در رونق فرهنگ و هنر موثر باشد؟
مرحوم اسماعیل خانی، خود برگزار کننده جشنواره های هنر در استان های مختلف ایران بود تا هم مردم با هنرمندانشان از نزدیک آشنا شوند و هم فیلم ها و تئاتر ها به موقع و همزمان با تهران در شهرها تقسیم شوند. باید بگویم که بسیار تاثیر خوبی داشت و بسیار پر رونق بود. و من می دیدم که مردم و جوان هایی که شاید به سختی بلیطی را تهیه می کردند و به تهران می آمدند تا کارهایی را که دوست دارند چه در زمینه تئاتر و سایر هنرها در زمان جشنواره ها ببینند، و شاید هم بعدها زندگیشان به بیراهه می رفت، این کار باعث می شد که در شهرستان ها هم همزمان با تهران خیلی اتفاق ها بیفتد و جوانان و مردم هر شهر مطابق با فصل های هنری بتوانند یکسان بهره مند شوند و تبادل فرهنگی هنری در شهرها هم اتفاق بیفتد که خیلی از هنر دور نشوند و مرکزیت فقط در تهران نباشد. من همان موقع فکر می کردم ای کاش بودجه ای برای احداث سالن های تئاتر یا سینما داده می شد یا حقوقی پرداخت میکردند تا هنرمندان بتوانند در شهر و زادگاه خودشان فعالیت هنریشان را با کمک مالی که در نظر گرفته می شد دنبال کنند. اما چون من خودم از شیراز شروع کرده بودم، هر وقت که پیشنهاد برای کمکی بود چه در زمینه تدریس و داوری یا نشست های چند روزه، هیچ وقت سرباز نزدم و با تمام گرفتاری ها و مشکلات و گاهی بیماری، دینی بر گردن خودم احساس می کردم که برگردم وبا آنچه که آموخته بودم تاثیر گذار باشم و حتی بتوانم مشکلات را به مسئولین هم منتقل کنم.
انتهای پیام/