بدون هیچ اغراق و مبالغهای باید ایرج طهماسب را یکی از برنامهسازان حرفهای رسانههای تصویری کشور دانست که رگ خواب مخاطب را در دست دارد. باید اعتراف کرد هیچ هنرمند دیگری مثل طهماسب، نمیتواند به عروسکها جان بدهد و شخصیتهای جدید خلق کند.
با تغییر رویه از اصرار برای دعوت از سلبریتی ها به هر قیمتی، دست واسطه ها و مافیایی شکل گرفته در این ماجرا را قطع کند و اعمال یک مدیریت درست در انتخاب مهمانان به دنبال خلق مخاطبان خودش باشد. تجربه ای که در برنامه معلی اتفاق افتاد امر شدنی که باید در برنامه های مناسبتی دیگر مانند عید نوروز هم محقق شود.
"محل مهمانی میدان بهارستان بود؛ ساختمان وزارت ارشاد. از مترو که بیرون آمدم، جمعیت مهمانها، از خیابان کنار ارشاد، راه کج کرده بودند سمت در شرقی ساختمان. میزبان، پرچم سه رنگ را بر دوش کشیده بود و روی دوش مردم سیر میکرد."
«شریک جرم» ماجرای یک اتفاق هولناک در دفتر یک خانم وکیل است که موجب میشود او در معرض اتهام قرار بگیرد و اکنون او باید برای اثبات خود پرده از رازهایی بردارد.
تحویل سریع و به موقع کتابهای درسی دانش آموزان و دانشجویان از برکات خودکفایی کاغذ است و از این پس،چاپ و نشر صدها ملیون جلد کتاب درسی،معطل واردات نامنظم کاغذ خارجی نخواهد شد
پخش اولین قسمت از سریال«دفتر یادداشت» هم رکورد شکست و هم بحث های زیادی را در محافل هنری به وجود آورد.به همین بهانه نگاه کوتاهی کرده ایم به اولین قسمت پخش شده از این سریال.
فیلم «عامه پسند» با پرترهای از کاراکتر فهیمه آغاز میشود در حال بوتاکس؛ با پرترهای از همین شخصیت هم به پایان میرسد ولی این بار در حالیکه از بوتاکس صرفنظر میکند؛ این دو سکانس چکیدهای است از آنچه قرار است در فیلم ببینیم.
جواد عزتی طی سالها قدم هایش را درست برداشت تا امروز به جایی برسد که فرقی نمیکند در فیلم کمدی باشد و یا درامی اجتماعی، در هر صورت او خوب ظاهر میشود و تهیه کنندگان حاضرند برای به تصویر کشیدن او بر پرده نقرهای سینما، حسابی پول خرج کنند.
«سرهنگ ثریا» به کارگردانی لیلی عاج که محصول سازمان اوج بود، یکی از فیلمهای مهم جشنواره چهل و یکم بود که از زاویهای متفاوت به حضور سازمان مجاهدین خلق (منافقین) در پادگان اشرف میپردازد.
«مرداب» یک سریال معمایی است و در این ژانر، با مخاطبی طرف هستیم که به لایههای زیرین و زبرین و ظاهر و باطن قصه توجه دارد و از هر سکانس بیتامل نمیگذرد؛ به همین خاطر است که میگوییم برزو نیکنژاد هنوز در کارگردانی ژانرهای غیرکمدی راه بسیاری در پیش دارد.
