سرویس معماری هنرآنلاین: باید دست لرزانش را بر کف دست می‌گرفتی و سوالت را با انگشت روی پوست مرطوبش می‌نوشتی تا پاسخی دریافت کنی. محمود نادعلی نویسنده ومترجم دماوندی دیگر نه درست می‌دید و نه می‌شنید اما هنوز میل به زندگی و امید در چشمانش برق می زد. با سرانگشتم کف دستش نوشتم دوباره بوی بهار می‌آید. با صدای ضعیفی که به سختی شنیده می‌شد، گفت: بهار‌زاده شدن دوباره است و به پایان رسیدن زمستان. بهار بهترین فصل سال است. محمود نادعلی مترجم کتاب "واژگان اختصارات عمومی پزشکی انگلیسی به فارسی"، "واژگان اختصارات پزشکی انگلیسی فارسی" و "مروری بر چشم پزشکی نوین" متولد ۲۰ اسفند ۱۳۲۰ است. به مناسبت سالروز تولد این مترجم و نویسنده سالخورده با وی مصاحبه کوتاهی کردیم که در زیر می‌خوانید.

تولد شما همزمان با رسیدن آرام آرام بهار همزمان است. اکنون در روز تولدتان چه احساسی دارید؟

بهار که بهترین فصل سال است. یک روز همه آدم‌های دنیا متولد می‌شوند و یک روزی هم از بین می‌روند. مهم این است که در زندگی فعال باشند، به آن‌ها خوش بگذرد و کار کنند. همه این‌ تلاش‌ها و خوشی‌ها یعنی سراسر زندگی جزو بهار زندگی است. بهار‌زاده شدن دوباره است.

هیچ وقت چیزی درباره بهار نوشته‌اید؟

بهار دنیا بهار زندگی ما هم هست. من درباره بهار چیزهایی نوشته‌ام. من الان در جایی زندگی می‌کنم که بهارش از همه جای دنیا بهتر است. خیلی از این بابت خوشحال هستم که در اینجا به دنیا آمده‌ام. بهار را دوست دارم. اگر چه بهار زندگی خودم گذشته است.

آرزویتان در سال جدید چیست؟

من بیشتر امیدوارم و آرزو می‌کنم در همین جایی که هستم بمانم و در همینجا هم از دنیا بروم. امروز برای من بهترین روز سال بود چون اینجا آمدم و دلگرمی پیدا کردم.

شما آداب مراسم عید نوروز را رعایت می‌کنید؟

ما در دماوند خودمان آداب و رسوم مخصوص داشتیم. روز سال تحویل یا بعد از آن همه به باغ‌ها می‌رفتند، آوزا می‌خواندند، با هم صحبت می‌کردند، شیرینی می‌خورند و شیرینی می‌دادند. وقتی بزرگ شدیم و شهرنشین شدیم، به آداب شهری‌ها در آمدیم و به دیدن هم می‌رفتیم به مهمانی. ولی من دوره بچگی‌ها و عیدهای نوروزی بچگی را بیشتر از همه دوست دارم. کارهایی که می‌کردیم همه سنتی بود و به‌مان می‌چسبید. مال مردمی صمیمی بود. ولی الان همه شهری شده‌اند. بهار ما دیگر آن بهار گذشته نیست.

در سال‌های اخیر سال نوروزی را چگونه می‌گذرانید؟

وقتی فصل بهار می‌رسید به باغ می‌رفتم و درختان را نگاه می‌کردم. وقتی درخت‌ها گل می‌دادند و سبزه‌ها در می‌آمدند من احساس زندگی می‌کردم. می‌گفتم عمر من دوباره شروع شد. یک سال دیگر وقتی بهار گذشت دوباره زندگی می‌کنم. همین حالا هم که چند روز داریم تا بهار، بچه‌های من شاهد هستند که منتظر درخت‌ها نشسته‌ام. آن‌ها را نگاه می‌کنم ببینم کی گل می‌دهند. کی شکوفه می‌کنند. دلم می‌خواهد لابه لای همین درخت‌ها و در همین جایی که هستم زندگی کنم.

سلامتی شما در چه حالی است؟

من ۶۵ در صد بینایی‌ام را از دست داده‌ام و شنوایی‌ام تقریبا به طور کامل از بین رفته است. ولی تا ده سال پیش می‌توانستم بهار را به زبیبایی تمام ببینم. اما پزشکان قول داده‌اند کاری برای این مشکل بکنند. چون روش‌های جدید معالجه پیدا شده است.

چه آرزویی برای نسل‌های آینده دارید؟

برای نسل آینده آرزوی موفقیت و سعادت دنیوی می‌کنم. امیدوارم همه قدر آزادی و آزادگی را بدانند. ما که از گذشته چیزی ندیدیم و آن طور که می‌خواستیم نتوانستیم به آزادی برسیم. در زمان انقلاب هم همیشه مملکت دچار مشکلاتی بوده که بخشی از آن را خارجی‌ها برایش درست می‌کردند اما نسل آینده ما فکر می‌کنم بهتراز ما باشند. چون هم اطلاعات آن‌ها زیاد‌تر است و هم گذشته را بهتر می‌شناسند و انشاءالله نسل آینده خوشبخت می‌شوند.

انتهای پیام/