سرویس مد و لباس هنرآنلاین : ملیسا پورفیضی که در چهارمین جشنواره مد و لباس فجر توانست رتبه سوم بخش طراحی پارچه را به دست آورد در گفت و گو با خبرنگار هنرآنلاین، گفت: من در رشته طراحی و چاپ پارچه تحصیل کردم، اما با توجه به اینکه کار در این زمینه در کشور ما بسیار ضعیف است، فارغالتحصیلان این رشته نمیتواند به عنوان شغل اصلی خود به آن نگاه کنند.
پورفیضی ادامه داد: مهمترین دلیل این ضعف عدم ریسکپذیری تولیدکنندهها است و آنها حاضر نیستند طرح جدیدی را به جای طرحهای قدیمی وارد چرخه کنند. آنها عقیده دارند طرحهای قدیمی امتحان خود را پس داده است و میتوانند باز هم از آنها استفاده کنند در حالی که پیاده کردن طرح جدید ریسک است و نمیدانند که با سلیقه مردم سازگار است یا نه.
این طراح پارچه ادامه داد: از سوی دیگر تجربیات ما هم خیلی کم است و فقط به تحصیل در دانشگاه محدود میشود، در حالی که تجربه حضور در کارخانه را نداریم. بنابراین زمان لازم است تا یک فارغالتحصیل دانشگاه بتواند با حضور و کار در کارخانه، کار تولید را یاد بگیرد، اما هیچ تولیدکنندهای این وقت را برای تازه واردها صرف نمیکند.
پورفیضی افزود: در دانشگاه فقط نکات تئوری، اصول و جزییات را یاد میگیریم و میتوانیم طرح را روی کاغذ یا نرمافزار پیاده کنیم. ولی وقتی وارد کارخانه میشویم میفهمیم چیز کاملا متفاوتی از ما میخواهند. آنجا بحث هنری وجود ندارد و بسیاری از طرحهای ما در صنعت قابل اجرا نیست. بنابراین اگر در دانشگاهها به جای پایاننامه، دوره کارآموزی در نظر گرفته شود تا دانشجویان آن چند ماه را صرف حضور و کار در کارخانه کنند نتیجه خیلی بهتری برایشان دارد.
او در مورد نکات الهامبخش در طراحی پارچه گفت: کسی که در این رشته تحصیل کرده است به راحتی میتواند از منابع مختلف الهام بگیرد. من از معماری، فرش، المانهای ایران باستان و... الهام میگیرم و با دور هم چیدن آنها به یک طرح نهایی میرسم. اما وقتی این طرح را به تولیدکننده نشان میدهم میگوید همان طرحهای ترک و ایتالیایی را ترجیح میدهد.
پورفیضی ادامه داد: البته در حال حاضر شرایط بهتر از چند سال پیش است چون قبلا تولیدکنندهها بسیار خشک و نفوذناپذیر بودند و فقط میخواستند طرح پارچهای را که از ترکیه آوردهاند برای آنها بکشیم. اما حالا قبول میکنند که مابین چندین طرح کپی، یک طرح هم از خود طراح ارائه شود.
او ادامه داد: من به تولیدکننده حق میدهم که نگران سرمایه خود باشد و بخواهد همان طرحهای مطمئن را تولید کند. اما فکر میکنم باید فرصتی به طراحان ایرانی بدهند تا کار در کارخانه را امتحان کنند. کارخانهها دارای فضای بزرگی هستند که میتوانند به راحتی اجازه دهند دانشجویان آنجا به کارآموزی بپدازند یا حتی فقط برای تماشای کار حرفهای آنجا حضور داشته باشند. به نظر من حتی یک هفته حضور در فضای کارخانه چیزهای زیادی به دانشجو یاد میدهد.
پورفیضی افزود: فارغالتحصیلان این رشته که علاقه دارند تولیدی در این زمینه داشته باشند فقط میتوانند قطعات پارچه را به صورت کارهای خاص و تک در مزون یا نمایشگاه ارائه دهند تا خوشحال باشند که طرح خود را اجرا کردهاند. بنابراین به نظر میرسد در کشور ما رشته طراحی پارچه هیچ کارآیی ندارد. در حالی که آنچه من در ترکیه دیدم به شدت از متخصصان این رشته استقبال میکنند و همه امکانات را در اختیار آنها قرار میدهند چون به دنبال ایدههای جدید برای پیشرفت هستند.
او در مورد جشنواره مد و لباس گفت: به نظر من اگر آثار برگزیده را پیگیری کنند و نمایشگاهی از آنها برگزار کرده و تولیدکنندهها را به دیدن آنها تشویق کنند، نتیجه مفیدی به دست میآید. بسیاری از تولیدکنندهها حتی از وجود چنین آثاری بیخبر هستند و از پیشرفتهای به وجود آمده اطلاع ندارند. اگر طراح بخواهد نمایشگاه شخصی برگزار کند تعداد محدودی کار ارائه میدهد ولی اگر بنیاد ملی مد و لباس فضایی را در اختیار طراحان قرار دهد تا کارهای خود را ارائه دهند و تولیدکنندهها را به دیدن آنها تشویق کنند قطعا تاثیر خوبی از جشنواره به دست میآید.
انتهای پیام/