گروه موسیقی هنرآنلاین؛ زهره نیلی: گروه موسیقی رستاک به سرپرستی سیامک سپهری، شامگاه 28 بهمن ماه در تالار وحدت به صحنه رفت و تنها توانست شور مردمی را نشانه گیرد که بیش از هرچیز به دنبال شادی‌اند و نه شعور آنان را. گروه برنامه خود را با اجرای نوروزی‌خوانی آغاز کرد و به اجرای قطعاتی تازه از موسیقی قشقایی و کرمانج و مازندرانی پرداخت؛ اما آنچه رستاک اجرا کرد کجا و اصل موسیقی لرستان و مازندران و خراسان و بوشهر کجا؟!

پیش از این سیامک سپهری در گفت‌وگو با ستاد خبری بیست و هشتمین جشنواره موسیقی فجر گفته بود: تلاش ما براین است که به دو عنصر کلام و اصل ملودی، خدشه‌ای وارد نشود چراکه مهم‌ترین دغدغه رستاک، معرفی فرهنگ‌های محلی است... اما رستاک چگونه می‌تواند نماینده و معرف موسیقی و فرهنگ مناطق مختلف ایران باشد؟! رستاک یک گروه شهری است به خوبی توانسته فضای خالی موسیقی ایران را دریابد و از آن فضا بهره ببرد.

گروه رستاک سال 1376 شکل گرفت و آلبوم"رنگواره‌های کهن" را منتشر کرد اما با "همه اقوام من" شناخته شد؛ آلبومی که در آن به موسیقی خراسان و لرستان و کردستان پرداخته شده بود؛ رستاک به خوبی توانست با مخاطب عام ارتباط برقرار کند. اما قطعه"بارون بارونه" همه موسیقی لرستان است؟ بدون شک این‌گونه نیست و رستاک هم چنین ادعایی ندارد؛ گروه رستاک، در خوش‌بینانه‌ترین حالت، تنها پنجره‌ای است که به باغ پرگل موسیقی نواحی مختلف ایران گشوده می‌شود و به شنونده خود می‌گوید اگر از شنیدن"لیلا در واکن مویم" لذت می‌بری موسیقی خراسان را بشنو و برای شنیدن موسیقی بلوچستان، به سرپنجه‌های ماشاءالله بامری گوش بسپار.

رستاک یک گروه موسیقی شهری است که با هوشمندی از ظرفیت و توان موسیقی بومی بهره برده است؛ اما برای شناخت موسیقی محلی باید به نغمه‌هایی گوش سپرد که از جنس دیگر است؛ موسیقی مقامی خراسان، سرپنجه‌های جادویی غلامحسین سمندری و محمد حسین یگانه و حاج قربان سلیمانی است و موسیقی لرستان با نوای محزون رضا سقایی در آمیخته؛ ماشاءالله بامری و شیرمحمد اسپندار، تاریخ شفاهی بلوچستان‌اند و فریدون پوررضا و احمد آشورپور، فریادگر خوشی ها و ناخوشی های سرزمینی هستند که با دریا و باران پیوند خورده است.

حقیقت این است که باید از موسیقی محلی حمایت شود چراکه موسیقیدان‌های محلی با فقر دست‌وپنجه نرم می‌کنند و نمی‌توانند از هنر خود که نشان‌دهنده آداب و رسوم و فرهنگشان است پشتیبانی کنند؛ در این شرایط ضروری است متولیان دولتی به خوانندگان و نوازنده‌های محلی در ثبت و ضبط موسیقی و هنرشان یاری برسانند؛ حقوق ماهانه‌ای برایشان درنظر بگیرند و بیمه‌شان کنند.

به راستی آیا زمان آن نرسیده تا آسیب‌ها را بشناسیم و در رفع آن بکوشیم. موسیقی محلی و همه ارزش‌هایش را پاس داریم. نغمه‌هایش را ثبت و ضبط کنیم و به گوش آیندگان برسانیم. لالایی‌ها و ترانه‌های کار را گردآوری کنیم. شاید روزی فرارسد که با مرگ هر عاشیق، عاشیق دیگری به دنیا بیاید و حاج قربان سلیمانی، آخرین بخشی خراسان نباشد. روزی که از رسانه ملی، آوای خوش تار و قیچک و سورنا و دهل به گوش رسد و ماشاءالله بامری، نوازنده برجسته و بزرگ‌ترین مقام دان موسیقی بلوچ که بیش از نیم قرن از عمر و زندگی خود را صرف شناخت موسیقی مقامی بلوچستان کرده بود، ناتوان از پرداخت هزینه‌های درمانی خود، در فقر و انزوا نمیرد و بنای بلندی که یک روز کسانی چون عطا جنگوک و غلام مارگیری و علی اکبر مرادی و غلامحسین سمندری و ...برافراشتند، فرو نریزد. بی گمان آن روز رستاک، نماینده موسیقی محلی نیست.