سرویس تجسمی هنرآنلاین: چهاردهمین رویداد فستیوال "سی پرفورمنس، سی هنرمند، سی روز" به پرفورمنسآرتی از رامین اعتمادی بزرگ مجسمهساز معاصر اختصاص داشت. در این پرفورمنس که در گالری شماره هشت موزه هنرهای معاصر برگزار شد، اعتمادی بزرگ ابتدا سه دختر جوان را از میان مخاطبان انتخاب کرد و از دستهای آنها قالب گرفت، او این دستهای ساخته شده را روی قاب نصب کرد و در ادامه روندی یک ساعته در نهایت به دیوار موزه هنرهای معاصر تهران آویخت. در میانه این پرفورمنس و فاصله لازم برای خشک شدن مجسمهها فیلمی نیز برای مخاطبان پخش شد که در آن اعتمادی بزرگ در حال کار روی مجموعه "ویس و رامین" خود نشان داده شد و مراحل کامل شدن این آثار حجمی به نمایش درآمد.
رامین اعتمادی بزرگ درباره این پرفورمنس به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: نخستین چیزی که باید بگویم این است که کانسپت اصلی آثار دوره جدی من عشق است. اخباری که ما همیشه میشنویم درباره جنگ و خشونت است. در این مجموعه کارم و در چنین زمانی که همه اتفاقات جهان سرشار از خشونت است من درباره عشق حرف میزنم و قرار است دوست داشتن را دوباره با تولید یک سند یادآوری کنم. من درباره اسطورهها حرف میزنم، آنها کمبودهای جامعه هستند که مدام به نسلهای بعد گوشزد میشوند. این اتفاق در واقع به این معناست که ما در طول دورانهای مختلف چیزهایی را کم داشتهایم بنابراین این پرفورمنس نیز در ادامه روند عاشقانههای من است.
وی ادامه داد: در اینجا یک کانسپت دوم نیز وجود دارد زیرا ما درباره موزه حرف میزنیم و در تمام موزههای دنیا به مجسمههایی که از دورههای مختلف به دست ما رسیده است اختصاص دارد، بسیاری از این آثار به دلایل خاصی در موزههای ما قابل نمایش نیستند. در همین موزه هنرهای معاصر نیز به همین دلایل مدتهاست آثار خاصی نمایش داده نمیشود، من با این پرفورمنس میخواستم این عاشقانهها را روی دیوار موزه هنرهای معاصر ببرم تا این سنتشکنی اتفاق افتد. دوم اینکه علاقهمند بودم این آثار باید در موزه هنرهای معاصر ارائه شود چون اینجا جایی است که باید این اتفاق بیفتد. با این حال سعی کردم از خط قرمزهای موجود عبور نکنم و ترکیبهای خودم را نیز ارائه کنم.
اعتمادی بزرگ با بیان اینکه روندی که در آتلیهام برای ساخت آثار رعایت میکنم در این پرفورمنس قابل مشاهده و در فیلمی نیز همزمان با پرفورمنس نمایش داده شد؛ افزود: این اثر را در مشارکتی با مخاطبان حاضر در موزه هنرهای معاصر ساختم و به این ترتیب در این سری از آثارم که "ویس و رامین" نام دارد با آنها شریک شدم. مشارکت در ساخت یک اثر عاشقانه که قرار بود در موزه هنرهای معاصر به نمایش گذاشته شود یکی از اهداف من در این پرفورمنس بود.
این مجسمهساز معاصر همچنین گفت: وقتی درباره پرفورمنس آرت صحبت میکنیم من به بعضی نکات قائل هستم؛ یکی اینکه در پرفورمنس ممکن است شکست وجود داشته باشد، به علاوه زمان امکان بعضی کارها را به شما نمیدهد، از سوی دیگر مشارکت مخاطبی که قبل از اجرا اصلا خبر ندارد چه اتفاقی قرار است رخ دهد در اثر من ماندگار شده و بخشی از آن میشود. این نکات بسیار جذاب است و در عین حال یکی از چیزهایی که در مورد پرفورمنس مهم است سایت و مکانی است که قرار است این رویداد در آن رخ دهد.
وی درباره مجموعه آثار حجمی خود نیز اظهار کرد: در نخستین مجموعه من که "ما عشق را رعایت کردهایم" نام داشت؛ من یک داستان امروزی را اسطورهای میکردم و به همین دلیل تکههای شکستهای که در موزهها از مجسمهها و تندیسها وجود داشت رفرنس اصلی من بودند. در اتفاق دوم که "ویس و رامین" نام دارد من یک داستان اسطورهای را امروزی کردهام. به جای رامین خودم را قرار دادم و چیزهای دیگری را به آن افزودم. در این مجموعه متریال تغییر کرد اما مرجع و رفرنس من همان نکات مجموعه قبلی بود. پس میتوانم بگویم که من در ابتدا آگاهانه آثارم را به سمت بازیافتههای آثار هنری تاریخی بردم تا بتوانم از آن خط قرمزها عبور کنم.
اعتمادی بزرگ درباره اینکه چرا از میان همه داستانهای عاشقانه ویس و رامین را انتخاب کرده است نیز توضیح داد: این داستان، قدیمیترین داستان عاشقانه ایران است و تازه در قرن پنجم به نظم درآمده است، تمام داستانهای عاشقانه که شما شاهد آنها بودهاید از ویس و رامین وام گرفته شده است با این حال اینها با هم یک تفاوت عمده دارند، داستانهای متاخرتر آسمانی شده همان داستان عاشقانه ویس و رامین است.. "ویس و رامین" تنها داستان عاشقانه است که همیشه سانسور شده است و داستان آن عشقی کاملا زمینی است. نکته دوم این است که من هم رامین هستم، در اینجا یک داستان اسطورهای در حال امروزی شدن است و به همین دلیل تمام آثار من سندی از این داستان عاشقانه و اسطورهای هستند. این آثار تکههایی از بدن هستند و شاید مخاطب آنها را بسیار انتزاعی ببیند اما در اصل من آنها را با جزییات و اثر انگشت از افراد واقعی ساختهام به علاوه در همه آثار خود من جزیی از اثر هستم و قالبگیری بدن خودم بخشی از کار است. پس در عین حال در حالی که در این مجموعه از رامین اسطورهای حرف میزنم رامین امروزی را نیز با تمام جزییات در کارم ثبت کردهام.
وی همچنین درباره اینکه پرفورمنس او با ورکشاپ چگونه تفاوت پیدا میکند نیز گفت: بخشی از آن تکنیک کار است، کارهایی مثل قالبگیری و پرداخت و ... که در این پرفورمنس هم مشاهده کردید. اما من متکی به یک تکنیک نیستم، در کار من کانسپت از اهمیت بیشتری برخوردار است. من سندسازی میکنم و قالبگیری به همین دلیل روش کار من است. فضا، مکان و کانسپت است که شما را از ورکشاپ جدا میکند اما من روند یک رویداد را قابل نمایش کردم و به صورت زنده آن را با مخاطب شریک شدم. نگاه من این نبود که یک اثر بسازم بلکه در نهایت میخواستم "ویس و رامین" را روی دیوار موزه هنرهای معاصر به نمایش بگذارم و این بخش است که آن را از یک ورکشاپ جدا می کند.
انتهای پیام/