به گزارش خبرنگار تئاتر هنرآنلاین ، نظر به اینکه پس از برگزاری شانزدهمین جشنواره تئاتر آئینی و سنتی دیگر بیشتر توجهات جامعه تئاتری معطوف به جشنواره تئاتر فجر و اتفاقات قبل و بعد از آن می‌شود، به سراغ یکی از صاحبنظران تئاتر که اتفاقا مدیر انتشارات نمایش است رفتیم و پای صحبت‌های گرم و کارشناسانه ایشان در باب سی و دومین جشنواره تئاتر فجر نشستیم.

البته پذیرش 39 نمایشنامه در بخش چشم‌انداز جشنواره تئاتر فجر و در این بین انتخاب تعداد 39 متن از میان470 متن متقاضی که تنها 9 متن از سوی شهرستانی‌ها راه به جشنواره یافتند بهانه خوبی بود که باب گفتگو را از منظری با عطر و بوی نمایشنامه‌ها باز کنیم.

بخش نخست این گفتگو را در ذیل بخوانید:

-به عنوان سوال نخست، انتخاب 9 متن از شهرستان‌ها برای جشم انداز ویترین تئاتر کشور یعنی تئاتر فجر از بین 39 اثر منتخب یک تهدید برای تئاتر شهرستان‌ها به شمار می‌رود یا به دنبال نظر برخی کارشناسان در این باب که تئاتر فجر فضای یادگیری تئاتر شهرستان‌ها از تهرانی‌ها است می‌تواند ثمراتی را به دنبال داشته باشد:

البته بخش چشم انداز تنها یک بخش از جشنواره است اما متأسفانه فاجعه است که ما شهروندان را به درجه یک و دو تقسیم کنیم و برخی ادعایی واهی دارند که شهرستانی‌ها که شهروند درجه دو هستند باید از تهرانی‌ها کار تئاتر یاد گیرند.

عمده کسانی که در تهران نمایشنامه می نویسند شهرستانی هستند و چون مدتی هست با این آب و هوا خو کرده اند یادشان رفته که متعلق به کجا هستند.

وقتی قرار است قضاوتی بشود نباید شهرستانی و تهرانی را از هم جدا کرد و سهم آنها کمتر باشد.

البته نویسنده، نویسنده است و تهرانی و شهرستانی نداریم. خود این تقسیم‌بندی هم نشانگر این است که متولیان جشنواره نگاه درجه یک و دو را قبول دارند و گرنه فجر جشنواره ای است بین المللی و متونی هم از سراسر کشور به جشنواره رسیده است.

-آیا می‌تواند این مسئله باب برخی اظهارنظرات را از سوی نویسندگان شهرستانی باز کند:

طبیعتا هنرمندان وقتی در یک مسابقه گروهی شرکت می کنند باید قوانین حاکم را بپذیرند.

البته مثالی هم می‌آورم که این سبک انتخاب جای بحث دارد؛ هنرمندان شهرستانی مثل ایرج صغیری که بسیار بزرگ است در این دوره متنش رد شد. فرض بر اینکه نمایشنامه ایشان ضعیف است اما یادمان نرود شکسپیر هم فقط 10 یا 12 متن درست و عالی دارد و همه متن‌هایش قوی نیستند اما کسی متن شکسپیر را رد نمی‌کند.

فردی چون صغیری که در دوره کهنسالی به سر می‌برد نمی‌توان اینچنین راجع به اثرش تصمیم بگیریم که نمایشنامه نویس هست یا نه. امسال متنی مثل اثر این هنرمند رد شد.

عیبی ندارد ولی اعلام شود که چه دلایلی برای رد این اثر وجود داشت؛ شاید در این ماراتونی که شهرستانی‌ها باید کمتر پذیرفته می‌شدند صغیری جایی نداشته است. این نوع نگاه اساساً مخرب است و منجر به رشد نمایشنامه‌نویسی ما نخواهد شد.

-سیاست های دبیر جامعه شناس جشنواره چقدر در بحث محتوایی آثار و متون پذیرفته شده دخیل بوده است؛ می توان انتظار داشت که اغلب آثار پذیرفته شده دارای رئالیسم اجتماعی بوده‌اند؟

کسانی که داوری کرده‌اند دبیر جشنواره نبودند هرچند کسانی که این بخش را داوری کردند هم هیچیک نمایشنامه نویس نبودند، یکی منتقد، دیگری مترجم و یکی هم استاد دانشگاه بود.

اگر اصل را بر این بگذاریم که دبیر جامعه شناس است هم من دلیلی دارم که متن من اجتماعی ترین متن بود و توسط شورای فرهنگ عمومی با نامه شخص وزیر پذیرفته شده است و در سال جاری رد شد.

من نمی دانم متن کدام نویسنده‌های شناخته شده رد شده اما حداقل احترام رو باید از راننده‌های اتوبوس یاد گرفت. راننده های اتوبوس اگر در حال تردد در جاده ای هستند و راننده دیگری کارت خود را نشان دهد می‌ایستند و او را سوار می‌کنند. نویسنده ای که شناخته شده است و معلم این رشته است اگر اثر ضعیفی ارائه کند مسئله ای نیست اگر داوران دلایل رد کار را در یک کلاس توضیح بدهند.

ما در دوره هایی که دبیر غیر تئاتری داشتیم بسیار موفق تر بوده و امیدواریم این دوره هم علی رغم برخی اعتراضات چشم انداز روشنی داشته باشد.

به عقیده من این یک حسن است که دبیر جشنواره یک جامعه شناس است و آنقدر که من این فرد را می شناسم چندان هم بیگانه با تئاتر نیست.

این گفت‌وگو ادامه دارد...

انتهای پیام/52/53