به گزارش هنرآنلاین، در این نمایشگاه، نسیم کایدی هنرمند عکاس با حضور در جمع‌های کارگری، پرتره‌هایی را در قاب دوربین به ثبت رسانده و بخشی از این مجموعه را در نخستین نمایشگاه انفرادی‌اش به ‌نمایش گذاشته است.

نسیم کایدی، در ارتباط با نام نمایشگاه، گفت: در صورتی که نامی برای این نمایشگاه در نظر می‌گرفتیم، بیننده با پیش زمینه نام نمایشگاه به عکس‌ها نگاه می‌کرد، در واقع می‌توان گفت هر نامی برای آن، کل نمایشگاه را مصادره می‌کرد، به همین دلیل تصمیم گرفتیم، نامی که برای نمایشگاه می‌گذاریم یک آوا یا یک صدا باشد، این بیننده است که با چشم انداز خود، برای نمایشگاه عنوان می‌گذارد.

نسیم کایدی درباره‌ این مجموعه، اظهار کرد: حدود یک سال پیش، کار عکاسی از کارگران را آغاز کردم. این مجموعه، مجموعه‌ای مستند از پرتره‌ی کارگران صنف‌های مختلف از جمله کارگران صنعتی، کارواش و ... است که وضعیت حقوق و بیمه خوبی هم ندارند.

او ادامه داد: یک بخش متفاوت از این مجموعه مخصوص کارگران زن در نظر گرفته شده است. در این نمایشگاه حدود 100 عکس از این مجموعه انتخاب شده که کاملاً مستند و اجتماعی هستند و پرتره‌ای از کارگران در فضای کار را به ‌نمایش می‌گذارند. در کنار پرتره‌های تک چهره، پرتره‌های گروهی هم وجود دارد، چون برخی عکس‌ها در زمان استراحت کارگران از آن‌ها گرفته شده است.

این هنرمند، درباره‌ دلیل نمایش این عکس‌ها در ساختمان جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان، گفت: ایده‌ اصلی‌ ما این بود که این مجموعه در گالری به ‌نمایش گذاشته نشود، چون به این فکر می‌کردیم که جای عکس کارگر روی دیوار گالری نیست. علاوه بر این، اگر این کارها روی دیوار گالری می‌رفتند شاید به ‌عنوان کالا به آن‌ها نگاه می‌شد، در حالی که این آثار فقط برای نمایش هستند و برای فروش عرضه نشده‌اند. هدف هم این بود که عکس‌ها در مکانی ارائه شوند که مخاطبان بتوانند به خوبی آن‌ها را ببینند و از وضعیت و شرایط کارگران مطلع شوند.

کایدی ادامه داد: ابتدا می‌خواستیم مکانی را برای نمایش آثار انتخاب کنیم که با موضوع عکس‌ها مرتبط باشد، مثلاً در نظر داشتیم یک کارگاه، سوله یا کارخانه را برای نمایش عکس‌ها انتخاب کنیم، اما به‌دلیل مشکلات زیادی که در این راه وجود داشت، در نهایت به جمعیت دفاع از حقوق کودکان کار و خیابان رسیدیم و قرار شد یک هفته مکانشان را برای نمایش این آثار به ما اختصاص دهند.

این عکاس درباره‌ شکل‌گیری مجموعه‌ عکس‌های کارگران، نیز گفت: بسیاری از عکس‌های این مجموعه در سفرهای من به شهرهای مختلف گرفته شده‌اند. من یک هفته کنار کارگران بودم و با آن‌ها صحبت می‌کردم. آن‌ها برای این مجموعه به من کمک ‌کردند و استقبال خوبی هم از عکاسی داشتند. معمولاً می‌پرسیدند که برای چه کاری این عکس‌ها را می‌گیرم و وقتی می‌فهمیدند برای نمایش وضعیت آن‌ها است، خوشحال می‌شدند و برای‌شان اهمیت داشت که این عکس‌ها به ثبت برسند.